Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Gouda

for English please scroll down

Ik schreef vorige week al dat Gouda voor mij nog steeds een beetje 'thuis' is. En daarom ook de ideale plek om met griephoofd en manuscriptenstress nog even wat last minute Sinterklaasinkopen te doen. Ik kom nog regelmatig in Gouda, bij de goedkope supermarkt (want in Gouda kun je daar altijd gewoon parkeren), bij de kringloopwinkel en bij de kantoorgroothandel. En dit jaar kwam ik er ook nog twee keer omdat ik via Facebook een oude schoolvriendin terugvond (of zij mij, eigenlijk) en die bleek in Gouda te wonen. Kleine wereld, want we zijn dus allebei geboren en getogen in een heel andere plaats.
In het oude centrum kwam ik echter zelden meer. En toch was ik er meteen weer thuis. Ik wist de vaste winkels nog steeds te vinden en ook de plekjes waar elk jaar nieuwe winkeltjes opduiken. Ik rook de wierook uit "het zweverige winkeltje" (dat zit er echt al zo lang als ik me kan herinneren - net als de christelijke boekhandel trouwens) en liep langs de grachten waar ik meer dan twintig jaar geleden al liep. Ik zag mezelf weer over de Kleiweg lopen, eerst hoogzwanger, daarna met een brede tweelingwagen en daarna hoogzwanger achter een tweelingwagen. Ik zag mensen met peuters en kleuters en dat herinnerde me aan mijn eigen drietal op die leeftijd. Ik werd er echt een beetje nostalgisch van en kon me bijna voorstellen dat ik weer twee decades geleden leefde (als je het zo zegt, klinkt het nog langer geleden).
Gelukkig werd ik afgeleid door iemand die me aansprak over een goed doel. Of ik kinderen had. Ja dus. Oh, zo'n gemeen truukje om je week te maken. Maar toen ze vroeg hoe oud mijn 'kindjes' waren, schoot ik in de lach. 'Net zo oud als jij, denk ik.' Ik stond meteen weer met beide benen op de grond.
Omdat ik toch in de buurt was, wipte ik nog even bij mijn opticien binnen. Ik moest dringend op controle, maar ik vergat steeds te bellen om een afspraak te maken. Gelukkig had ze tijd. Veel tijd, want we babbelden gezellig een half uurtje weg. We kennen elkaar dan ook al heel wat jaren. Ik denk dat ik daar al een jaar of vijftien kom, als het niet langer is. Mijn ogen waren weer ietsjes vooruit gegaan. Wat op mijn leeftijd eigenlijk geen goed teken is, want als dat zo doorgaat, zal ik toch aan de leesbril moeten (of bifocale lenzen moeten nemen, maar ik ben zo blij met het soort lenzen dat ik nu heb).
Filosofisch bedacht ik dat je zo maar weer kunt zien dat een mens veel sneller veranderd dan zijn woonplaats en ik wijdde nog wat vage gedachten aan de vergankelijkheid van ons leven en de bestendigheid van zo'n stad (Gouda is bijna 800 jaar oud).
Maar toen wilde ik via het gangetje naast de C&A naar de parkeergarage terug en dat bleek niet meer te kunnen. Heel die passage is weg. Tja. Niets is echt blijvend.






I already wrote last week that Gouda still feels like home for me. So, being down with flu and manuscript fever, it was the perfect place to do a bit of last minute Sinterklaas shopping.
I do visit Gouda almost weekly. The cheap supermarket there has good parking space (better than the one near me), I love their thriftshop and I also go there to buy office supplies.
And I've been to Gouda to visit a dear highschool friend. She found me through Facebook and she is living in Gouda now. Which is kind of weird since we grew up in a very different town, far (for Dutch measures) from here. It's a small world.
But I hadn't been to the old town for a while. And yet I immediately felt at home. I knew where to find the good shops and I knew where fun little shops come and go each year. I smelled the incense of "that New Age shop" (that still is going strong where it's always been - as is the Christian bookshop) and strolled along the canals like I did twenty years ago. I saw myself walking down the Kleiweg, first pregnant, then with the double twin carriage, and then pregnant with the double twin carriage. I saw women with toddlers and was reminded of my own kids at that age. That made me feel really nostalgic and could almost imagine myself living two decades ago again (it sounds even longer ago when you say it like that).
Luckily I was distracted by someone that wanted me to donate money for a good cause. She asked if I had children. Oh, that's such a mean trick to make you weak... But than she asked how old my 'little ones' were and I giggled. 'Well, I think they're your age!' That did bring me back to down to earth, all right.
Since I was in the neighborhood, I popped in at my optician's. I had to have a checkup, but forgot to call to make an oppointment. But she had time. A lot of time, since we chatted away for more than half an hour. We have known each other for fifteen years, I think. My eyes were a bit better again. But that's not good at my age. If this keeps up, reading glasses may be needed (or bi-focal contactlenses, but I really like the lenses I have right now).
I got all philosophical and thought that this is proof that people change a lot faster then the places they live and I had few vague thoughts about the transitoriness of men and the lastingness of towns like this (Gouda is almost 800 years old).
But then I wanted to take the passage next to the C&A back to the car park and that was not possible. That whole little shopping center was gone. Oh well. Nothing lasts forever.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)