Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{creatief} 52 mutsen :; 30 - puntmuts (en helemaal bij!)



Ja, twee mutsenblogjes op één dag... ik weet het. Maar het moest even. Want dan kan ik zeggen dat ik vanaf augustus helemaal bij ben. Dit is namelijk mijn dertigste muts die ik afgelopen zaterdag, aan het eind van week dertig dus, afmaakte.
Toen ik begin juli terugkwam uit Curaçao, was ik halverwege nummer 23 en 24 (24 had ik thuis laten liggen en stamde dus nog van eind mei, 23 begon ik op Curaçao, maar was nog niet af toen we terug gingen). Ik breide dus in minder dan een maand twee halve en zes hele mutsen. Pff.
Eigenlijk had ik het op willen geven, dat hele idee van een muts per week. Want hoe leuk ik mutsen breien ook vind, ik begon het een beetje zat te worden. Maar ja, die twee halve moesten af. En dan misschien nog twee, dan had ik het toch een half jaar volgehouden. En toen had ik het ineens weer te pakken.
Vanaf nu ga ik er maar één per week maken (en dus ook maar één blogpost per week over mutsen plaatsen), zodat ik tussendoor ook aan andere projecten kan werken. Dat lijkt me net iets leuker.

Maar goed. Muts 30 is een puntmuts. Elvenmuts, kaboutermuts, hoe je het ook noemen wil. Ik zie ze al jaren op allerlei breiblogs verschijnen, dus ik wilde het ook wel eens proberen. Natuurlijk was ik te eigenwijs om een patroon te gebruiken. Het eindresultaat is niet puntig genoeg naar mijn zin en eigenlijk te wijd aan de onderkant (het had een kindermuts moeten worden). Wel heel leuk om te breien, maar ik moet nog wat rommelen met de manier waarop.

p.s. mijn nieuwste schrijfsel, waarin ik ineens in een ambulance zit en besef dat tijd relatief is, lees je hier
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 29 - ribbels




Ik denk dat dit mijn favoriete ontwerp tot nu toe is. Leuk om te maken, leuk om te zien. Ik ga deze zeker nog eens maken! (iemand belangstelling voor een officieel patroon?)


p.s. mijn nieuwste schrijfsel, waarin ik ineens in een ambulance zit en besef dat tijd relatief is, lees je hier
Lees verder ...

week 30 :: klussen, kringloopwinkelen en een stoel

Kijken of ik dit volhoud en leuk genoeg vind (en of mijn lezers het leuk vinden).  Ik mis het persoonlijker bloggen, vond ploggen ooit ook heel leuk (maar wel erg veel werk) en lees zelf ook graag weekoverzichten (bij Irene of Merel bijvoorbeeld), dus ik vond het tijd worden om ook eens zoiets te proberen.



maandag 23 juli

We hebben het hele weekend geklust en gaan nog even vrolijk door. Omdat we door omstandigheden meer tijd hebben voor ons huis in de verkoop gaat, besloten we vorige week nog wat extra breekwerk in de achterkamer te doen. Uit de tijd dat de voormalige garage drie kleine slaapkamers bevatte, stond er nog een inbouwkast met de ketel en het systeem van de zonnepanelen erin. Maar nu het een master-bedroom met badkamer moet worden (die badkamer is al af!), zou het mooi zijn als die kast ook weg was, want die staat nu nogal raar in de ruimte omdat het gangetje al weg is. De ketel en de zonnepanelen kunnen prima in de vroegere doucheruimte, die toch al als technische ruimte in gebruik is voor het luchtcirculatiesysteem. We moeten alleen even wat leidingen aan- en omleggen. Tenminste, echtgenoot doet het werk, ik geef aan en hou vast. Dat werkt voor ons altijd het beste.


