{plannen} Waarom ik geen weekmenu maak (+ tips om minder vaak boodschappen te hoeven doen)



Ik maak nooit weekmenus. Omdat ik altijd tegendraads ben? Ja, dat ook. Als ik op het hele internet lees dat iets moet, ben ik geneigd het juist niet te doen. ;-)
Maar wat weekmenus betreft was ik al afgehaakt voor het hele internet het ontdekte. Het leek mij ook ideaal, dat moet ik toegeven. Precies weten wat je aan boodschappen moet halen, niet hoeven piekeren over wat je moet eten, goedkoper uitzijn, maar eens per week boodschappen doen, meer afwisseling enzovoorts.

Waarom geen weekmenu?

- ik hou niet zo van regeltjes en voorgeschreven dingen. Met een weekmenu voelde ik me te erg vastliggen. Ik werd er gestressd van. Vandaag moeten we macaroni eten, want dat staat op de planning, ook al heb ik zin in hutspot. Nee, niets voor mij.
- het werd (ik heb het twee weken geprobeerd) al snel een irritatiefactor tussen echtgenoot en mij. Want hij wil best af en toe koken, maar dat doet hij alleen als hij er zin in heeft en dan kookt hij ook het liefst nog waar hij zin in heeft. En hij heeft de neiging om van alles een beetje te gebruiken. Dat worden heerlijke gerechten, maar het werkt niet als je alles zorgvuldig gepland hebt.
- ik hou niet van recepten. Ik gebruik ze als inspiratie, maar niet als leidraad. Ik wilde heel graag net zo zijn als mijn grote voorbeelden en met stapels kookboeken bepalen wat we die week gingen eten, maar ik werd er alleen maar chagrijnig van.
- als je van te voren bepaald wat je gaat maken, hou je geen rekening met aanbiedingen en seizoensgroenten. Tenzij je naast al die kookboeken ook nog alle folders en lijstjes met wat er wanneer verkrijgbaar is gebruikt om dat weekmenu op te zetten. Maar:
- dat kost tijd. En energie (voor mij begint het op die manier op administratie te lijken). En die steek ik liever ergens anders in
- paniek in de supermarkt: dat éne ingrediënt dat je écht nodig hebt voor het recept van dinsdag is op. Wat nu? Zoeken in andere supermarkten, nieuw recept uit moeten zoeken... allemaal gedoe.

Maar 1 keer per week boodschappen doen

Het weekmenu wordt vooral gepromoot als manier om minder vaak boodschappen te hoeven doen en dus goedkoper uit te zijn. Ik haal maar eens in de week boodschappen. Zonder weekmenu. Hoe ik dat doe?
Er zijn drie dingen voor nodig:

- basisboodschappenlijst
hierop staan alle dingen die ik het hele jaar door op voorraad houdt of iedere week nodig heb. Ik heb ze gesorteerd staan per winkel (ik doe het grootste deel van de boodschappen bij de Lidl en de rest bij de AH) en min of meer op looproute. Denk aan blikjes tomatensaus, rijst enzovoorts, maar ook verse producten zoals brood en eieren. Voor ik weg ga kijk ik met die lijst in mijn handen de kasten en de koelkast na om te zien wat er op is.

- inzicht in wat ik normaal gesproken gebruik in een week gecombineerd met inzicht in hoe de week eruit gaat zien.
wij eten drie keer per week iets met rijst (meestal wokgroente) en drie keer aardappels/groente/vlees. Dat houdt dus in dat ik drie keer "grote groente" koop (bloemkool, boontjes etc.) en een selectie groenten die ik kan wokken of roerbakken (champignons, uien, paprika, courgette, witlof, prei etc.). Voor vlees geldt hetzelfde: drie keer een "stuk" vlees, drie keer iets wat geroerbakt kan worden (gehakt, kip, spekjes).
Ik koop expres maar voor zes dagen, omdat we meestal toch eens per week buiten de deur (bij familie of restaurant/snackbar) eten. Mocht dat niet zo zijn, dan is er altijd wel iets te combineren met mijn vaste voorraad. Ik heb meestal ook twee zakken voorgesneden groente in de vriezer liggen, die ik gebruik als ik geen tijd of zin heb, maar ook als we onverhoopt toch thuis eten of extra eters hadden.
Als ik van te voren weet dat ik gasten krijg koop ik extra en als ik weet dat ik meer dagen ergens anders eet, koop ik voor minder dagen in (dat lijkt me logisch, maar ik zet het er toch maar even bij).

- inzicht in overschotten van vorige week
zeker nu we maar met zijn tweeën zijn blijft er weleens iets liggen van de week ervoor. Soms in de vriezer (ik deel zakken boerenkool in tweeën bijvoorbeeld), soms in de koelkast (spruitjes zijn vrij lang houdbaar). Ook de wokbare groente gaat niet altijd in een week helemaal op. Bij Lidl koop je vlees in pakketjes van vier stuks en daarvan komt vaak ook de helft in de vriezer terecht. Op mijn lijstje staat dus uiteindelijk voor hoeveel dagen ik groente en vlees moet kopen en wat ik bij moet vullen aan roerbaketen. Op die manier kan ik dus inspringen op aanbod en aanbiedingen, zonder van te voren alle folders te moeten uitpluizen.

