Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{gelezen} Het eeuwige leven van Matt Haig

Matt Haig Het eeuwige leven


Kijk je anders tegen het leven aan, als je weet dat je nog eeuwen te gaan hebt?

Die vraag is het uitgangspunt van het nieuwe boek van Matt Haig "Het eeuwige leven". Omdat ik een tijdje geleden een enthousiast verslag had geschreven "De Wezens", kreeg ik van uitgeverij Overamstel de vraag of ik zin had om dat ook over "Het eeuwige leven" te doen. Het boek kreeg ik dus gratis, maar wat hier volgt is mijn eerlijke mening.

Matt Haig

En die is weer heel positief. Matt Haig is het soort schrijver waar ik me, met mijn simpele romannetjes, echt heel klein bij voel. De twee boeken die ik van hem gelezen hebben hadden allebei een briljante invalshoek.
In De Wezens was het een buitenaards wezen dat zich verwonderde over mensen en onze maatschappij. In Het eeuwige leven is de hoofdpersoon een man die "een aandoening" (zo drukt hij het zelf uit) heeft waardoor hij vergeleken met normale mensen vanaf zijn dertiende in één jaar maar vijftien jaar ouder wordt. Tom lijkt dus nog maar 41, maar is eigenlijk 439 jaar oud en weet bijna zeker dat hij de 900 wel zal halen.
Daarnaast is Matt Haig ook gewoon goed in schrijven. Zijn taalgebruik is aan de ene kant nuchter, helder en duidelijk, waardoor het boek gemakkelijk te lezen is. Aan de andere kant is de manier waarop hij de observaties van de hoofdpersoon en zijn gedachten beschrijft heel speciaal, bijna dichterlijk.

Het eeuwige leven

De titel suggereert dat Tom onsterfelijk is, maar dat is dus niet zo. Hij zal ook verouderen, met alle kwaaltjes die daarbij horen, en uiteindelijk sterven. De originele titel is "How to stop time" en die past eigenlijk beter bij het verhaal, maar ik zou daar zelf ook geen goedklinkende Nederlandse variatie op kunnen bedenken. Hoe stop je tijd/ hoe de tijd te stoppen/ Stop de tijd - het is het allemaal net niet. En dan past "Het eeuwige leven" misschien toch beter bij het boek, want hij leeft dan misschien niet voor altijd (want onze vertaling van eeuwig is), maar hij leeft wel eeuwen (terwijl wij decennia leven).

Hoe langer hoe beter?

Ik ben zelf net 47 en vind ouder worden vooral vervelend omdat ik nog zo veel wil doen. Ik heb meer plannen en ideeën dan ik in een normaal leven ooit zou kunnen uitvoeren en het idee dat de tijd begint te dringen (ik ben immers ruim over de helft) is niet altijd prettig. Je zou dus denken dat zo'n extra lang leven vooral heel fijn is, hoe langer, hoe beter zou ik denken. Maar dat valt volgens dit boek behoorlijk tegen.

Omdat het uiteindelijk altijd opvalt dat hij niet veroudert, moet Tom iedere acht jaar verhuizen en van identiteit veranderen. In onze tijd speelt de angst om als proefkonijn opgesloten en voor wetenschappelijk onderzoek gebruikt te worden. In zijn jeugd moest hij regelmatig vluchten voor heksenjagers, die aannamen dat er een pact met de duivel gesloten was om jong te blijven. Verliefd worden is een ramp, want hij wordt niet ouder, maar zijn geliefde natuurlijk wel. Als er kinderen zouden komen die wel normaal verouderen, zou Tom na een tijdje jonger lijken dan zijn eigen zoon of dochter. Dat is niet gemakkelijk om mee om te gaan en het maakt het nog lastiger om te zorgen dat de omgeving niet door krijgt dat er iets niet klopt.

Verhaallijnen

In het boek lopen verschillende verhaallijnen uit verschillende tijden door elkaar, maar dat is absoluut niet verwarrend of ingewikkeld. Haig schrijft zo goed dat zelfs die sprongen in de tijd heel natuurlijk overkomen. Ook heeft hij zich duidelijk verdiept in de details van de periodes waarover hij schrijft. De observaties van Tom over dingen die hetzelfde blijven en dingen die veranderen zijn heel geloofwaardig. En diepzinnig.