(de kast stond waar dat gat in de vloer nu is)

dinsdag 24 juli

Ik moet een nieuwe stoel. Omdat we door de verbouwing zonder kantoorruimte zitten (kantoor was in de achterkamer, gaat naar onze slaapkamer boven als we daar klaar zijn), werken we in de huiskamer, maar dat grappige rotanstoeltje waarin ik best 's avonds een film kan kijken, is echt niet geschikt voor een hele dag zitten. Natuurlijk kopen we geen nieuwe stoel, maar ga ik een toertje maken langs de kringloopwinkels. Kan ik meteen wat rommel wegbrengen die al een tijdje in de weg staat. Na een epische toch langs zeven (!) kringloopwinkels vind ik mijn droomstoel. Helemaal blij. Stiekem pik ik natuurlijk ook nog wat andere dingen op. Drie zomerjurkjes, een breimand, nog een mand, breiwol en wat kantoorartikelen en boeken.
Als ik eindelijk thuis ben, probeer ik meteen of de stoel echt lekker genoeg zit om op mijn laptop te werken. Ik leg de laatste hand aan een column over de manier waarop we weggingen uit Curaçao en voeg er op het laatste moment een leuke cliffhanger aan toe. Daarna plaats ik hem meteen.
De stoel zit heerlijk.



woensdag 25 juli

Weer op stap want er moeten ook boodschappen gedaan worden. Gelukkig vrij snel klaar. Ik heb zelfs nog tijd om de geraniums die ik gisteren kocht in potten te zetten. Beetje laat door ons verblijf op Curaçao, maar het voelt gewoon niet als zomer zonder.
's Middags eindelijk de boekhoudingen maar weer eens bijwerken, want daar was nog niet veel van gekomen de afgelopen twee weken.


donderdag 26 juli

Mijn uitgever en opdrachtgever mailt of ik tijd heb voor een extra redactieklus. Natuurlijk! Altijd leuk. Een thriller/detective deze keer. Het verhaal boeit me (ik heb tot nu toe steeds geluk met mijn opdrachten), wat eigenlijk lastig is, want ik moet op spelfouten en puntjes letten en niet te snel lezen. Maar ik kom een heel eind vandaag en heb dus ondertussen ook nog gewoon een fijn boek gelezen, van een schrijver die ik tot nu toe nog niet kende.


vrijdag 27 juli

Verder met de thriller. Ik wil vandaag de eerste ronde af hebben, zodat ik er volgende week nog een keer doorheen kan voor het naar de vormgever gaat. Het gaat lekker, ik ben voor de lunch al klaar. Daarna ga ik verder met mijn eigen boek (boek 11!). De ontknoping nadert, maar het vordert langzaam. Ik mis ergens nog iets.
Tussendoor maak ik eindelijk mijn top 25 op Hebban.nl af en ik schrijf er meteen maar een Hebbanblogje over ook.
We blijven lang genoeg op om de bloedmaan te zien, maar helaas is hij voor ons niet zichtbaar.


zaterdag 28 juli

Echtgenoot gaat verder met de leidingen en ik loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Voel me niet heel erg lekker. We zijn van plan 's avonds naar het Cadenzaplein te gaan, maar daar komt het niet van. De leidingen zitten tegen (lekkages!) en ik zie het eigenlijk ook niet helemaal zitten. Volgende week misschien. Er is tenslotte de hele zomer genoeg te doen (met dank aan Irene van Tante Truus kan Alles voor de tip!).
Tussen de bedrijven door brei ik een muts. Het is week 30 en dit is muts 30 dit jaar. Mijn 52-mutsen-project loopt eindelijk weer op schema! (nu de blogjes daarover nog -> later toegevoegd: ik heb er een heel stel tussengevoegd om te voorkomen dat mijn feedvolgers gebombardeerd worden met mutsen, ook de blogjes zijn nu dus bijna bij)

zondag 29 juli

Ik voel me wat beter en besluit de rommel die door de verbouwing geen plek meer heeft te gaan sorteren en opruimen. Daar word ik altijd vrolijk van. Ondertussen denk ik na over mijn blogs. Het moet toch anders, maar hoe? En wil ik nu niet toch weer te veel? Ik kom er niet helemaal uit, maar besluit wel te proberen deze week al te beginnen met een weekoverzicht. Dat wil ik ook al maanden, maar het komt er steeds niet van. Natuurlijk heb ik deze week niet genoeg foto's gemaakt, maar we doen het er maar mee. Ik ga het gewoon proberen.