Afwisseling in je maaltijden

Ja, maar eet je dan niet voortdurend dezelfde dingen? Die vraag kun je verwachten (want dat is een ander argument om een weekmenu te maken). Maar ik heb daar geen last van. Ik schrijf 's avonds in mijn agenda wat we die dag gegeten hebben. Op die manier weet ik dus wanneer we iets voor het laatst aten. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar gemiddeld komen de meeste gerechten eens per twee á drie weken terug, afhankelijk van wat het precies is. Bovendien varieert wat we eten ook nog met de seizoenen. Stamppot in de winter, rauwkost in de zomer. Verder kun je prima variëren met de manier waarop je dingen klaar maakt of met combinaties van verschillende soorten groente en vlees (met een zak spruitjes doen we twee keer, maar je kunt ze eten met gekookte aardappelen, met gebakken aardappelen, in een roerbakschotel of als stamppot).
Af en toe laat ik me inspireren door een recept wat ik op het internet of in een tijdschrift gezien heb, maar alleen als je daarvoor geen enorme lijst met ingrediënten die ik verder nooit gebruik hoeft in te slaan. Meestal zijn het de combinaties die ik onthoud en op mijn eigen manier gebruik (soep met chorizoworst, zoete aardappel en mais bijvoorbeeld).

Voor mij werkt dit ideaal. Met wat kleine aanpassingen (vanwege nauwelijks vriesruimte, andere producten in de winkel en vaker buiten de deur eten) werkte het op Curaçao net zo goed. Voor mij geen weekmenu dus.

Maak jij een weekmenu? Of doe je meerdere keren per week boodschappen?

{gelezen} Gewoon een goed boek :: Het Armageddon Complot - Andreas Eschbach



Zo'n boek dat je niet weg kunt leggen voor het uit is. Dat is de enige juiste manier om het Armageddon Complot van Andreas Eschbach te omschrijven. Het is een dik boek, maar dat doet er niet toe. Het moest uit en het bleef spannend tot de laatste bladzijde.

Het is niet het eerste boek van Eschbach dat ik las. En iedere keer zeg ik het weer. Eschbach is één van de beste schrijvers van onze tijd. Zo ontzettend jammer dat bijna niemand hem kent.

Het Armageddon complot is min of meer een vervolg op het Messias Mysterie (het eerste boek dat ik van hem las), maar prima te lezen zonder het eerste boek gelezen te hebben) of in mijn geval, zonder je de details van het eerste boek te kunnen herinneren.

Het boek gaat wel over de video die in het eerste boek gevonden werd; een opname waarop Jezus te zien zou zijn. Ja, dat lees je goed. Het klinkt ongeloofwaardig, maar Eschbach kan zo goed schrijven dat je volledig accepteert dat er een tijdreiziger is geweest die 2000 geleden opnames gemaakt heeft die vervolgens gevonden zijn bij een archeologische opgraving. Want de tijdreiziger is nooit meer teruggekomen in zijn, waarschijnlijk onze, tijd.
Een zeer rijke en zeer extreem christelijke man heeft de video in zijn bezit, maar weigert ernaar te kijken. Ook zijn zoons, Isaak en Micheal verbied hij te kijken. Wel probeert hij al zijn geld en invloed aan te wenden om te zorgen dat het mogelijk wordt dat iemand uit onze tijd terugreist om de video te maken. Het verhaal volgt vooral Michael die nauw betrokken wordt bij het project omdat zijn broer verdwijnt. Daarnaast leven we mee met John Kaun, die in het vorige boek een medogenloze zakenman was die jacht maakte op de video, maar door het kijken van de beelden totaal veranderde. Hij leeft nu eenvoudig, met een vrouw waar hij oprecht van houdt en is dol op zijn dochtertje, maar als dat eenvoudige leven een dramatische wending krijgt wordt hij toch weer betrokken bij de video en alle intriges die eromheen hangen.
Het is lastig om verhaallijnen te bespreken zonder teveel weg te geven, want Eschbach is een meester in het neerleggen van details en omwegen die pas later allemaal een reden blijken te hebben.
Eén ding kan ik nog wel noemen: de titel van het boek verwijst naar de voorspellingen dat er eerst een wereldoorlog plaats zal moeten vinden voor Jezus terugkomt. Die oorlog zal beginnen in Armageddon, een plaats in het Midden-Oosten. Hoe ver wil een invloedrijke, extreem in de eindtijd gelovende christen gaan in zijn verlangen naar die terugkomst? Dat is één van de briljante en goed beschreven invalshoeken van dit verhaal.

Wat ik ook erg knap vind, is dat Eschbach sommige hoofdpersonen wel laat twijfelen over hun geloof of dat van anderen, maar nergens echt in de aanval gaat, zoals dat in een boek als dit zo gemakkelijk zou kunnen gebeuren. Hij beschrijft heel goed wat mensen doen en wat hen drijft, maar lijkt er geen oordeel over te hebben. Bovendien laat hij op een heel natuurlijke manier in het midden wie of wat Jezus nu eigenlijk precies was, al is het duidelijk dat hij wel een bijzonder persoon was. Maar kwetsend of anti wordt het (voor zover ik dat kan beoordelen) nooit.
Ik wilde schrijven dat dit boek dus een aanrader is voor iedereen die van dit soort boeken houdt. En wist toen eigenlijk niet hoe ik dit soort boeken moest omschrijven.
Actie? Niet extreem, maar zeker aanwezig. Mysterie? In meerdere verhaallijnen zelfs. Historie? Ook. Religieuze thriller? Ja. Science fiction? Ook een beetje. Het is van alles wat.
Gewoon een goed boek dus.



(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)