Ons huis - even binnenkijken?

Als je mijn column op Franska.nl gelezen hebt, heb je het grote nieuws al gehoord. En anders bij deze: we hebben een huis! Het heeft wat tijd en vooral heel veel geduld gekost, maar het is van ons. En na een lange, lange lijst van huizen waar we naar gekeken hebben en die we geprobeerd hebben te kopen, is het voor ons nog steeds bijna niet te geloven dat dit huis het uiteindelijk geworden is. Want dit was waar we al die jaren van droomden. Een leuk, anders-dan-anders, huis, een enorm stuk grond (bijna 2000m2) en prachtig uitzicht op zee.

Wil je het zien? 

Oké. Nu moet ik je eerst even waarschuwen. Laat het beeld van de prachtige Caribische villa even los. Wij zijn maar heel gewone mensen met een tamelijk beperkt budget. Dat uitzicht en die hoeveelheid grond zouden we niet kunnen betalen als het huis in perfecte conditie was. Het is dus een opknappertje.
Het huis heeft jaren leeg gestaan. Er missen ramen, de bedrading en de waterleidingen zijn gestolen, de beerput is half ingestort en in alle kamers hadden vleermuizen gepoept.
Voor we erin kunnen, hebben we nog wel wat te doen, maar als het eenmaal af is, zal het prachtig zijn (dat is wat wij zien als we naar het huis kijken). Ik ben van plan regelmatig updates te posten, zodat jullie mee kunnen genieten.

Dus. Dat even voor je naar deze foto's kijkt. O ja, en deze foto's zijn genomen voor we de sleutel hadden, vandaar dat de voordeur dicht is (we zijn aan de achterkant naar binnen gegaan). 



Dit is de grote kamer, waar je het huis binnenkomt. Die dubbele deuren gaan naar de porch (veranda) aan de voorkant. Zie je de vleermuizenpoep op de vloer? Dat zat ook op de muren, maar inmiddels ben ik al hard aan het boenen geweest.


In de foto hierboven aan de linkerkant, maar dus aan de rechterkant als je binnenkomt is een grote badkamer met toilet. De maat is prima (rechts van het toilet is nog meer ruimte), maar het is een zootje. De afvoer van het toilet is kapot (ik heb er een emmer water ingegooid en dat loopt niet weg).


Rechts op de eerste foto, links als je binnenkomt zijn deze trappen. De linkertrap gaat naar de bovenkamer.


Deze kamer dus. Een deel van de vloer is weggehaald omdat er een bijennest zat. De ramen ontbreken, daarom zijn ze afgetimmerd.
Ik weet het. Het ziet er niet uit. Maar er is zoveel van te maken... Het zou een prachtige slaapkamer kunnen zijn (er is genoeg ruimte om een kleine badkamer te bouwen), of een woonkamer. Het zou ook een prachtige kantoorruimte zijn. Achter die deur zit een klein balkon zonder vloer, maar de balken zijn nog goed, dus dat is simpel op te knappen.


Achter die lage deuren is nog een zolderkamer, waarvan de vloer ongeveer ligt op het niveau van die draad. Wij kunnen in het grootste deel staan, maar ooit willen we het dak verhogen en muren uitbreken en er een enorm balkon van maken. Helaas is dit de plek waar de vleermuizen naar toe verhuisd zijn sinds wij in de rest van het huis bezig zijn.


Dit is het uitzicht vanuit de bovenkamer (de balkondeur). En dat zou dus ook het uitzicht vanaf dat grote balkon worden. Daar doen we het voor!

 

Als je de trap naar beneden neemt kom je in dit kleine gangetje. Twee kamers rechts, een badkamer rechtdoor.



Dit is de kleine badkamer. Geen toilet, want de beerput ligt aan de andere kant van het huis op een hoger deel van de grond (dus daar kan het niet naar toe).  We overwegen deze badkamer handiger in te richten en dan misschien een kleine beerput aan deze kant van het huis te laten graven zodat er wel een toilet in kan. Maar dat is een plan voor veel later. In eerste instantie is dit goed bruikbaar als douche.