Mensen ervaren de immense grootte van de wereld of hun eigen nietigheid daarbinnen niet meer. Toen ik voor het eerst een wereldreis maakte, duurde die meer dan een jaar - op een boot vol mannen die geluk hadden als ze het overleefden. Nu ís die wereld er gewoon. Alles. Over een uur zit ik op een vlucht naar Sydney en tegen lunchtijd ben ik er. Ik word er claustrofobisch van, het is net of de wereld letterlijk krimpt, zoals een ballon die leegloopt.


Leven in het heden

Het plot bevat alle elementen die ervoor zorgen dat je graag wilt weten hoe het afloopt; twee liefdesgeschiedenissen, een verdwenen kind en een geheimzinnige organisatie. Toch is wat mij het meest bijbleef vooral de manier waarop Tom leeft. Of misschien kan ik beter zeggen zijn zoektocht naar de beste manier om met het leven en het verstrijken van tijd om te gaan. Want daarin is hij eigenlijk niet anders dan wij. Door zijn lange leven heeft hij meer zicht op de grote lijnen van de geschiedenis, maar voor zijn eigen leven geldt net zo goed als voor ons dat herinneringen uit het verleden en angst voor de toekomst ervoor zorgen dat je niet voldoende in het heden leeft. De dingen die Matt Haig (in de persoon van Tom) daarover zegt zijn bijna filosofisch.

Drie citaten die ik erg mooi vind:

En net als sterven maar een ogenblik vraagt, vraagt het maar een ogenblik om te leven. Je sluit gewoon je ogen en laat alle nutteloze angsten van je afglijden. En in die nieuwe gemoedstoetand, bevrijd van angst, vraag je jezelf dan: wie ben ik?

Wat we kennen heeft zijn tijd gehad en wat we niet kennen ligt in het verschiet - het verhaal eindigt en het verhaal begint, telkens opnieuw, terwijl we eeuwig in het heden bungelen. Er valt niets aan toe te voegen en toch is er altijd meer. Het leven stroomt over.

In de ogenblikken die barsten van het leven, duurt het heden eeuwig en ik weet dat er nog meer hedens zijn om te leven.


Kortom: absoluut weer een aanrader.

Ook lezen? Bij bol.com is het boek beschikbaar in paperback en e-book uitvoering. Als je een Kobo-plus abonnement hebt, kun je het binnen je abonnement downloaden.


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

{creatief} Een mysterieus patroon

Waarschuwing: spoilers! Niet verder lezen als je van plan bent dit patroon (Addition by Substraction) als "mystery knit along" te maken. 

Een maand geleden vond ik op Ravelry een MKAL. Of eigenlijk zelfs een MMKAL.

Een wat?
Tja, Amerikaanse breisters zijn dol op afkortingen. MKAL staat voor Mystery Knit Along, wat betekent dat je met een hele groep hetzelfde patroon breit, maar niet weet wat precies (meestal krijg je steeds een stukje van het patroon). Die extra M staat voor Murder, want deze MKAL was gekoppeld aan een ouderwets detectiveverhaal.
En dat was (natuurlijk) wat me het meest aansprak.

Als voorbereiding kreeg je aanwijzingen voor het garen dat je moest kiezen (kleuren mocht je zelf weten, A en B effen en groot onderling contrast, D meerkleurig en passend bij A en B, C meerkleurig en totaal anders dan de rest). Dat maakte het voor mij al lastig, want mijn budget voor breigaren is minimaal en ik wilde zeker niet teveel geld steken in een project waarvan het enige dat ik wist was dat het een omslagdoek zou worden. En laat ik die nu eigenlijk nooit dragen...


Ik besloot dat zo'n MKAL vooral om het proces gaat en niet om het eindresultaat. Dus ging ik maar weer naar de Zeeman en koos vier kleuren acrylgaren voor een totaal prijs van nog geen 8 euro (uiteindelijk had ik net iets te weinig grijs en moest ik daarvoor een bol bijkopen).  Helaas was er weinig keus, maar ik deed het ermee. Drie van de vier kleuren zijn goed, de vierde (de bol die bovenop ligt) had iets meer mogen afsteken, maar ik ben nog steeds blij dat ik het op deze manier gedaan heb. Op het bijbehorende forum werd veel gepiekerd over het gebruik van dure wol voor een project waarvan je niet weet of je het eindresultaat wel mooi vindt. Er waren zelfs mensen die daarom maar gewoon besloten te wachten met breien tot ze het resultaat van anderen gezien hadden. Maar dan is de lol van het mystery gedeelte er wel af.