Plannen voor komende week?

Huis: verder met de kamer, verder met opruimen. De tuin is ook nog niet helemaal netjes (nog afgezien van grotere klussen zoals het aanleggen van een terras)

Werk: de tweede redactieronde afmaken en het boek eerst terug naar de schrijver en dan naar de vormgever sturen. Boekhouding bijwerken en kijken of ik de lonen deze week al kan regelen, dan ben ik daar weer af voor deze maand.

Blogs: toch weer splitsen. Mijn schrijfsite met columns en schrijf- en blogtips en hier de huishoudelijkere en persoonlijke blogjes. Denk ik. Want het heeft nogal veel voeten in aarde en ik heb het al vrij druk... Nog even over nadenken. In ieder geval wel een column plaatsen (die staat al in klad) een column voor volgende week voorbereiden en de breiblogjes bijwerken.

Persoonlijk: alle dochters + schoonzoon komen eten, mijn ouders komen de auto lenen en ook weer terugbrengen. Gezellig veel aanloop dus deze week. Proberen niet te stressen over het feit dat ons huis en de tuin niet zo netjes zijn als ik zou willen.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 28 - slouchy en blauw



Zelfde wol als de blauwe van vorige week. Ik dacht door te breien tot mijn voorraadje van deze wol helemaal op was, maar dan werd hij wel erg slobberig. Zo als hij nu is, vind ik hem precies goed.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 27 - voor een iets groter hoofd



Ik wilde er een 'slouchy hat' van maken, maar de wol was op voor het groot genoeg was. Het hoofd van mijn model is eigenlijk net te klein voor deze muts, want mij staat hij wel leuk. Zo leuk dat ik hem - ondanks de wel erg uitbundige kleuren - op mijn lijstje van 'misschien hou ik deze zelf' heb gezet.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 26 - diep paars




Deze wol (een kringloopvondst) is geweldig. De kleur is mooi en het is heerlijk zacht. Helaas was er niet genoeg voor een vest of een trui. Maar ik kan er nog wel een tweede muts mee maken en daar verheug ik me op.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 25 - pluizig en blauw



Wie moet er nu ook aan Sesamstraat denken? Volg de link voor een van mijn favoriete liedjes uit dat programma ;-)
Verder is er niet veel over deze muts te vertellen. Simpel. Blauw. En pluizig.
Lees verder ...

Een dramatisch afscheid



'Curaçao huilt omdat wij weggaan,' deed echtgenoot dramatisch toen het op onze laatste dag 's ochtends al begon te regenen.
'Het was vast eerder andersom,' dacht een dochter die we dit verhaal vertelden. Maar dat viel mee. We hadden geen zin om weg te gaan, maar echt een probleem was het deze keer niet. We wisten dat we snel weer terug zouden zijn en dat we steeds dichter bij het moment kwamen dat 'naar Curaçao' officieel en legaal 'naar huis' betekent, terwijl 'naar Nederland' dan een vakantiemomentje is.
Curaçao vond het echter verschrikkelijk dat we weggingen en bleef de hele ochtend huilen. We besloten dan maar niet te gaan zwemmen. Onze geleende auto hadden we laten wassen, maar werd stiekem toch weer vuil. De laatste schoonmaakronde van ons appartement werd er ook een beetje lastig door, want we bléven modder naar binnen lopen. Maar het lukte allemaal.
Op Hato leverden we de koffers in en besloten het laatste uurtje buiten door te brengen, want het was inmiddels droog. Al een half uur zelfs. Blijkbaar had het eiland zich ermee verzoend dat we weggingen, wilde ik net tegen echtgenoot beweren toen het weer begon te spetteren.
We bleven nog even zitten, maar toen het ophield met zachtjes regenen zijn we toch maar naar binnen gegaan.
Door het raam bij de gate zagen we dat het daarna zelfs ophield met ietsjes harder regenen. Het begon namelijk tropisch te storten en dat duurde langer dan normaal. Veel langer zelfs.
De Curaçaose vlag zag het niet meer zitten. Die hing nat en zielig naar beneden. De Nederlandse vlag daarentegen deed oer-Hollands van 'je bent toch niet van suiker!' en wapperde vrolijk in de steeds sterkere wind.
Als we echtgenoots ideeën serieus nemen, moeten we melden dat het eiland zich daarna pas echt op ging winden over ons dreigende vertrek. Onweer. En niet zo'n klein beetje ook.
Het hielp. Eventjes. Ruim een half uur vertraging omdat we niet mochten vertrekken. Sterker nog, we mochten niet eens aan boord. Maar uiteindelijk gaf het eiland het op. Het onweer rommelde langzaam steeds verder weg, de regen stopte. De Curaçaose vlag ging weer wapperen.
En wij stapten in het vliegtuig. Huilen deden we niet toen we eindelijk opstegen (meestal moeten we toch wel een traantje wegpinken), want het was maar een afscheid voor tien weken.
Dachten we.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 24 - vrolijke spiraal



Ik denk niet dat ik deze vaak zelf zou dragen, maar ik vind het wel een erg leuke muts geworden. Vrolijke kleurtjes en een leuk model. Voor herhaling vatbaar.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 23 - restverwerking



De titel zegt het al: nog meer restjes van de omslagdoek. Ik vind het eigenlijk wel een leuke muts. Alleen alweer zo jammer van dat synthetische garen. Het schoot gewoon niet op. Prima om mee te werken in koudere klimaten, maar niet inde tropen.
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 22 - toch maar geen kabel

 


Eigenlijk wilde ik een kabelmuts maken, maar ik breide deze op Curaçao en dit garen (een overblijfsel van de mysterieuze omslagdoek) is 100% synthetisch. Geen goede combinatie. Wist ik eigenlijk wel, maar door omstandigheden wisten we tot een paar dagen voor we weggingen niet zeker of we eigenlijk wel zouden gaan. Het inpakken ging dus nogal chaotisch en ik heb er op het laatste moment nog gauw wat breispullen bijgepropt.
In ieder geval breide het vervelend in de hitte en kabelen was echt een ramp. Na twee omslagen ben ik dus maar gewoon recht verdergegaan. Het effect is wel grappig, eigenlijk.
Lees verder ...

Vergeten



Begin juni. Schiphol.
Echtgenoot schrikt op uit de apathie die ons altijd overvalt tijdens het wachten tot we eindelijk het vliegtuig in mogen. 'Waar is mijn portemonnee?'
Niet in zijn zak. Niet in mijn tas. Vergeten. We bellen een dochter die hem voor ons vindt. In de auto, naast de stoel. Uit zijn zak gevallen.
Een maand later, vlak voor we naar Hato (het vliegveld op Curaçao) vertrekken voor de terugreis naar Nederland.
'Heb je alles?' vraag ik.
'Portemonnee heb jij,' zegt echtgenoot.
'Nee, die heb ik niet,' antwoord ik en voeg eraan toe: 'Geen grapje.'
'Van mij ook niet,' is zijn reactie.
Heel serieus zoeken we in de badkamer, bij de keuken, onder het bed, tussen de bagage en overal tot we de portemonnee vinden. In de auto, naast de stoel. Uit zijn zak gevallen.

Een halve dag later komen we doodmoe en op een tijdstip dat voor ons voelt als midden in de nacht aan op Schiphol. En daarom ontdekken we pas dat we ineens een koffer minder hebben als we op het plein bij de hoofdingang op een bankje zitten te wachten op onze ophalers die vreselijk in de file staan.
Ik begin te rennen en realiseer me pas als ik halverwege ben dat ik misschien beter mijn handtas mee had kunnen nemen. Die staat nog bij echtgenoot en de andere koffers, maar ik was vergeten dat ik mijn telefoon nodig zou kunnen hebben.
Mijn koffer had ik even naast de vuilnisbak bij de zijingang geparkeerd terwijl echtgenoot een sigaretje rookte. En daar staat hij nog steeds. Eenzaam en dus zeer verdacht. Met een marechaussee ernaast, die streng vraagt waarom mijn koffer daar is achtergebleven.
'Vergeten,' leg ik uit. 'Nachtvlucht gehad, niet geslapen. Zo moe.'
Hij begrijpt het, maar wil wel even mijn paspoort zien. Dat kan niet want die zit in de vergeten handtas. En echtgenoot bellen dat hij hierheen moet komen gaat ook niet. Gelukkig heeft de man een beter geheugen dan ik. Hij heeft ons zien lopen toen we nog wel alle koffers hadden en durft me daarom te geloven zonder te verifiëren of deze echt van mij is.
En daar ben ik blij om, want ik kan hem ook niet veel vertellen over de inhoud van de koffer. We hebben heel veel achtergelaten in het appartement, dus hij is half leeg. Dat weet ik wel. Maar wat er precies in zit? Dat ben ik vergeten.

(foto van Pexels.com)
Lees verder ...

{gelezen} Planeet Paranoia van Matt Haig


Dat ik Matt Haig een fantastische schrijver vind, zal voor mijn vaste lezers geen verrassing zijn. Ik schreef al eerder recensies over 'De wezens' en 'Het eeuwige leven' en was enorm enthousiast over beide boeken (klik op de links om die recensies te lezen).

In juni las ik 'Een ongewone familie' en wéér was ik onder de indruk. Het uitgangspunt van dit verhaal is nogal cliché en uitgekauwd (een vampierenfamilie die probeert te leven in de normale wereld, zonder mensen leeg te zuigen), maar de uitwerking ervan was weer helemaal Matt Haig. Boeiend, spannend en filosofisch.
Ook 'Redenen om te blijven leven' bleek via mijn Kobo abonnement beschikbaar te zijn. Dit is een eerlijk verslag van hoe Matt Haig op 24-jarige leeftijd een depressie/angststoornis kreeg en hoe hij daar uiteindelijk uitgekomen is.

En toen vond ik vorige week ineens zijn allernieuwste boek in de brievenbus. Een fijne verrassing van Overamstel Uitgevers, zonder vooraf bepaalde voorwaarden, . Ik heb dit boek dus wel gratis gekregen, maar de beslissing om er een artikel over te schrijven heb ik zelf genomen. Mijn mening over het boek is dan ook oprecht en persoonlijk.

'Planeet Paranoia' is min of meer een vervolg op 'Redenen om te blijven leven', al is het prima zelfstandig te lezen. Beide boeken zijn uitgewerkt in korte, gemakkelijk leesbare hoofdstukken, die afwisselend persoonlijke ervaringen, wetenschappelijke feiten, lijstjes of duidelijke inzichten beschrijven.
In Planeet Paranoia draait om 'hoe de wereld ons in de war brengt', zoals de ondertitel het beschrijft. En dan gaat het hier vooral over de digitale wereld, die er toch de oorzaak van is dat we steeds meer informatie, prikkels en chaos over ons heen krijgen. Fysiek zijn we niet anders dan mensen van 50.000 jaar geleden. Maar onze wereld is totaal anders. En dat is niet altijd goed te verwerken.
Haig beschrijft hoe zijn angststoornis nog steeds af en toe getriggerd wordt en dat is vaak gerelateerd aan technologie. Maar hij geeft ook eerlijk toe dat hij het niet als een oplossing ziet om die technologie helmaal los te laten. Wel adviseert hij er beter mee om te gaan. Laat die telefoon af en toe met rust, ga naar buiten, probeer échte contacten niet uit de weg te gaan.
Daarnaast gaat Haig in op koopgedrag, werk, onzekerheid, slaap, geluk en andere aspecten van het hedendaagse leven.
Ik heb het al vaker gezegd: het knappe van Matt Haig's schrijfstijl vind ik dat het toegankelijk en gemakkelijk te lezen is en tegelijkertijd, op de juiste momenten, dichterlijk en filosofisch overkomt.

'De paradox van het leven anno nu: nooit eerder waren we zo met elkaar verbonden en nooit eerder waren we zo alleen.'

'Je op je gemak voelen met jezelf, jezelf kennen, vereist een innerlijke ruimte waarin je jezelf kunt vinden,, weg van een wereld die je vaak stimuleert om jezelf te verliezen.'

maar ook:

'Hoe kom je uit bed
1. Wakker worden
2. Telefoon pakken
3. 72 minuten op je telefoon staren
4. Zuchten
5. Uit bed stappen

Eventueel proberen, af en toe, fase 2 tot en met 4 over te slaan.'

Dat laatste is trouwens wel de reden waarom dit boek voor mij niet de impact heeft die ik ervan verwachtte. Ik hoopte, denk ik, op inzichten die nieuw voor me waren. Op iets dat me verder zou helpen met de dingen waar ik mee worstel. Maar in plaats daarvan was het grotendeels herkenning. Heel vaak dacht ik: mee eens, doe ik al. En zelfs: doe dat dan ook niet. Want ik heb tegenwoordig wel een smartphone, maar die gebruik ik nog steeds voornamelijk als telefoon. Bellen, sms'en en af en toe een berichtje via Telegram. Ik heb er geen apps opstaan en kan het ding dus heel gemakkelijk aan de kant laten liggen. Mij doen al die redenaties over teveel aan je telefoon vastzitten dus niet veel.

Wat ook jammer is: ik heb tegenwoordig weer Twitter (via de browser op mijn laptop dus). En ik ben Matt Haig gaan volgen toen het boek binnenkwam. En daarom zag ik dus dat hij toch wat moeite heeft om zijn eigen wijsheden in de praktijk toe te passen.
Juichende tweets omdat zijn boek op nummer 1 staat in het Verenigd koninkrijk. Het is hem gegund en ik begrijp dat hij er blij van werd, maar ik zat net te lezen dat dit soort successen er alleen maar voor zorgt dat je de volgende keer nog meer wil.

'Waarom wil ik zoveel meer dan ik nodig heb? Zou ik niet gelukkiger zijn als ik leerde waarderen wat ik al heb?'

Ook zie ik veel anti-Trump tweets, zowel van hemzelf als van anderen die hij dan retweet. Maar in het boek zegt hij:

 'Verandering ontstaat niet als je je concentreert op de plek die je wilt ontvluchten. Die ontstaat door je te concentreren op de plek waar je heen wilt. Pep het goede op, in plaats van het kwade af te kammen. Vind de hoop die er al is en laat die groeien.'

Dat hij nog steeds fouten maakt begrijp ik. Het maakt hem menselijk. Maar een beetje teleurstellend is het wel.

Ondanks dat vind ik 'Planeet Paranoia' een goed boek, met veel informatie en goede inzichten in de huidige maatschappij. Een boek dat je in één keer uit wilt lezen, maar ook een boek dat je daarna bij stukjes en beetjes nog eens leest en waar je briefjes in plakt of citaten uit overneemt om ze beter op je in te laten werken.

Maar... en dit is dan even mijn heel persoonlijke mening: hoewel Matt Haig een geweldig goede schrijver is, ongeacht wat hij schrijft, hoop ik dat zijn volgende boek weer fictie is.







(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)


Lees verder ...

Moederinstinct



Het meisje was eigenlijk heel gewoon. Lief gezichtje, rossig blond paardenstaartje, geen tatoeages of piercings, simpele kleding. Maar wel zwarte lippenstift. Alsof ze graag anders wilde zijn, maar dan wel zonder dat ze teveel aandacht trok.
Ze ging aan een tafeltje zitten, bestelde iets te drinken en sloeg de menukaart open. Stond op, keek om zich heen, ging aan het tafeltje ernaast zitten. Stond weer op en verhuisde met drankje, kaart en tas naar een tafeltje aan de andere kant van het terras. Toen de ober kwam vragen wat ze wilde eten, verhuisde ze -met zijn hulp- weer terug naar het eerste tafeltje.
Ze confereerde omstandig met de ober over haar bestelling. Wat uiteindelijk arriveerde was een pizza, waarschijnlijk met iets er niet op wat er eigenlijk wel op hoorde. Of andersom. En met een bakje ketchup ernaast.
Ondertussen had ze het druk met haar telefoon. Berichtjes typen, bellen. De pizza met ketchup smaakte blijkbaar best, maar wel naast die telefoon. Nog een gesprek en weer berichtjes. En toen, ineens, begon ze te huilen. Haar lip bibberde en ze veegde nijdig een paar tranen weg. Ik wendde mijn blik af, maar vroeg me af of ik moest gaan vragen of het wel goed ging. Ik weet en begrijp dat ongevraagde vriendelijkheid van wildvreemden lang niet altijd gewaardeerd wordt, maar mijn moederinstinct deed heftige pogingen mijn verstand uit te schakelen.
'Ze lijkt zo op jongste dochter,' zei ik tegen echtgenoot. Ik voelde ineens die 8000 kilometer afstand heel erg.
'Ja, maar ze is het niet,' was zijn antwoord. Hij kon haar niet zien, dus zijn vaderinstinct hield zich kalm.
Ik at mijn hamburger en probeerde het meisje te negeren, maar dat lukte niet erg. Het leek even alsof ze zichzelf weer onder controle had, maar toen begon ze weer te huilen. Ze wapperde met haar hand, alsof ze zo de tranen tegen kon houden. Daarna riep ze de ober, rekende af en verliet het terras. Wat voor mij wel prettig was, want mijn moederinstinct was nu toch echt aan de winnende hand.
Toen we terugliepen naar de auto zagen we haar op een bankje zitten. Weer met die telefoon. Geen tranen meer. Zelfs een klein lachje. Gelukkig maar.
De volgende ochtend heb ik jongste dochter gebeld. Met haar ging alles goed.

(foto van pexels.com)
Lees verder ...

Jan-met-de-pet


Ondanks de hitte droeg hij een lange broek, een overhemd met lange mouwen èn een pet op zijn hoofd. Maar hij viel vooral op doordat hij luidkeels aan het telefoneren was. En daarbij keek hij in onze richting en ging steeds harder praten.
'En dan zitten hier al die Nederlanders zuinig achter één drankje tijdens het happy hour. Het lijkt wel een Nederlandse kolonie hier. Allemaal Nederlanders op een terras dat eigendom is van een Nederlander.'
Er werd niet echt heftig op hem gereageerd, want het grootste deel van de mensen om hem heen was hoorbaar Amerikaans en verstond er dus niets van.
'Ze komen maar en zitten maar en dragen niets bij aan de economie,' vervolgde hij, nog iets harder en ons recht aankijkend.
Echtgenoot besloot olie op het vuur te gooien en zei: 'Ik ben het met je eens, hoor!'
Dat bracht de man met de pet (ik beslooot hem Jan te noemen) even van zijn stuk, maar gelukkig voor hem was het Nederlandse stel naast ons een andere mening toegedaan.
Jan-met-de-pet ging daar niet verder op in en vervolgde zijn tirade tegen zijn – volgens mij denkbeeldige – gesprekspartner aan de telefoon. En vroeg vervolgens aan de man naast ons waar hij vandaan kwam.
'Uit Den Haag' was het antwoord , maar hij drong aan: 'Nee, waar kom je vandáán?'
'Ik ben geboren op Curaçao,' gaf de man zichtbaar geïrriteerd toe, 'maar ik woon mijn hele leven al in Nederland.'
'En je bent je prachtige accent verloren.' zei Jan beschuldigend, terwijl hij zijn eigen bijna onhoorbare accent voor de gelegenheid even aandikte. 'Ik woon al tweeënveertig jaar in Nederland, maar ik spreek nog steeds als de mensen van hier.'
De man naast ons haalde zijn schouders op en negeerde hem verder. Jan-met-de-pet deed toen maar alsof wij hem verschrikkelijk gestoord hadden in zijn telefoongesprek. Opstandig riep hij: 'Wij gaan dat varkentje wel wassen!' en sloot het gesprek af omdat er een andere man aan zijn tafeltje kwam zitten. Toen bleek hij ineens wel zachtjes te kunnen praten.
De mensen naast ons aten een vroeg diner, met een goed glas wijn erbij. Wij namen nog een drankje en besloten nog heel even te wachten met eten bestellen.
Jan-met-de-pet verliet een half uurtje later het terras, nadat hij één glaasje frisdrank had afgerekend. Voor de helft van de prijs, want het was tenslotte happy hour...
Lees verder ...