De eerste, net even iets grotere, slaapkamer. Hier willen wij gaan slapen.


En de tweede slaapkamer. Dit is waar we die dag binnen kwamen. Het eerste wat we gedaan hebben toen we de sleutels kregen is dat kapotte traliehek vervangen door een steviger exemplaar (van een raam in de keuken waar je zonder ladder niet bij kunt). We willen niet dat mensen op deze manier ons huis binnen kunnen komen. We zijn ook op zoek naar een raam (liefst tweedehands).


Terug naar de trappen en de grote kamer.


Dit is de zijporch, gezien vanaf de voorkant. De deur achterin gaat naar de grote badkamer. Dat witte ding is een watertank, die blauwe ton ook. Ze waren allebei vol dus dit is wat ik gebruik om schoon te maken. Uiteindelijk wil ik al deze rommel weghalen en er planten en comfortabele stoelen neerzetten.


De voorporch gezien vanaf de zijkant. Je kunt zien dat het een grote ruimte is, met een open keuken aan het eind. We willen openslaande deuren in die opening zetten (zodat de keuken nog wel open is, maar ook afgesloten kan worden - je wil niet dat men je koelkast en andere apparatuur steelt als je even weg bent) en stevigere deuren in de grote kamer (je ziet nog net één van de deuren helemaal rechts op de foto). Als het huis op die manier veilig op slot kan, willen we de hekken op de porch verwijderen.


Dit is de keuken. Helaas hebben ze vlak voor wij de sleutels kregen die tafel en één van de stoelen nog weggehaald. Vrij raadselachtig, want verder hadden ze alle troep (en die andere stoel) gewoon achtergelaten. En jammer, want het was een stevige, massief houten tafel, die ik wilde opknappen. Maar goed. Het is niet anders.



Dan nog even een paar foto's van buiten.
Alles wat hier 'kaal' is en de rij bomen eromheen is ons land (recht vanaf de voorporch gezien, echtgenoot voor schaal).


En dit is meer naar rechts (auto voor schaal), met dat prachtige uitzicht (dat in het echt veel mooier is).



Rechts op deze foto is het huis, links het buitentoilet. Het heeft de uitstraling van zo'n 'kleine huis op de prairie outhouse', maar in feite is het een redelijke modern, betegeld toilet. En het heeft z'n eigen beerput, die nog (min of meer) heel is. Dus dit is wat we op dit moment gebruiken, met een emmertje water om de boel te spoelen natuurlijk, want we hebben nog geen water.

Ja, het is enorm veel werk, maar we zijn er zo blij mee! Trouwens, wat maakt het allemaal uit? Zie je dat uitzicht?
lees verder»

Het is in ieder geval af



In januari zat ik in een breidip. Nou ja, eigenlijk zat ik helemaal in een dip. En ik begon dus zomaar wat te breien, in de hoop dat dat zou helpen. Ik zocht wat restjes dikker katoen bij elkaar en deed iets met strepen dat een rechthoek zou moeten worden. Geen idee wat het zou worden.
Dat hielp helemaal niet. De halve rechthoek bleef maanden lang in mijn breimand rondslingeren.

Maar dit weekend zocht ik iets om mee te nemen naar het huis. Ik ben ook bezig met een poncho van wol, maar dat is zo slecht te wassen en het huis is... eh... nogal smerig.
Ik dacht eigenlijk maar weer wat pannenlappen op te zetten, want ik heb er zelf een paar nodig en mijn familie krijgt ze graag als cadeautje.  Maar toen zag ik de rechthoek liggen en besloot die mee te nemen.
Mijn breidip is in ieder geval voorbij (de andere dip ook). Gisteren maakte ik hem af, vanochtend hechtte ik de laatste draadjes af. En nu heb ik dus een rechthoek.

Maar ik weet nog steeds niet wat het is.

Het is groot genoeg om op te staan (voor mij) , dus een badmatje zou kunnen (misschien nog een extra rand of laag stof op de achterkant?). Het past ook onder/naast mijn afdruiprek (voor de bekers en glazen, daar gebruik ik nu andere doeken voor).