Ik had juist enorm veel plezier in de wekelijkse nieuwe delen (in totaal 6 delen, proloog, 4 delen en epiloog waarvan de proloog dus de inkooplijst bevatte). En nog meer plezier in het verhaal dat er eveneens in delen bij kwam. Als je het Engels én Engelse breitermen goed beheerst, is het sowieso een aanrader om te lezen, want het  zit vol woordgrapjes. Daarnaast waren de patronen ook nog eens representatief voor wat er in het verhaal gebeurde.

Deel 1 - strepen in allevier de kleuren, waarvan één kleur driehoekige strepen ("wedges") vormt, maar dat zie je niet goed omdat die kleur dus veel opvallender had moeten zijn.


Deel 2 - een "basket weave" effect met horizontale en verticale strepen in drie kleuren - één van de hoofdrolspelers was vermoord


Deel 3 -een illusie patroon in 2 kleuren - weer een moord.


Horizontale strepen van bovenaf en verticale strepen (bandensporen) vanuit een andere hoek.


Deel 4 was een heel speciaal open steekpatroon (inderdaad, nog maar één hoofdpersoon - plus de detective natuurlijk - over).


Voor de epiloog moest ik ruim twee meter (!) koord breien. Maar dat bleek eigenlijk best goed te doen, onder de parasol in de tuin.


Dat koord moest dan weer door de gaten in de langste rand geregen worden.



Het is een beetje lastig te zien, want dit had dus weer die kleur moeten zijn die beter afstak tegen de rest. Toch vind ik het eindresultaat juist heel mooi. Een afstekende kleur (die dan alleen aan de bovenrand en als driehoekige strepen ("wedges") in het eerste deel zichtbaar geweest zou zijn, zou het voor mij toch iets te opvallend en druk maken).



Het is wel een enorm grote omslagdoek geworden (maar dat ligt waarschijnlijk niet aan het ontwerp, ik heb de stekenverhouding simpelweg genegeerd).


Maar het is zeer zeker draagbaar (als het kouder is).


Ja, ik vond dit echt leuk om te doen. En ik ga dus zeker nog eens zo'n MKAL volgen.


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Ademhaling

Hoewel ik dol ben op het hele eiland, is er één plekje op Curaçao waar ik het meest van hou. Watamula is niet gemakkelijk te bereiken. Je moet eerst hobbelen over een onverharde weg en dan lopen over oud koraal, wat scherp en onregelmatig is. Maar als je er eenmaal bent...
Een Curaçaoenaar zei het eens zo: "Hier ademt Korsou".  Zo klinkt het. Zo ziet het eruit (als je je het eiland voorstelt als een reusachtige walvis).
Ik ga zelf altijd net even rustiger ademen als ik hier ben.
Dat kan ik deze week wel gebruiken. Er naar toe gaan is geen optie (we zijn nog steeds in Nederland), vandaar drie foto's van mijn favoriete plek.
Even heel diep en rustig ademhalen...




Lees verder ...

{blogtips} Wat is het beste blogplatform?


Twijfels, twijfels, twijfels

Als je het internet moet geloven is het duidelijk. Populair en vooral rijk worden met je blog kan alleen als je Wordpress gebruikt. Dat is het enige professionele platform dat er is. Zeggen ze.
Ik geef toe, ik ben er ook door aan het twijfelen gebracht. In de afgelopen maanden heb ik van alles uitgeprobeerd. Uiteindelijk ben ik gewoon terug bij Blogger, waar ik in 2003 al een blog had.

Hoeveel blogplatforms zijn er?

Geen idee, eerlijk gezegd. Ik ken er maar een paar. Als je echt gedetailleerde informatie over álle mogelijkheden wilt, kun dat beter aan andere websites vragen. Als je zoekt op "best blogging platforms" krijg je allerlei artikelen met lange lijsten te zien. Maar voor je dat doet... blijf even hier lezen voor mijn conclusie.

Wat ik geprobeerd heb:

Medium: Vrij nieuw, heerlijk simpel en vooral gericht op tekst. Je hebt er wel je eigen blog, maar berichten komen ook in gedeelde (voor)pagina's terecht. Niet echt geschikt voor wat ik wil, maar ideaal als je vooral informatieve artikelen wilt schrijven.

Photoblog: perfect als je vooral foto's wilt delen en een leuke community van andere foto-enthousiastelingen. Ik vond het op zich wel leuk, maar wilde toch liever al mijn bezigheden bij elkaar.

