Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Niets doen




Na een zaterdagochtend werken besloten we toch maar eens weekend te gaan houden. Dat is het nadeel van voor jezelf en ook nog eens grotendeels vanuit huis werken; het is iets te gemakkelijk om gewoon door te gaan op dagen waarop je eigenlijk rust zou moeten nemen. Maar de zon scheen en het dakterras riep. Soms, als we het heel druk hebben, gaan we met laptops en al boven zitten. Kan ook, twee dingen combineren. Maar dat wilden we niet. Nee, we wilden echt genieten van deze heerlijke nazomerdagen.
Nog niet eens zo heel lang geleden stuurde ik opgetogen berichten de wereld in vanaf Bali. “Ik word goed in helemaal niets doen”, beweerde ik.
En dat klopte. Hoewel wij allebei types zijn die heel slecht ons werk los kunnen laten, leerden we daar rust te nemen, te genieten en vooral helemaal niets te doen. En ik was vastbesloten die kunst thuis ook zo nu en dan eens toe te passen.
Helaas gaat zoiets nu eenmaal beter in een hotel op een tropisch vakantie-eiland aan de andere kant van de wereld, dan in je eigen huis, waar je altijd wel bezig bent met een grote klus of een verbouwing. Het werk is in beide gevallen vlakbij, want wij werken nu eenmaal op een laptop en via internet. Een voordeel van Bali was dan weer wel dat er een leuk tijdsverschil van zes uur was. Dan is het toch net iets gemakkelijker om afstand te nemen.
De tropische temperaturen hadden we, een dakterras met uitzicht over de polder mag dan niet te vergelijken zijn met onze vaste ligstoelen aan zee, slecht is het niet. Maar dat nietsdoen… dat lukte dus niet. Ik zat sowieso al met een breiwerkje in mijn handen. Dat is niet erg, dat kan heel ontspannend zijn. Maar niet als je in je achterhoofd hebt dat je ermee op moet schieten, dat je dóór moet breien omdat je nog zoveel meer wilt maken. En echtgenoot zat ook niet rustig. Hij had het werk naast zich neer gelegd, maar er lagen teveel klusjes in zijn blikveld, en daar was hij nou net even te moe voor.
Dus kozen we voor een andere methode. Stukje rijden. Dat doen we graag en dat doen we nog veel liever sinds we een auto hebben waarvan het dak open kan. Als het tenminste weer is om dat te doen. En dat was het. Normaal gesproken rijden we dan kleine weggetjes in de omgeving. Dat komt ongeveer neer op steeds hetzelfde rondje, want zoveel leuke kleine weggetjes zijn hier niet. Geeft niet, maar het was niet waar we vandaag zin in hadden. Dus  draaide echtgenoot de snelweg op.
“Ik rij naar Zeeland.”
Het praktische deel van mijn hersenen maakte een snelle berekening. “Naar Zeeland” is bij ons synoniem aan “even naar mijn ouders”. Die wonen daar namelijk. We hadden het vlees al uit de vriezer gehaald en de dochters beloofd te gaan barbecueën die avond. Kon dat?
Het kon. Een rit van ruim een uur, half uurtje koffiedrinken en dan weer terug. Het avontuurlijke deel van mijn hersenen had allang ja geknikt, dus discussie was niet meer nodig.
We reden met het dak en de ramen open. De wind waaide om onze hoofden en blies alle muizenissen eruit. Mijn ouders waren niet thuis, dus reden we door naar het strand, dronken daar wat, aten een ijsje en klommen nog even de trap naar het strand op, omdat ik vind dat je niet zo dicht bij de zee kunt zijn geweest zonder hem ook daadwerkelijk te zien. Echtgenoot vond eigenlijk dat dat best kon, maar klom braaf mee.
En vond toen dat je de zee niet kunt zien, zonder er ook even met je voeten in te gaan staan. Dus klommen we de trap ook af, liepen naar het water en verbaasden ons over de temperatuur. Drie weken Bali en je bent voorgoed verpest wat zeetemperaturen betreft. Maar het was wel heerlijk, ondanks de kou.
En toen klommen we weer terug, stapten in de auto en waaiden nog een uur uit. Praten was onmogelijk met die wind om je hoofd en gek genoeg was piekeren ook niet mogelijk. Echtgenoot moest natuurlijk wel rijden, maar de route van Zeeland naar huis is vrij eenvoudig.  Geen ingewikkeld verkeer. Gewoon zitten en kijken en genieten. Niets doen dus.
We kunnen het nog. 

1 opmerking:

  1. sounds lovely! :)
    coffee, icecream and the sea . . .

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)