Nou ja, wat het ook is. Het is af. En dat is ook fijn.


lees verder»

Weekendavonturen







Ons weekend was zoals het de komende maanden zal zijn. We brachten veel tijd in het huis door. Echtgenoot denkt dat hij inmiddels zo'n 600 meter electriciteitsdraad in het huis verwerkt heeft en ik wil eigenlijk niet weten hoeveel vleermuizenpoep ik al van de muren en vloeren geschrobt heb.
Maar we namen ook de tijd om leuke dingen te doen, uit te rusten, bewust rond te kijken en te genieten van de mooie momenten.
Op vrijdagavond aten we wat bij Lagun (dat is niet ver van ons huis en ze hebben er betaalbaar en goed eten). Ik wil dat weerstation ooit nog eens na gaan maken bij ons huis. Ik kende een versie met een steen, maar deze past meer bij deze omgeving. Op zondag stopten we op tijd en gingen we naar Kokomo voor een drankje en wat life muziek. Dat is zo'n beetje ons vaste ritueel om het weekend af te sluiten. We kwamen er kennissen tegen die met een hele groep waren en leerden via hen weer wat boeiende nieuwe mensen kennen.
Tussen de bedrijven door ging ik af en toe zitten voor een stukje breien-met-uitzicht. Gewoon, omdat het kan.
Ik geloof dat we dat balanceren tussen werk en ontspanning eindelijk een beetje onder de knie beginnen te krijgen, in ieder geval in het weekend.

Nu nog zorgen dat het deze (zeer drukke) werkweek ook lukt...

Ik wens jullie allemaal een fijne week!
lees verder»

Snapshot(s)





Ik had gisteren een geweldige dag. We winkelden een beetje, aten lunch bij ons favoriete restaurantje en haalden daarna een koelbox met eten op bij ons appartement om mee te nemen naar het nieuwe huis.
Er stond daar nog een barbecue die gemaakt is van een oude olieton en die hebben we gebruikt voor een heerlijk feestmaal. De zon deed ook haar best en gaf me een prachtige zonsondergang. En dan te bedenken dat ik dat straks iedere dag vanaf mijn eigen porch kan zien!
lees verder»

Drie op donderdag - 48


Vandaag ben ik 48 geworden. En dat vind ik prima.
Oké, het zou fijner zijn om te zeggen dat ik 28 ben, maar aan de andere kant weet ik hoe die 20 jaar ertussen waren. En hoewel er een paar dingen zijn die ik anders zou willen doen (regrets, I have a few, but then again, too few to mention - name that song), weet ik dat de meeste moeilijke dingen van die jaren nu eenmaal bij het leven horen. En dus ben ik blij dat ze achter me liggen en accepteer ik ze me gevormd hebben tot wie ik ben.

Eén van mijn favoriete citaten uit een Star Trek film is deze: 'You know that pain and guilt can't be taken away with the wave of a magic wand. They're the things we carry with us, the things that make us who we are. If we lose them, we lose ourselves. I don't want my pain taken away! I need my pain!'
(Je weet dat je pijn en schuldgevoelens niet weg kunt nemen door te zwaaien met een toverstokje. Het zijn die dingen die we met ons mee dragen, de dingen die ons gevormd hebben tot we wie zijn. Als we ze kwijtraken, raken we onszelf kwijt. Ik wil niet dat mijn pijn weggenomen wordt! Ik heb mijn pijn nodig!' )

Vandaag (en dit jaar en de rest van mijn leven) beloof ik mezelf deze drie dingen:

- aardiger tegen mezelf te zijn. Ik ben mijn eigen schoonmoeder (en dan geen aardige), altijd kritiek, het is nooit goed genoeg en dat moet ophouden. Ik mag dan niet perfect zijn, maar ik doe het echt niet slecht ook.


- mijn veranderende gezicht en lichaam accepteren. Het is wat ik ben (van middelbare leeftijd) en wat ik word (oud) en daar kan ik weinig aan doen. Nou ja, uiterlijk wel natuurlijk, maar daar hou ik niet van. Ik wil eigenlijk zelfs stoppen met mijn haar verven.
Vandaar de foto hierboven. Met rimpels en alles (inclusief een ooginfectie waardoor ik mijn lenzen niet in kan en één oog niet helemaal open kan houden).
De andere kant van dit punt is beter voor mijn lichaam zorgen. Stoppen met het negeren van mijn voedselintoleranties (suiker en soja, maar ook melk en gluten) en oplossingen zoeken om op de juiste manier te eten en toch te genieten van voedsel, uit eten gaan en koken.

- van het leven genieten en tijd nemen om te stoppen, adem te halen en de mooie /fijne/goede dingen echt bewust te zien en mee te maken.
Ik ben van plan mezelf een notitieboek cadeaut te geven vandaag en een dagboek te beginnen (op mijn ouwe dag, jaja), maar misschien ga ik ook wel iets doen met foto's en teksten op Instagram of mijn blog (ik heb nog steeds gemengde gevoelens over social media - geef mij maar ouderwets bloggen)
lees verder»

Weekendavonturen








We hadden het dit weekend druk, erg druk. Maar toen ik mijn foto's bekeek, zag ik dat we er op de een of andere manier toch ook heel wat strandjes, mooie uitzichten en zonsondergangen tussen hebben kunnen persen.
En dat is nou precies waarom we hier zo graag wilden wonen...
lees verder»

Een zonsondergang om mijn nek

Het nadeel van schrijven op verschillende platforms is dat je soms dingen moet verzwijgen tot je ze overal bekend gemaakt hebt. Niet om geheimzinnig te doen, maar omdat het anders niet leuk is voor de lezers. Dus... ik kan jullie nog deze week geen overzicht geven van wat we gedaan hebben, omdat er pas volgende week een column over dat onderwerp op Franska.nl verschijnt.
Daar zat ik dan, met mijn idee om weer regelmatig te gaan bloggen. Meteen de tweede week al een probleem.
Maar... als we dan toch teruggaan naar 'gewoon' bloggen, dan mag een breiwerkje ook wel weer eens, dacht ik zo.

Dit jaar was niet echt een geweldig jaar op breigebied. Ik heb vorige week mijn eerste project afgerond. Maar zo gaat dat af en toe.
Ik vroeg voor Sinterklaas bolletjes katoen om mijn voorraad aan te vullen. De dochters kochten onafhankelijk van elkaar garen van dezelfde dikte in kleuren die dus niet bedoeld waren om bij elkaar te passen. Maar dat deden ze wel. Vond ik. Ze deden me denken aan een zonsondergang.


En dus breide ik een omslagdoek met die vijf kleuren. Je weet wel, voor de koudere ochtenden en avonden hier op Curaçao (lach niet, als je de hele dag rondloopt in 30 graden of meer, dan voelt 25 graden best kil, zeker met de zeewind).


Omdat ik geen puf had om een patroon te volgen, begon ik simpel, met een groot blauw vlak in tricotsteek. Maar dat werd saai, dus toen heb ik zelf wat afwisseling verzonnen met gaatjes en ribbels. Erg leuk om te breien en niet te lastig om te onthouden (want daarvoor heb ik op dit moment geen ruimte in mijn hoofd).


Slechte kwaliteit foto's hieronder, maar je kunt wel zien hoe ik hem kan dragen (en je ziet mijn rimpels niet zo goed, dat is ook een voordeel).



Blijkbaar heeft dit project me uit mijn breidip gehaald, want zodra ik het laatste draadje had afgehecht (dat waren er helaas vrij veel, dat krijg je met strepen), heb ik direct iets nieuws opgezet. Heerlijk. Dat had ik gemist.

lees verder»

Koningsdag en zonsondergangen

Daar ben ik weer. Inmiddels zijn we geëmigreerd naar Curaçao. Daarover schrijf ik wekelijks een column op Franska.nl (de links naar de individuele columns vind je op mijn website), maar ik mis toch een beetje het simpele bloggen, met foto's en gewoon een beetje kletsen. Dus dacht ik dat ik daar dit blog wel voor kon gebruiken. Misschien gecombineerd met wat meer informatieve artikelen (ik ben bezig alles wat we hebben moeten regelen voor onze emigratie op een rijtje te zetten), maar voorlopig gewoon vrijblijvend regelmatig even gezellig bijpraten over van alles en nog wat.

We hadden een heerlijk weekend. Dat begon op vrijdagavond met ons traditionele patatje en drankje op Mambo Beach. Er was een prachtige zonsondergang.



Op zaterdag werd er ook hier Koningsdag gevierd (Curaçao is tenslotte onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden, dus Willem-Alexander is ook onze koning). Wij gingen 's ochtends met z'n tweeën naar de rommelmarkt. Ik was op zoek naar wat spullen voor ons huis (mand voor mijn breiwerk, naaidoos, wat decoratie), want dat soort dingen hebben we niet verscheept. Dat bleek er niet te zijn. Ik kocht uiteindelijk één boek, een kookboek met recepten uit de Cariben.


's Middags hadden we afgesproken met Duitse en Amerikaanse kennissen. Ik vroeg me nog af wat zij met Koningsdag hadden, maar voor hen bleek het één groot happy hour te zijn. Een van hen begon de middag met een literglas oranjebitter (wel met veel ijs)! Dat had ik (ik drink zelden of nooit) even niet zien aankomen. Maar het was best gezellig. We hobbelden mee naar verschillende cafés, ik hield me bij water, echtgenoot bij (weinig) bier.
Aan het eind van de middag nam ik een time-out door even te genieten van de zonsondergang bij de beachbar waar we op dat moment waren. Even de drukte en de chaos uit mijn hoofd laten waaien. Heerlijk!



Zondag reden we naar ons misschien-huis (we zijn bezig met de aankoop, maar er is al zoveel misgegaan op dat gebied, dat ik het pas geloof als ik bij de notaris geweest ben en de sleutels in mijn handen heb). Dat doen we wel vaker. Gewoon weer even zien waar we het voor doen. Deze keer was de buurman aanwezig. We stelden ons voor als de bijna-nieuwe eigenaars en hadden een goed gesprek. Daardoor durfden we ook heel nonchalant te melden dat we even naar binnen gingen door het ontbrekende raam aan de achterkant. Dat hadden we nog niet eerder gewaagd, maar hij vond het heel normaal. Het was heerlijk om de binnenkant ook weer even te zien. Als we het huis echt hebben, laat ik meer zien, maar kijk nu eens naar dit uitzicht vanuit de kamer boven. Daar doe je het toch voor?


De avond brachten we door bij Kokomo, waar op zondag altijd live-muziek is en waar we alweer genoten van een prachtige zonsondergang.


De rest van de week werd gevuld door afspraken bij de bank (om rekeningen te openen, zowel zakelijk als privé, de wekelijkse boodschappenronde, werk en nog wat uitzoekerij vanwege de emigratie. Ook moest ik behoorlijk opruimen, want onze spullen waren de week ervoor gearriveerd en dat nam toch wel heel wat ruimte in beslag in ons piepkleine appartementje.


Tussen de bedrijven door pakte ik regelmatig mijn breiwerk. Na maanden waarin ik geen zin en inspiratie had, ben ik nu ineens weer helemaal terug. Van de bolletjes katoen die de dochters me voor Sinterklaas gaven, brei ik een omslagdoek. Eigenlijk waren die bolletjes helemaal niet op kleur bij elkaar gezocht (ik had gevraagd om een aanvulling voor mijn voorraad), maar ik vond de kleuren juist heel goed bij elkaar passen. Ze doen me denken aan een zonsondergang en daar ben ik dol op (maar dat is geloof ik wel duidelijk ;-) ).


Hoe was jouw week?

Allemaal een heel fijn weekend gewenst!
lees verder»