Joomla: het programma is gratis, maar je hebt wel een (betaalde) webhost nodig. Het is op zich een mooi programma, maar behoorlijk ingewikkeld om mee te werken.

Squarespace: ziet er prachtig uit en is in verhouding niet duur. Maar bij mij werkt de website bij het testen al niet goed. Alles ging zo verschrikkelijk langzaam dat het niet leuk was om een blog op te zetten.

Typepad: hier heb ik een paar maanden al mijn blogs gehad. Ik vind Typepad één van de betere betaalde mogelijkheden, maar ik had de laatste tijd vaak moeite met inloggen. De site lag er regelmatig uit. Bovendien kun je met de goedkoopste optie niet echt veel met je website doen en gaat de prijs hard omhoog als je meer wilt.

Wordpress.com: is een uitgeklede, online versie van Wordpress. Hier kun je gratis beginnen, maar dan staan er wel advertenties (waar je zelf niets aan verdient en waar je zelf geen invloed op hebt) op je blog. Die kun je voor een klein bedrag per maand weghalen en dan heb je een leuk blog waar je best veel mee kunt. Tegen betaling kun je ook een domeinnaam koppelen. Als je gebruik wilt maken van alle speciale toeters en bellen waar veel bloggers zo hoog van opgeven, moet je een duurder pakket kopen. En dat is dan ongeveer net zo duur als een webhost zoeken en het programma Wordpress downloaden.

Wordpress.org: ook een gratis programma, waarvoor je een (betaalde) webhost nodig hebt. Dat hoeft niet duur te zijn. Bij Bluehost begin je (voor de goedkoopste versie - die goed genoeg is voor een niet al te groot blog) met $ 2,95 per maand en na een jaar wordt dat $ 7,99. Bovendien krijg je er een gratis .com domein bij. Als je blog enorm groot wordt is upgraden naar een account met meer opslag, bandbreedte en mogelijkheden heel eenvoudig.
Het programma is eenvoudiger dan Joomla, maar op sommige punten best ingewikkeld. Er zijn enorm veel uitbreidingen voor te vinden en dat is zeker een reden om Wordpress te overwegen.

Blogger: een online CMS, je hebt dus geen host nodig. Je kunt via blogger een domein kopen of heel eenvoudig een domein dat je ergens anders gekocht hebt koppelen. Vrij eenvoudig in het gebruik als je alleen de standaardlayouts gebruikt, maar ook heel veel vrijheid om de HTML en de css aan te passen. Bovendien gratis. Altijd. Ik heb weleens paniekerige verhalen gehoord van mensen die moeten betalen voor hun foto-opslag van hun blog, maar als je zoals ik verkleinde foto's plaatst (handig tooltje kun je hier downloaden) heb je nergens last van. Ik heb twee heel grote blogs op blogger staan en betaal niets.
Het enige grote nadeel van Blogger vind ik het "bewijs dat je geen robot bent"-gedoe bij de reacties. Ik heb toch altijd het idee dat ik daardoor reacties misloop. Maar ik ben aan het testdraaien met IntenseDebate en daarmee zou iedereen moeten kunnen reageren met enkel naam en e-mailadres.

Wordpress of Blogger?

Iedereen zegt dat je Wordpress moet gebruiken

Klopt. Als je zoekt met de vraag "Wordpress of Blogger?" zul je bijna alleen maar voorkeuren voor Wordpress tegenkomen. Blogger zou onprofessioneel en gebruiksonvriendelijk zijn en te weinig mogelijkheden hebben.
Tja. Ik geef toe dat er voor Wordpress uitbreidingen te vinden zijn die er voor Blogger niet zijn. Maar in de praktijk vraag ik me af of die uitbreidingen allemaal wel zo handig zijn. Ik ben persoonlijk bijvoorbeeld helemaal geen fan van de pop-upschermpjes die al die blogs hebben. Ben je net een interessant artikel aan het lezen, gaan ze weer zeuren of je hun nieuwsbrief wilt ontvangen... Wat me wel aan het twijfelen bracht is de SEO-tool en de mogelijkheid om een webshop te koppelen. Dat zou me dus nog terug kunnen brengen naar Wordpress.

Reclameweerbaar?

Maar...
Ken je de term "reclameweerbaarheid"? Veel van die zogenaamde adviezen zijn doodgewoon sluikreclame. Ik was er ook vatbaar voor, hoor. Ik heb een tijdje gedacht dat de enige juiste manier om verder te komen met mijn blog een overstap naar Wordpress was. Maar na een tijdje begon ik te beseffen dat al die mensen die zo hard roepen dat Wordpress de enige goede professionele keuze is, hun geld verdienen met affiliatelinks naar webhosting bedrijven (meestal Bluehost*) of makers van betaalde uitbreidingen. Bovendien heb je toch wel wat uitleg nodig om een mooie website te maken, waar ze je dan graag (tegen betaling) mee helpen. Of ze verkopen blogdesigns (want de gratis designs zouden ook al niet professioneel zijn).  In ieder geval hebben ze er zelf belang bij dat jij voor Wordpress kiest. Geen betrouwbare informatie dus.

Blogger is van Google

Ja, en dat is volgens mij juist een voordeel. Blogger zorgt zelf voor een aantal basisdingen waardoor je gemakkelijker gevonden wordt. Bovendien staat je blog (neem ik aan) op een van de vele, goed beveiligde en zeer uitgebreide Googleservers. Weinig kans dus dat er iets fout gaat. Dat Google je blog gebruikt om gegevens te verzamelen lijkt me logisch. Bij een gratis product kun je dat verwachten en bij Google (van origine toch een zoekmachine) is het geen verrassing.

Ik lees regelmatig dat mensen Google als eng en fout beschouwen. Oké, helemaal perfect zijn ze niet en ik zou willen dat er een betere oplossing was. Maar ik denk dat je - zeker als je graag iets zou willen verdienen met je blog -  bijna niet zonder Google kunt. Google Ads is vaak een van de eerste dingen waar mensen iets mee verdienen (ik twijfel nog steeds - daarom heb ik het nog niet), en de meeste bloggers maken gebruik van Google Analytics voor hun statistieken (dat vragen adverteerders ook vaak), dus een Google account heb je sowieso nodig.
En dan heb ik het nog niet over het feit dat er nog steeds een meerderheid is die telefoons heeft met Android (van Google) en Google Calender. Het is maar waar je een probleem van maakt ;-)
(Dezelfde mensen die echt een probleem maken van Google en er dus ook echt niets mee doen zitten overigens meestal wel op Facebook, WhatsApp en Instagram en dáár snap ik dan weer niets van, want ik vind persoonlijk Facebook veel enger - maar dat heb ik in een ander artikel al beschreven)

Welk platform voor een succesvol blog?

Volgens mij is er geen goed antwoord op deze vraag. Ik denk dat het succes van een blog afhangt van wat erop staat, van hoe goed je gevonden wordt , van hoe je jezelf promoot en van een flinke dosis geluk. Niet van een platform. Ik ken meerdere succesvolle blogs die draaien op Blogger, Typepad of andere platforms die volgens de zogenaamde blog-goeroe's niet professioneel zijn. Aan de andere kant zie ik zeer zeker de voordelen van Wordpress wel in en ik zeg ook niet dat ik nooit zal overstappen.

Mijn advies:

Als je een nieuw blog wilt beginnen kun je ervoor kiezen direct wat geld uit te geven en voor de combinatie Bluehost/Wordpress te kiezen. Dat kost je in het eerste jaar minimaal $ 35, ongeveer 30 euro, daarna meer dan het dubbele ($ 7,99 per maand). Het voordeel is wel dat je dan niet meer hoeft te verhuizen als je toch meer mogelijkheden wilt dan Blogger kan bieden. Maar als je geen budget hebt is Blogger een prima alternatief.

Als je al een (Blogger)blog hebt, je aan het verdiepen bent in mogelijkheden om er meer mee te doen en nu heftig aan het twijfelen bent, is mijn belangrijkste advies: laat je niet gek maken.
Overstappen naar Wordpress is natuurlijk altijd een mogelijkheid en kan voordelen hebben. Maar als je nu via een blogspotadres een kleine, maar trouwe groep lezers hebt, moet je wel voorzichtig zijn. Kijk goed in je statistieken hoe mensen je vinden voor je overstapt. Automatisch doorverwijzen vanaf je blogspotadres kan niet en verhuisberichten plaatsen werkte bij mij maar matig. Ik had tijdens mijn tijdelijke verblijf op een ander blogplatform nauwelijks lezers meer (dat was voor mij de belangrijkste reden om terug te gaan naar Blogger). Een domeinnaam koppelen aan je Bloggerblog is overigens geen probleem, je oude blogspot adres wordt dan automatisch doorgestuurd.

Uiteindelijk gaat het niet om de toeters en bellen van je platform. Daar merken je lezers echt niet veel van.

Veel belangrijker:

- Richt je op de inhoud van je blog.
- Zorg dat het er prettig en verzorgd uitziet en goed te lezen is.
- Let op de SEO (de truukjes die ervoor zorgen dat je blog in zoekmachines te vinden is - iets waar ik me nog in moet verdiepen).
- Zoek naar manieren om je blog te promoten en meer lezers te trekken.

Dat werkt beter dan geld en energie besteden aan het vinden van het "ideale" platform.

* open kaart: in het kader van "waarom zou een ander er wel geld mee verdienen en ik niet" zijn ook mijn links naar Bluehost affiliate links.
Als je via deze link een account opent, betaal jij niets extra, maar ik krijg een klein bedrag als beloning voor het doorverwijzen. Zie mijn pagina over dit blog en privacy voor meer informatie.

Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 17 - nog meer gestreepte restjes




En nog meer strepen. Ik ben nu eenmaal erg van  de restverwerking...
Garen: Tweed van Zeeman in grijs en wit, 78 steken op naald 4.

Ik loop een beetje achter met mijn "muts per week" project. Vooral met posten overigens. Vorige week was week 20 en ik heb er nu 20 gemaakt, dus dat klopt precies. Ik zou er natuurlijk gewoon vier tegelijk kunnen laten zien zodat ik weer bij ben, maar ik ben bang dat ik dan straks een paar weken helemaal niets heb voor de creatieve stukjes op maandag. Want het mutsen breien schiet er een beetje bij in de laatste tijd.
Ik liep eigenlijk heel erg voor, muts 20 breide ik al in april. Maar ik ben nu eenmaal iemand die het liefst maar aan één project tegelijk werkt. En dus maakte ik eerst mijn vest af en ben ik nu met iets anders bezig dat veel meer tijd kost dan ik hoopte (daarover later meer).
Maar zodra dat ene project af is (nog een week, mischien twee) ga ik weer even alleen maar mutsen breien. Heel veel mutsen. Want om eerlijk te zijn mis ik het best wel.
Lees verder ...

47 - veel kaarsjes en andere feiten



Bij gebrek aan inspiratie voor een degelijke blogpost, besloot ik eens te googlen op het getal 47. Dat is namelijk sinds vandaag mijn antwoord op de vraag "hoe oud ben je?" Het is in ieder geval zeker dat het véél kaarsjes zouden zijn als ik aan verjaardagstaart deed...
Ik vind het eigenlijk een beetje een rare leeftijd. Het komt toch wel aardig dicht bij de vijftig nu. Jong ben ik niet meer, oud ook nog niet echt. Ze noemen het niet voor niets "van middelbare leeftijd", denk ik.

Als ik er als kind over nadacht dat ik deze leeftijd zou hebben (meestal skipte ik van 40 naar 50) nam ik aan dat ik dan oud en wijs zou zijn. Dat laatste valt tegen ;-)

Al ben ik dan weer wel wijs genoeg om:
1. me niet te schamen voor mijn leeftijd,
2. te beseffen dat het gewoon fijn is dat ik er nog ben en
3. mezelf een vrije dag cadeau te geven, waarin ik van alles mág (zoals een blogpost schrijven over het getal 47), maar niets móét (werk kan best een dagje wachten en als ik geen zin heb om te koken laat ik iets bezorgen)

Op Wikipedia vond ik wat interessante feitjes over het getal 47. Dat het een priemgetal (alleen deelbaar door zichzelf en 1) is had ik vannacht zelf al bedacht. Het is ook een veilig priemgetal. Niet dat ik zomaar wist wat dat betekende, maar ik heb het even opgezocht. Iets is een veilig priemgetal als dit priemgetal de uitkomst is van 2p+1, oftewel als je een priemgetal vermenigvuldigd met 2 en er 1 bij optelt. In dit geval is 47 dus de uitkomst van 2 maal 23 plus 1.

47 is het atoomgetal van het element zilver. Dat past dan wel weer bij deze leeftijd. Mjin zilveren haren heb ik net weer bruin laten verven, maar ze zijn er wel degelijk.

47 is het nummer van het Franse departement Lot-et-Garonne. Dat is zo'n beetje het enige stukje Frankrijk waar wij goede herinneringen aan hebben. We hebben er een aantal vakanties doorgebracht in het chambre d'hote van vrienden van ons.

Dat 47 het aantal wonderen is uitgevoerd door Jezus zoals opgenomen in het Nieuwe Testament, ga ik maar niet natellen, maar volgens deze website zijn het er meer .

Wat ik wel heb nagezocht en waar ik eigenlijk wel vrolijk van werd, was een linkje onderaan de Wikipediapagina. Bij de externe links stond namelijk: Het voorkomen van '47' in Star Trek
Dat trok mijn aandacht, want een beetje een Trekkie ben ik wel. Maar dit wist ik nog niet.


47 schijnt een soort inside joke te zijn van de school (Pomona College) van een van de schrijvers van de serie. Hij verwerkte het in een aantal afleveringen en daarna namen andere schrijvers het over. Het getal komt in enorm veel afleveringen voor. Dat was me dus nooit opgevallen, maar dat ligt aan mij, want er is zelfs een complete website over het verschijnsel 47 in Star Trek.

Misschien is het toch wel een leuke leeftijd ;-)
Lees verder ...

{creatief} Ik verzon een vest

Oeps. Het was niet de bedoeling om bijna twee weken niet te bloggen. Maar ik had juist besloten dat ik in mei wilde proberen wat meer "in-the-moment" te bloggen en had dus niet - zoals de maanden hiervoor -  al van alles klaar staan. En toen kreeg ik oorontsteking en kon ik me simpelweg niet lang genoeg concentreren om ook maar iets te schrijven.
Bovendien moest alle energie die ik op kon brengen naar een grote redactieopdracht (een complete roman).Vandaar. Les geleerd, toch maar weer vooruitwerken. Of leren loslaten en accepteren dat mijn blog soms even stil ligt, dat kan ook.

Nou ja,. Genoeg gezeurd. Het voordeel van te ziek zijn om te werken of veel in het huishouden te doen (want mijn hoofd bewegen deed pijn) is dat er meer tijd overblijft om te handwerken. En dus maakte ik de afgelopen twee weken eindelijk mijn vest af. Hoewel, eindelijk? Eigenlijk deed ik er helemaal niet zo lang over, een kleine maand. Maar het was een project dat al minstens een jaar in mijn hoofd zat.



Het vest dat ik jaren geleden breide van wol die ik voor mijn verjaardag had gekregen, was al een tijdje veel te wijd. Ik had destijds bedacht dat ik het, als ik afviel, met een riempje kon dragen, maar dat viel tegen. Het zat gewoon niet lekker. En daardoor droeg ik het steeds minder.
Nu ben ik normaal niet zo moeilijk. Er zijn zakken vol te grote kleding naar de kringloop gegaan. Maar dit vond ik toch zonde. Het was dure wol en dat was te zien ook, want na drie jaar intensief dragen was het garen nog steeds heel mooi. Dus haalde ik het vest eind vorig jaar uit. En bleef toen maanden nadenken en patronen bekijken op zoek naar het ideale vest. Wat ik dus niet kon vinden.

En daarom besloot ik het zelf maar te verzinnen, want ik had wel min of meer in mijn hoofd hoe het eruit moest gaan zien.
Het kantpatroontje komt uit een oud boekje, de manier waarop de mouwen en het lijfje samenkomen in een ronde schouderpartij wordt beschreven in Knitting without tears van Elizabeth Zimmermann, mijn favoriete breiboek. Het bevat namelijk geen patronen, maar uitleg over hoe je zelf (goed passende) kledingstukken kunt maken. Zij beschrijft een trui, ik heb het idee omgezet in een vest.

Ik ben blij met het resultaat en het zit niet alleen als gegoten, maar het zit ook erg lekker (dat vind ik eigenlijk belangrijker voor een vest). Ik heb het sinds ik het af had al heel wat gedragen. Op naar nog (minstens) drie jaar draagplezier!


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Koningsdag in Gouda




Eigenlijk zouden we gaan klussen. Maar we waren allebei niet helemaal in topconditie. En dus besloten we na een ochtendje luieren toch nog even op de vrijmarkt aan Het Raam te gaan kijken en daarna nog even richting Markt te wandelen.
Ik heb er maar tien jaar gewoond en woon nu al bijna twintig jaar in een andere plaats. En toch blijft het als voelen als "thuis"...
Lees verder ...