woensdag 24 december 2008

Kerst

Het lastige van kerst is dat er zoveel verschillende manieren zijn om er tegenaan te kijken. Wat ik ook schrijf, er is altijd wel iemand die er moeite mee heeft. Maria Oomkens schreef er al eens een cocktail over en ik zou bijna hetzelfde doen. Tot ik dus bedacht dat zij dat al gedaan had. Zij zette nauwkeurig neer wat drie verschillende vrouwen zouden willen lezen in zo’n stukje.  En ze schreef er een prachtig eind aan, dat ik toch niet kan evenaren.
Dus zette ik de laptop aan de kant en ging op zoek naar dat stukje. En vond het nog vrij snel ook.
Het grappige is dat het stukje behoorlijk gedateerd is. Want Juffrouw Jansen, die zo graag een heel gewoon stukje zou lezen, woont niet meer drie hoog achter. Drie hoog achter is allang verbouwd tot een duur appartement. En de huishoudelijke jufrouw Jansen zit in het bejaardenhuis, waar ze waarschijnlijk geen stoofpeertjes krijgt. Want waar moet je die tegenwoordig kopen? Ik moet toegeven dat ik niet echt veel moeite gedaan heb, want ik ben bij ons thuis de enige die het lust, maar toch. Ik heb ze niet zien liggen. Nee, als ik een huishoudelijk gericht stukje wil schrijven, dan gaat het meer over thuisblijfmoeders of moeders met parttime banen en kinderen die na kerst op school en kerst op clubs al helemaal klaar zijn met de kerstsfeer. En koken we dit jaar uitgebreid (zoals de Libelle, de Margriet en de Allerhande dicteren) of gaan we toch maar weer gourmetten? Maar waarschijnlijk wil zo iemand vooral lezen dat het toch wel heel drukke dagen zijn en dat we zo nu en dan eens een beetje tijd voor ons zelf moeten maken.
Mevrouw van Wamelen die graag wil lezen over vrede op aarde en een beetje goed doen voor de mensen, bestaat vast nog wel. Hoe je er ook over denkt, de Frogers hebben heel wat losgemaakt met hun programma en zo lopen er nog wel meer acties. Blijkbaar is dat nooit uit de tijd. Dat hoop ik maar.  Al doe je tegenwoordig goed door een bedragje te storten, heel gemakkelijk via telebankieren. En zelden meer door iemand waarvan je weet dat hij of zij eenzaam is bij je thuis uit te nodigen.
Mejuffrouw de Meester, die zelfstandige werkende vrouw is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. Maar is dat even gek? Zij wil geen stukje over hoe blij je ouders zijn als je met de kerstdagen eens echt thuis komt. Nee, haar ouders zijn gescheiden en mejuffrouw Meester (die we natuurlijk allang geen mejuffrouw meer noemen, maar gewoon bij haar voornaam) heeft werkelijk geen zin om die twee welverdiende vrije dagen door te brengen bij haar moeder met haar nieuwe vriend die ze helemaal niet mag of bij haar vader die er met zijn nieuwe vrouw ineens drie jonge kinderen bij heeft. Nee, deze jonge vrouw wil tips voor een gezellig feest met vriendinnen of suggesties voor een vakantiereisje.
Tja, ik zei het al. Zwaar gedateerd. En dat zal dit stukje over dertig jaar dan ook wel zijn.
Maar toch ga ik het eind hier letterlijk overnemen. Want dat vind ik nog steeds gelden. Sterker nog, daar krijg ik tranen van in mijn ogen. En (behalve de peertjes dan) denk ik dat iemand anders het over dertig jaar ook zo neer kan zetten.
Lees maar: “Het het maar goed deze dagen, beste mensen! Steek de kaarsen aan en zet je peertjes op en deel ze met zo veel mogelijk mensen. en wees zo lief als maar mogelijk is voor je omgeving. Wees blij dat je elkaar nog hebt, pieker niet over vermeend onrecht, slik alle vinnigheidjes in, respecteer elkaars geestelijke waarden en wees diep dankbaar dat je lééft!”
En daar heb ik niets aan toe te voegen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten