(Bijna) alles wat je moet weten over je aangifte inkomstenbelasting


Het is weer zo ver. De aangifte inkomstenbelasting kan vanaf morgen en moet voor 1 mei gedaan worden. Geen leuk klusje, zeker niet als je al weet  dat je moet betalen (zoals ik dus), maar je kunt het maar beter gedaan hebben. Want uiteindelijk moet het toch gebeuren.

Op welke datum moet mijn aangifte ingeleverd zijn?

Als je geld terug krijgt of graag zekerheid wilt hebben, moet je aangifte voor 1 april binnen zijn bij de belastingdienst, dan garanderen ze dat je voor 1 juli bericht hebt. De echte uiterste inleverdatum is 1 mei, tenzij je via je boekhouder in een uitstelregeling valt.

Wat heb ik nodig?

Ik had mooie plannen om op de website van de belastingdienst na te zoeken wat je allemaal nodig zou kunnen hebben voor je aangifte, met het idee daarvan een keurig lijstje te maken dat jullie zouden kunnen downloaden. Maar de belastingdienst zelf was me voor. Het zou nogal zinloos zijn om zelf zo'n lijstje te maken, dus dan maar een linkje er naar toe. Als je op afdrukken klikt, krijg je een prachtige checklist die je kunt afvinken.

Wat kan ik hier nog aan toevoegen? Niet veel eigenlijk. Het is tegenwoordig heel erg simpel om je eigen aangifte te doen. Kijk alles wat de belastingdienst al heeft ingevuld goed na en voeg dingen die ze niet wisten eraan toe.
Als je twijfelt of iets aftrekbaar is of niet, zoek het dan na op de site van de belastingdienst. Hun eigen zoekfunctie werkt niet zo goed, maar als je in google bijvoorbeeld intypt : belastingdienst giften, kom je eigenlijk altijd op de juiste plek. Kijk nog wel even of je de informatie van het juiste jaar voor je hebt.
De belastingtelefoon (0800-0543) bellen kan ook altijd (gratis). Het duurt vaak (vooral in maart) wel even voor je er doorheen bent, maar ik heb goede ervaringen met de hulp die ik kreeg.

Moet ik aangifte doen?

Als je een uitnodiging van de belastingdienst krijgt, moet je altijd aangifte doen. Zo simpel is het.
Geen uitnodiging gekregen? Soms is het toch handig om aangifte te doen. De belastingdienst weet niet alles.

Giften

Heb je behoorlijk wat geld gegeven aan erkende doelen? Het zou kunnen dat je die (gedeeltelijk) mag aftrekken. Meer informatie hier. Je moet wel boven de drempel uitkomen.

Studiekosten

Als je uitgaven gedaan hebt voor een studie mag je dat in bepaalde gevallen aftrekken.

Een korte periode in loondienst geweest.

Als je maar een paar maanden inkomsten gehad hebt, heb je waarschijnlijk teveel belasting betaald.
Dat komt zo:  In het belastingstelsel is een heffingskorting opgenomen. Dat is een bedrag dat aan het eind van de berekening wordt afgetrokken van het bedrag dat je zou moeten betalen (het is dus letterlijk korting op de belastingheffing).
Je salaris wordt netto uitgekeerd, wat inhoudt dat de belastingheffing die jij zou moeten betalen door je werkgever rechtstreeks naar de belastingdienst gestort wordt. De salarisadministratie berekent je belasting op maandbasis en deelt dus je heffingskorting door twaalf. Dat komt keurig uit als je een heel jaar werkt, maar niet als je niet het hele jaar in loondienst werkt.
De belastingdienst kijkt naar wat je verdient op jaarbasis. Als je dus maar een paar maanden belasting betaald hebt, kan het zijn dat je nog recht hebt op de rest van je heffingskorting. Er is dan teveel belasting is ingehouden op je salaris. Die kun je terugvragen door aangifte te doen. (Dit geldt alleen als je geen andere inkomsten en geen groot vermogen hebt).
Dit is er trouwens één waar de belastingdienst uiteindeiljk zelf mee komt. Mijn dochter kreeg een tijdje geleden een brief dat ze haar aangifte moest doen omdat volgens hun gegevens geld terug kreeg. Ik was onder de indruk. Heel netjes! Maar dat was dus wel veel later dan wanneer we dat zelf bedacht hadden.

Eenmalige uitkering

Als je eenmalig een groot bedrag van je werkgever ontvangen hebt of bijvoorbeeld pensioen hebt afgekocht, is er waarschijnlijk speciaal tarief over berekent. Dat klopt als je naast die eenmalige uitkering een redelijk salaris hebt (want dan helpt dat bedrag je waarschijnlijk gezellig naar een hogere schijf), maar als verder geen of vrij lage inkomsten hebt, kan het zijn dat je teveel belasting betaald hebt over dat bedrag. Soms kan het zelfs door uitgekeerd vakantiegeld of uitbetaalde overuren komen. Het is dus bijna altijd nuttig om te kijken of je nog iets terug krijgt.

Overige inkomsten

Bijgeklust of geld verdiend waar de belasting niets van weet? Die moet je natuurlijk ook aangeven en daar moet je belasting over betalen.
Zolang het niet om grote bedragen gaat, hoef je jezelf niet als ondernemer in te schrijven en een enorme administratieve rompslomp op je nek te halen. Ik geef mijn inkomsten uit mijn boeken simpelweg op onder het kopje "overige inkomsten". De belastingdienst is zelfs zo vriendelijk om daar een mogelijkheid te geven om gemaakte kosten af te trekken (maar dan moet je daar wel bewijzen voor hebben).
Als je verder geen inkomsten hebt, is er een grote kans dat je geen belasting hoeft te betalen, omdat het binnen je heffingskorting valt. Wel krijg je meestal een aanslag voor de Zorgverzekeringswet.
Als je "overige inkomsten" te hoog worden en je besteed genoeg uren aan je werkzaamheden kan het slim zijn om ondernemer te worden, je komt dan in aanmerking voor o.a. de zelfstandigenaftrek.

Hulp nodig? Mail me. Simpele vragen beantwoord ik gratis, voor meer intensieve hulp spreken we van te voren een vaste prijs af.

{opruimen} Digitale documenten overzichtelijk opslaan



Alfabetisch?

Als je mijn artikel over het opruimen van je papieren administratie gelezen hebt, weet je eigenlijk al wat ik ga zeggen. Want ik ruim mijn digitale documenten op precies dezelfde manier op als mijn papieren. Niet op alfabet dus. Wat best jammer is, want je computer zet heel graag dingen op alfabet. Gelukkig vind je computer het ook leuk om dingen op nummer te sorteren en daar moet je gebruik van maken.

Jaar-maand-dag

In Nederland schrijven we de datum als dag-maand-jaar. De Amerikanen doen maand-dag-jaar. De Japanners gebruiken jaar-maand-dag. Ik kan me even niet indenken dat er nog meer mogelijkheden zijn (jaar-dag-maand?) en ik ga zeker geen discussie beginnen over wie er gelijk heeft. Maar als het over handig opslaan op de computer gaat geef ik de Japanners groot gelijk.
Als je je documenten een nummer meegeeft dat staat voor jaar-maand-dag, ziet de computer dat als een getal. Mijn bankafschrift van december 2016 heet bijvoorbeeld 201612, januari 2017 heet 201701, dat van februari 201702. Die komen netjes onder elkaar terecht.
Zou ik gekozen hebben voor de Nederlandse notatie, dus 122016, 12017, 22017, dan zou het oudste bankafschrift onderaan komen. Het wordt nog erger als je de dag erbij zet. 12 januari 2017 is 1212017 en komt dus onder 1 december 2017, want dat is 1122017 en dat getal is lager.  Niet doen dus.

Onthou: zodra je documenten (of foto's) op de computer opslaat: jaar-maand-dag. Altijd. Bij mij is het een automatisme geworden, waar ik niet eens bewust over nadenk. Zelfs de kladjes voor mijn blogstukjes staan op die manier opgeslagen.

Alleen maar nummertjes gebruiken?

Nee, natuurlijk niet. Je moet aan de naam van het document kunnen zien wat het is. Bij mijn bankafschriften zet ik een korte tekst voor de datum (prive, spaar, VISA of een afkorting van het bedrijf waarvan de rekening is). Dat zorgt ervoor dat ik maar één mapje "bank" hoef te hebben en dat de verschillende bankrekeningen netjes bij elkaar staan.
Bij foto's vind ik de chronologische volgorde het belangrijkst, dus daar zet ik achter het datumnummer een korte omschrijving (verjaardag, kerst, Londen). Zo kan ik direct zien waar de foto's van zijn. Bij mijn blogartikelen gebruik ik eerst de datum waarop ik het waarschijnlijk ga posten en een verkorte versie van de titel.

Mapjes per jaar

Net als bij papieren ben ik een voorstander van een map per jaar. Dat is vooral handig voor belastingzaken, maar het zoekt gewoon ook gemakkelijker. Je weet immers altijd wel in welk jaar iets was.
Uitzonderingen zijn bijvoorbeeld grote reparaties/verbouwingen aan mijn huis, maar daar heb ik dan weer een lijstje van gemaakt waarin ik het betreffende jaar gemakkelijk terug kan vinden.

Submapjes?

Ook hier geldt: niet te veel. Als je het document de juiste naam geeft, moet je het ook in een wat vollere map terugkunnen vinden en bladeren door een lange lijst is gemakkelijker dan voortdurend mapjes openklikken. Ik heb meestal mijn bankafschriften en verzekeringspapieren apart in een mapje in het betreffende jaar zitten. Belangrijke documenten die niet specifiek voor een bepaald jaar zijn (contracten, kopieën van id-bewijzen etc.) bewaar ik in een mapje dat "documenten" heet. De rest staat los in het mapje van het betreffende jaar. Als ik met een project bezig ben waar veel documenten bij komen kijken, bewaar ik ze in een mapje met een duidelijk herkenbare naam.

Zakelijk

Zakelijk houd ik ongeveer hetzelfde systeem aan. Verkoopfacturen bewaar ik op factuurnummer (die zouden automatisch chronologisch moeten zijn). Inkoopfacturen hernoem ik naar boekstuknummer-crediteur-factuurnummer.
Factuur 5093 van Staples sla ik dus eerst op als "staples5093". Na het inboeken voeg ik daar het boekstuknummer aan toe en wordt het bijvoorbeeld "18600054staples5093". Op die manier kun je het origineel vrij gemakkelijk terugvinden. In ons boekhoudsysteem (Exact) kun je overigens ook een kopie aan de boeking koppelen, wat terugzoeken nog gemakkelijker maakt. Toch bewaar ik de inkoopfacturen apart in een mapje, zodat ik ze nog heb als de database van de boekhouding om de een of andere reden verloren gaat.

Back-ups

Dat laatste brengt me op een heel belangrijk punt: maak back-ups! En nee, liefst niet naar een willekeurige (gratis) cloud en zeker niet naar googledocs. De cloud is lang zo veilig niet als iedereen denkt. Gebruik een externe harde schijf of een memorystick en bewaar die in een andere ruimte. Liefst op een plek waar het veilig is tegen brand of andere schade. Maar dat geldt eigenlijk ook voor je belangrijke papieren.
Voor bedrijven zijn er oplossingen met eigen opslag op computers in datacenters. Dat noem je dan "private cloud", maar dat is een stuk veiliger.
Zowel privé als zakelijk geldt: laat je goed informeren en laat je vooral niet gek maken door cloud-enthousiastelingen.
Wolken zijn alleen maar damp en een "cloud" is gewoon iemand anders zijn computer (vrij vertaald van uitspraken die mijn IT-echtgenoot in zijn wereld veel voorbij ziet komen).

Hulp nodig? Mail me.. Simpele adviezen geef ik gratis en voor diepgaande hulp spreek ik van te voren een vaste prijs met je af.

{gelezen} (ter)echte winnaar? - Adempauze van Martin Scherstra



Ik was erg nieuwsgierig naar het boek dat de Valentijnprijs 2018 gewonnen heeft. En omdat het boek onder mijn Kobo Plus abonnement valt, kon ik het direct downloaden en lezen, dus dat heb ik toen maar gedaan ook.

Maar...

Eigenlijk schrijf ik geen recensies over boeken van directe concullega's. Dat heeft een simpele reden: ik ben altijd bang dat ik teveel ga vergelijken met mijn eigen werk. Dat kan inspirerend zijn als het een echt goed boek is, maar ook frustrerend. "Waarom lukt het mij niet dit niveau te halen?"
Of (komt toch ook wel eens voor en is eigenlijk nog frustrerender): "Waarom is dit boek populairder dan het mijne, terwijl het toch van ongeveer hetzelfde niveau is? Of denk ik dat alleen maar?"
En... nou ja, ik denk dat jullie wel ongeveer begrijpen wat ik bedoel. Het is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.

Maar deze keer... Dit is De Winnnaar van De Prijs in mijn genre, het Beste Romantische Boek, Gekozen door een Vakjury. Een prijs waarvoor ik de afgelopen drie jaar niet eens op de shortlist terecht kwam. En dit jaar werd ook nog eens voor het eerst de publieksprijs apart gekozen, zodat de Valentijnprijs echt alleen bepaald is door Mensen Die Het Kunnen Weten. Dan moet zo'n boek toch veel beter zijn dan de mijne. Daar moet ik iets van kunnen leren. Toch?

Ik schrijf eigenlijk ook nooit recensies over boeken die ik niet zo goed vind. Ook met een goede reden. Smaken verschillen nu eenmaal en in ieder boek zit een hele berg werk, bloed, zweet en tranen. Dat weet ik omdat ik zelf schrijf. En ik weet ook dat het pijn doet als iemand je werk niet goed vindt en het nodig vindt dat publiek te maken. Ik denk altijd "als je niets positiefs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden."
Eigenlijk zou ik dit boek gewoon moeten laten zitten.
Maar dit was De Winnaar van De Prijs in mijn genre, het Beste Romantische Boek (enz.). En dat verandert de zaak toch wel een beetje.

Bovendien hoop ik dat Martin Scherstra een klein beetje gevoel voor humor heeft. Want het plot van dit boek draait om de ontmoeting tussen een schrijver van een populaire thriller en een blogster die zijn boek publiekelijk afkraakt. Dat is ongeveer wat er nu werkelijk gaat gebeuren.

Een leuk boek, maar...

Nou ja, echt afkraken ga ik niet doen. Zo erg is het nu ook weer niet. "Adempauze" is gewoon een leuke, gezellige feelgood roman. Het leest lekker weg en het is op zich geen slecht verhaal.
Maar toen ik het uit had had ik niet dat intens fijne, tevreden gevoel dat je na een echt goed boek hebt. Kennen jullie dat? Als ik Katie Fforde lees, of Nora Roberts of  nou ja, noem maar een topper, dan heb ik dat. Ik kan het niet uitleggen, maar het overkomt me alleen bij een echt goed boek.
En dat gevoel miste ik na het uitlezen van "Adempauze". En dat viel me tegen, want het was tenslotte De Winnaar van De Prijs (enz.).
Zoals ik al zei, het is op zich een leuk boek, maar er waren toch wel behoorlijk wat kleine dingetjes die me irriteerden tijdens het lezen.
Martin schrijft best goed, maar zijn taalgebruik vind ik persoonlijk iets te saai en stijf om echt lekker weg te lezen. De dialogen komen op mij niet echt vloeiend over. Verder mag het in mijn ogen allemaal net iets minder beschrijvend zijn. Maar dat is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Arrogant en kinderachtig

Ik vond Erik Kars, de mannelijke hoofdpersoon, een vreselijk arrogante, kinderachtige vent en ik bleef maar wachten tot er voor zijn gedrag een goede reden werd aangedragen, maar die kwam niet.
Ook beweert Erik eerst dat hij de komende paar jaar kan leven van het schrijven omdat hij een contract voor vier boeken heeft (in Nederland? bij een kleine uitgever? onmogelijk!), en voegt de schrijver er later aan toe dat Erik gewoon rijk is en eigenlijk niet hoeft te werken. Aha. Misschien dat hij er daarom zo slecht tegen kan als iets niet loopt zoals hij het wil. Gewoon straalverwend. Maar dat is mijn conclusie en staat niet in het boek.
Het boek vindt dat we Eriks negatieve kanten moeten accepteren omdat hij daarnaast ook veel goede dingen doet (hij is lid van de reddingsbrigade). Dat kan een insteek zijn (ik heb zelf ook mannelijke hoofdpersonen met horkachtige eigenschappen die toch best lief zijn), maar op mij kwam het niet natuurlijk en geloofwaardig over. Ik bleef het tot het allerlaatste (romantische) einde een eh... vervelende vent (vul zelf maar een sterkere beschrijving in, dan houd ik mijn blog netjes) vinden.

Bloggen

De vrouwelijke hoofdpersoon, Sterre Kruidhof, is journaliste en blogt voor een website die gericht is op vrouwen. Het is ook al niet helemaal realistisch om te denken dat iemand daarvan kan leven, maar het komt voor, dus ik was bereid daarin mee te gaan. Op zich is het leuk gedaan dat Sterres blogposts in het boek zijn opgenomen (tussen de hoofdstukken door), maar er wordt regelmatig gezegd dat ze zo geweldig leuk schrijft en dat vind ik persoonlijk wel tegenvallen. Ik had de neiging die stukjes juist over te slaan. Ook valt het me op dat ze nooit foto's maakt, iets wat volgens mij logisch zou zijn als je geacht wordt dagelijks op internet verslag te doen van je ervaringen op een waddeneiland. Maar goed, dat is een onbelangrijk detail.

Vlakke emoties en betere actie

Veel belangrijker vind ik dat ook Sterre in mijn beleving als karakter niet echt goed uit de verf kwam, vooral wat emoties betreft. De mogelijkheden om haar karakter ver uit te werken zijn er zeker, in haar voorgeschiedenis, in haar familierelaties en in haar werk, maar het bleef allemaal erg aan de oppervlakte, vond ik.
Veruit de beste stukken in het boek waren de actiescenes. Ik ga nu niet beweren dat het feit dat Martin een man is daar de reden voor is. Er zijn wel meer mannelijke schrijvers in het liefdesgenre (de meeste onder een vrouwelijk pseudoniem, dat wel) en die zijn zeer succesvol. Bovendien is dit het enige boek dat ik ooit van Martin Scherstra gelezen heb. Ik kan dus niet zeggen of het bij hem altijd zo is, of alleen bij dit boek.
Maar de enige emotionele scene die me iets deed was de beschrijving van de gemeenschapszin op Schiermonnikoog als er twee vissers vermist worden.

Erg snel en voorspelbaar

Wat me verder een beetje ergerde was de snelheid waarmee de romance in het boek zich afspeelde. Mij wordt altijd verteld dat ik daarmee op moet passen, maar zelfs ik laat mijn hoofdpersonen niet binnen twee dagen omslaan van slaande ruzie naar eeuwige liefde. De vakjury noemt de hoofdpersonen geloofwaardig, maar dat vind ik dus eigenlijk niet, zeker als je Sterre's achtergrond verhaal meeneemt in de overweging. Als je door je verloofde letterlijk voor het altaar in de steek gelaten bent, zou je moeten uitkijken met een man die nogal snel van stemming wisselt. Je moet wel heel naïef zijn als je binnen twee dagen je hart aan zijn voeten legt. Denk ik dan.
Nu zal ik de laatste zijn die een voorspelbaar plot erg vindt (dat wordt mij ook vaak verweten), want in een liefdesverhaal "krijgen ze elkaar" nu eenmaal aan het eind, maar ik had het leuker gevonden als er toch nog iets van verrassing in had gezeten. Nu was het eigenlijk van het begin af aan al duidelijk wat er ging gebeuren. En omdat dit De Winnaar (enz.) was, zat ik alsmaar tevergeefs te wachten op een onverwachte briljante wending. Die dus niet kwam.

Terechte winnaar?

Zo zijn er wel meer puntjes die me opvielen, maar ik wil niet op alle slakken zout leggen, want dan kom ik toch in de buurt van afkraken en dat is echt mijn bedoeling niet.
Zoals ik al zei, als totaalplaatje is het best een leuk boek. Echte feelgood, lekker voor tussendoor. Maar ik zie eerlijk gezegd niet waarom dit boek als winnaar gekozen is. Het komt op mij over als een vrij normaal boek voor ons genre. Niet bijzonder slecht, niet bijzonder goed. Gewoon niet bijzonder.
Zeker de moeite waard om een paar uurtjes aan te besteden op een koude winteravond of in de vakantie. Maar geen echte topper. Geen boek waar je dat intens tevreden gevoel van krijgt.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik de andere boeken, zowel die op de longlist als die op de shortlist, niet gelezen heb, dus ik weet ook niet of ik één van de andere boeken wél een terechte winnaar zou vinden.
En nee, ik durf even niet onder woorden te brengen wat de conclusie over ons genre moet zijn, als blijkt dat dit boek echt met kop en schouders boven de rest uit steekt...

De kift*


Ha, ik weet wat jullie denken! Maar nee. Dit stukje is geen gevalletje "het is gewoon de kift".* Geen kwestie van: "Ze is gewoon teleurgesteld dat ze zelf niet gewonnen heeft".
Nee, dat is het niet. Echt niet. Ik had geen nieuw boek in de periode waarin de boeken op de longlist moesten vallen en daarom deed ik dit jaar helemaal niet mee. Ik hoef me dus ook niet af te vragen of waarom ík niet gewonnen heb.
Dit is geen jaloezie, maar interesse. Ik heb dit boek gelezen omdat ik bereid was te leren van wat de winnaar beter doet dan ik en bij dit boek kan ik dat dus niet echt bedenken.

Excuses en felicitaties

Sorry, Martin. Ik heb echt getwijfeld of ik dit stukje wel zou plaatsen (ik ben meestal geneigd alleen maar lieve dingen te schrijven), maar het is mijn mening en mijn blog. Bovendien heb ik besloten dat ik geen zin meer heb om alsmaar lief te zijn (waarschuwing aan de vaste lezers: het zou zo maar kunnen dat er meer opstandige stukjes verschijnen). Maar dat terzijde.
Het doet er ook niet echt toe. Als een Vakjury vindt dat jij Het Beste Romantische Boek geschreven hebt, zegt dat veel meer dan mijn bescheiden mening op mijn bescheiden blog. En dat klinkt dan weer cynischer en negatiever dan ik het bedoel.
Want als ik (met mijn vlot leesbare, leuke verhalen die lekker zijn voor tussendoor maar volgens de meeste mensen verder niet echt bijzonder) de Valentijnprijs zou winnen, zou ik niet één maar zes gaten in de lucht springen en het met links en logo's en trompetgeschal en feestverlichting over mijn hele website en als het even kan de rest van het internet én de echte wereld bekend maken.
Dus. Het zegt wel degelijk iets dat jij gewonnen hebt.
Alsnog (oprecht gemeend) van harte gefeliciteerd!

Heeft iemand van jullie Adempauze gelezen? Wat vond je ervan? Zie ik iets over hoofd dat de vakjury wel ziet?
En wat vinden jullie van de Valentijnprijs? Dit was de vierde keer dat deze genreprijs werd uitgereikt. Kennen julle de winnaars van de vorige keren? Of is het hele idee van "De prijs voor het beste romantische boek" nieuws voor jullie?


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

 

*(voor de taalpuristen: kif of kift is allebei goed)

{opruimen} Hoe bewaar je de administratie?


Jaren geleden werkte ik bij een administratiekantoor en één van onze grotere klanten bewaarde zijn hele administratie verspreid over beschikbare lades in zijn keuken. Vier keer per jaar, als het tijd was voor de btw-aangifte, ging mijn collega daar even koffie drinken om de hele rommelige stapel op te halen. Meestal was ik de gelukkige die de boel mocht uitzoeken (wat ik eigenlijk best een leuk klusje vond). Het gekke is dat de goede man zelden een factuur kwijt was.

Toch is dit geen methode die ik zou willen aanraden. Als je werkelijk geen tijd hebt om je papierwerk netjes in mappen te doen, zorg dan op zijn minst dat je alles in één doos of lade bewaart. Dat is toch een heel stuk veiliger. Maar eigenlijk hoort het natuurlijk niet los op een stapel, maar netjes in een map.

In een ordner

Gelukkig hebben de meeste mensen wel het idee dat administratie in ordners thuishoort. En dat kun je natuurlijk op verschillende manieren doen. Geen enkele manier is echt fout, zeker als je zelf alles terug kunt vinden. Maar persoonlijk heb ik toch een heel sterke afkeer van één van de populairste methodes. Voel je alsjeblieft niet aangesproken of beledigd als deze methode voor jou werkt, maar ik ga toch uitleggen wat ik bedoel en waarom ik er een hekel aan heb.

Op alfabet... nee!

Veel administraties worden opgeborgen in ordners met alfabettabbladen. Dat geeft mensen een heel georganiseerd gevoel. Zo keurig, alles op alfabet. Heel gemakkelijk terug te vinden. Ordner na een jaar nog niet vol? Geen probleem, gewoon door stapelen op alfabet. Of twee ordners maken (A-L en M-Z) en dan weer lekker door stapelen. Heb je tenminste alles netjes bij elkaar.

Wat hier volgens mij mis mee is? Laat ik vooropstellen dat er mensen zijn die er mee wegkomen. Zij zijn van nature consequent en georganiseerd en weten alles in zo'n map te vinden. Prima. Niets aan doen.
Maar helaas zijn het ook vaak de van nature slordige mensen die zo'n systeem hebben. Eigenlijk zouden ze het liefst alles gewoon in de keukenlade gooien, maar ze zijn al een stap verder en zo'n alfabetje geeft ze het idee dat ze goed bezig zijn.
Maar... voor deze mensen werkt dit systeem gewoon niet. Als je het type bent dat van nature rommelig is en moeite heeft spullen op hun vaste plek neer te leggen, is een alfabetsysteem een ramp en dus echt geen goed idee.

Waarom niet?

Als je een alfabetje gebruikt kan het zomaar zijn dat (ik geef voorbeelden die ik in de praktijk gezien heb) de jaaropgave van de energiemaatschappij het ene jaar bij de E van energie zit, het andere jaar bij de N van Nuon en soms ook ineens ouderwets bij de G van GEB. Bij de B van belasting vinden we gemeentelijke belastingen, inkomstenbelasting, motorrijtuigenbelasting en alle andere soorten belastingen van verschillende jaren gebroederlijk bij elkaar. Parkeerbonnen mogen er ook bij, want dat heet parkeerbelasting tegenwoordig.
Nog een voorbeeld? Verzekeringen. Bij de V? Of de inboedelverzekering bij de I en de autoverzekering bij de A?
Ik kan nog wel even doorgaan. De B van bank of de R van Rabobank? De M van mediamarkt of de L van de laptop die je daar kocht? En krijg je nu elke maand Salaris of Loon of Geld van X (vul hier je werkgever in)? Enzovoorts.
Ik betwijfel of je in een dergelijk systeem nog iets terug kunt vinden.

Wat ik aanraad

Zelf berg ik alles op per jaar en op datum van binnenkomst of als ik ze betaald heb.

Ik heb tegenwoordig bijna alles digitaal, maar ik had altijd aparte tabs voor afschriften van bank (1 tabblad per bank/creditcard), hypotheek en andere leningen (1 tabblad per lening). Die afschriften legde ik op datum (of nummer, dat is bij afschriften hetzelfde), de nieuwste bovenop.

Daarna volgde een tab "diversen" en achter die tab deed ik dus simpelweg alle rekeningen en bonnen die ik bewaarde (dat is lang niet alles - daar kom ik later nog op terug) gewoon op volgorde van binnenkomst of na betaling, de nieuwste bovenop.

Als je dat prettig vind kun je meer categorieen maken, maar over het algemeen is dat helemaal niet nodig als je ieder jaar apart bewaart. Je weet ongeveer wanneer je jaarafrekening van je energiemaatschappij binnengekomen is, dus je kunt vrij simpel terugbladeren naar de juiste periode als je hem terug wilt vinden. De grote aanschaffen voor de school van je kinderen zit in het begin van het schooljaar en dure cadeaus waarvan je de bon wilt bewaren in de maand van de betreffende verjaar- of feestdag. Mijn insteek is dat een categorie van 1 of 2 papiertjes geen categorie is. Dat hoort bij diversen. Je zou kunnen overwegen om tabbladen voor bijvoorbeeld huis, auto en kinderen toe te voegen, maar nodig is het niet. Maar mocht je dat toch willen, houdt de categorieën dan zo duidelijk dat het niet mogelijk is om iets verkeerd op te bergen.

Omdat ik nu van geen enkele bank afschriften meer krijg, heb ik eigenlijk alleen nog maar die "diversen". En inderdaad, dat betekent ook dat ik post van de belastingdienst gewoon tussen alle andere papieren bewaar. Zolang ik niets weggooi zitten ook die brieven daar immers veilig.

Uitgaven in de gaten houden

Nu hoor ik al iemand zeggen: ja, maar ik moet toch weten hoeveel ik uitgeef aan de auto? Of aan mijn huis? Of aan energie? Mee eens. Heel erg mee eens (kom ik ook nog eens op terug). Maar dat weet je door netjes een lijstje te maken van al je uitgaven en alle bedragen op te tellen (in een spreadsheet of papier). Niet door de manier waarop je facturen en bonnetjes bewaart.


Bewaren of weggooien?
In mijn privéadministratie gooi ik kassabonnen weg zodra ik ze in mijn spreadsheet verwerkt heb, tenzij het garantiebewijzen (dat is vaak bij electrische aparaten zo) of grotere aankopen (meestal vanaf 100 euro - en dan bedoel ik niet het totaal van de weekboodschappen) zijn. Facturen (er is een beetje een grijs gebied tussen bonnen en facturen, maar alles wat A4 formaat is beschouw ik als factuur) bewaar ik wel. Die zoek ik uit na mijn belastingaangifte, maar ook daar kom ik later op terug. *

Let op: ik heb het nu over particuliere administraties. Zakelijk moet je elk bonnetje bewaren!

Verzekeringen en belangrijke papieren bewaar ik apart, in een andere ordner. Rekeningen van ziektekosten bewaar ik achter de polis van de ziektekostenverzekering, zodat ik gemakkelijk kan zien of iets vergoed is of niet.

Nieuw jaar? Liefst een nieuwe/andere map, maar in ieder geval nieuwe tabbladen. Zo duur zijn die dingen niet en als je ze maar één jaar gebruikt zijn de goedkope papieren tabbladen net zo goed als de dure van plastic.

Zakelijk
Nu heb ik eigenlijk alleen de particuliere kant van de administratie behandeld. voor zakelijke administraties liggen de zaken een beetje anders. Je moet voor de belastingdienst van elke uitgave een bonnetje of factuur hebben. En hoe je die het handigst bewaart kan per bedrijf verschillend zijn.

Hoewel, de basis is simpel. Regel 1: géén alfabetje!
Een simpele scheiding op verkoop, inkoop, bankafschriften en kassabonnen kan al genoeg zijn. En natuurlijk die tab voor diversen. Wat zouden we zonder moeten?

In sommige bedrijven is het gewoonte om facturen op te bergen achter de bankafschriften waarop ze betaald zijn, maar daar word ik persoonlijk ook niet vrolijk van. Ten eerste is het opbergen al een vrij lastig karwei op die manier. Ten tweede is het voor degene die je boekhouding doet lastig inboeken. Mijn normale volgorde van boeken is altijd eerst de verkoopfacturen, dan de inkoopfacturen, dan de bankafschriften. Als jij mij een ordner geeft waar alles keurig achter de bankafschriften opgeborgen is, moet ik die map dus drie keer doorbladeren. Of iedere keer in mijn boekhoudprogramma heen en weer klikken, wat ook vreselijk veel tijd kost.

Ik krijg wel eens te horen dat mensen dat zo doen om in de gaten te houden of een factuur betaald is of niet, maar deze methode is vragen om fouten. Als je per se zonder je boekhouding erbij te pakken wilt kunnen zien of iets betaald is, schrijf het dan simpelweg op de factuur. Bij inkoop schrijf je: betaald en dan de datum en bij verkoop schrijf je: ontvangen en dan de datum. Zo eenvoudig is het.

Opbergen op datum is echt de gemakkelijkste manier om iets terug te zoeken, zeker als je het boekstuknummer rechtsboven op de factuur schrijft, want dan leg je ook gemakkelijk de link tussen je boekhouding en je papierwerk.

Hulp nodig? Mail me. Simpele adviezen geef ik gratis en voor diepgaande hulp (online, via e-mail of een skypegesperk) spreek ik van te voren een vaste prijs met je af.

*Disclaimer: bij twijfel: niet weggooien! Ik kan in een simpel blogstukje niet alle details bespreken en ik wil er niet de oorzaak van zijn dat je iets weggooit dat belangrijk is.
Als die twijfel inhoudt dat je alle bonnetjes wil bewaren tot je advies hebt kunnen vragen aan mij of een andere deskundige, doe ze dan in ieder geval in mapjes of doosjes in chronologische volgorde, desnoods verdeeld over een paar simpele categorieën (boodschappen, benzine, hobby, etc.) En alsjeblieft niet op alfabet ;-)

(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

{verhuizen} 10 tips van een "ervaren" verhuishulp



De perfectionist in mij zou graag een zeer gedetailleerde lijst willen maken met wat je allemaal zou moeten regelen voor een verhuizing en wanneer en dan ook nog rekening houdend met verschillende scenario's (vanuit het ouderlijk huis, kleiner, groter, samenwonen, buitenland, etc.).
Dat ga ik misschien ook ooit nog wel eens doen. Als ik meer tijd heb. Maar voor nu wil ik in ieder geval een aantal tips delen die het leven een stuk gemakkelijker maken bij een verhuizing.

Van tevoren:
0. Lees deze blogpost en doe wat daarin staat ;-)

1. Het is het beste om zodra je besloten hebt dat je gaat verhuizen (dus zelfs voor je een ander huis hebt), je huidige huis goed op te ruimen en te reorganiseren. De verleiding is groot om te denken "ach, ik ga hier toch weg" en juist de boel de boel te laten, maar goed opgeruimde bezittingen zijn veel gemakkelijker te verhuizen. Zorg ook dat alles goed schoon is,want het is niet leuk om je te moeten verontschuldigen voor stofexplosies en vetvlekken tegenover je verhuishulpen, of dat nu familie, vrienden of professionals zijn.
Dit is ook het juiste moment om eens flink te ontrommelen. Loop al je kasten (en zolder, kelder en berging) na en vraag je af of je al die spullen echt mee wilt verhuizen. Zelfs als je groter gaat wonen is het fijn om geen overbodige rommel mee te hoeven slepen.

2. Begin op tijd met inpakken, want dat kost meer tijd dan je denkt. Begin met dingen die je voorlopig niet nodig hebt en zorg dat je op de laatste dagen alleen de allerbelangrijkste dingen nog hebt staan. Schrijf op de dozen die je inpakt wat erin zit en waar het heen moet (vooral als je veel spullen of een groot huis hebt!)

3. Bedenk wat je nog nodig hebt in de weken na de verhuizing (houdt rekening met noodgevallen en wisselvallig weer) en pak dat in aparte dozen. Mocht je direct of vlak na je verhuizing op vakantie gaan, pak dan je koffer of reistas alvast in. Het valt niet mee om alles bij elkaar te zoeken in een huis dat nog niet helemaal opgeruimd is.


4. Maak van te voren een plattegrond op schaal en bedenk waar je de meubels wilt (en kunt!) neerzetten. Dat scheelt een hoop puzzelen en schuiven op de verhuisdag zelf.
Probeer niet al te strak vast te houden aan "hoe het hoort", maar bedenk hoe jij je nieuwe ruimtes graag wilt gebruiken. De eettafel aan de kant van de keuken neerzetten is logisch, maar niet als je nooit aan tafel eet. En hoewel het tweepersoonsbed standaard in de grootste kamer neergezet wordt, kan het handiger zijn om een kleine slaapkamer als ouderslaapkamer in te richten zodat de kinderen ruimte hebben om te spelen.

5. Inventariseer wie er komen helpen en probeer te bedenken wie wat kan doen, maar accepteer dat het waarschijnlijk allemaal anders loopt dan jij het gepland hebt. Bedenk dat alle hulp welkom is, ook al betekent het dat je hartje zomer wel de winterjassen, mutsen en sjaals voor het grijpen hebt, maar geen sandalen en slippers voor de kinderen kunt vinden (ergens in een doos!), dat je wel je gourmetstel en je gebaksschoteltjes in de keukenkast hebt staan, maar geen flauw idee hebt waar je koekenpan gebleven is en dat je wel je roeimachine midden in de huiskamer hebt staan, maar dat je bank nog in het oude huis verblijft. Om maar een paar voorbeelden uit mijn eigen leven te noemen ;-)

Tijdens de verhuizing:

6. Bewaar schroeven van meubels die uit elkaar gehaald worden in diepvrieszakjes waar je met een stift op kunt schrijven van welke kast de schroeven zijn. Doe al die zakjes bij elkaar in een tas of doosje, want in de praktijk werkt het niet om ze bij de losse planken te bewaren. Vooral dat soort kleine onderdelen wordt te vaak "even" aan de kant gelegd en vervolgens vergeten of kwijt gemaakt (been there, done that).

7. Hou jezelf voor dat het belangrijkste is dat je spullen van je oude huis naar je nieuwe huis verplaatst worden. Het is fijn als dat gestructureerd en geordend gaat, maar uiteindelijk moet dat oude huis gewoon leeg. Het helpt als je bezittingen min of meer op de juiste plek terecht komen, maar maak je niet te druk over details. Je hebt vast allerlei prachtige ideeën over hoe het moet worden, maar decoreren, opruimen en organiseren kan altijd nog.

8. Tijdens de verhuizing met veel hulp van anderen zul je niet altijd in de gaten kunnen houden wat mensen met je spullen doen. Het zou zomaar kunnen dat iemand een doos begint uit te pakken die jij nog even dicht had willen houden. Zorg dus dat dingen waarvan je niet wilt dat anderen het zien (moet ik voorbeelden noemen? kun je vast zelf wel verzinnen) ergens verstopt zijn waar niemand eraan kan zitten. In een koffertje in je auto bijvoorbeeld ;-)

9. Betrek je kinderen bij de verhuizing (behalve als heel jong (tot anderhalf/twee jaar) zijn). Ja, dat is lastig. Maar het is voor een jong kind enorm verwarrend om ineens ergens anders te wonen en nooit meer "naar huis" te gaan. Erbij zijn als zijn of haar spullen in het nieuwe huis geplaatst worden helpt bij de overgang (maar ga ervan uit dat een jong kind sowieso van slag is). Oudere kinderen kun je ook het best laten helpen. Zorg dat hun kasten als eerste staan, zodat ze hun eigen spullen kunnen uitpakken en op hun eigen manier een thuis kunnen creëren.

10. Vergeet niet de koffie en de maaltijden niet! Zorg dat er altijd koffie en thee is, dat je koek hebt om de eerste honger te stillen en maak broodjes of sandwiches klaar voor de lunch. Grote kans dat het je niet lukt om iedereen op hetzelfde moment pauze te laten houden, dus maak het jezelf en anderen gemakkelijk.
Voor 's avonds kun je kiezen om iets te halen (chinees of patat zijn bij ons favoriet), maar je kunt natuurlijk ook een grote pan maaltijdsoep, macaroni, nasi of chili voorbereiden. Als het maar gemakkelijk is (en veel, zeker als je broers, neven en vrienden hebt ingeschakeld voor het sjouwen -  die lusten meestal wel wat na zo'n klus).

{gelezen} Dokter in Ierland van Patrick Taylor


Om de een of andere gekke reden lees ik graag boeken over huisartsen, zeker als die praktijk houden in kleine dorpjes. Ik schrijf er trouwens ook graag over. Ik heb een paar afleveringen voor Dorpsleven geschreven en speel nog steeds met de gedachte zelf zo'n soort serie op te zetten.
Dat ik dit boek uit de stapel haalde die ik voor een familielid naar de kringloop zou brengen is dus niet zo vreemd en het stelde me niet teleur.

Barry Laverty is een jonge, net afgestudeerde huisarts, die denkt een tijdje als assistent voor de huisarts van het dorpje Ballybucklebo te gaan werken. In eerste instantie vind hij de methodes van dokter O'Reilly maar ouderwets en vooral ethisch onverantwoord. Zo zet de beste man patiënten die eigenlijk niet echt iets mankeren simpelweg op een rij en geeft ze (door de kleding heen - wat ook niet hoort) een injectie met vitamine B12.
Zijn reactie op Barry's bezwaren: "Kijk niet zo afkeurend. Kwaad kan dat spul niet, en de helft van hen zal zich er lekkerder door voelen. Ik weet dat het niets anders dan een placebo is, maar wij zijn hier om mensen een beter gevoel te geven."
Ook geeft hij een vrouw die in Barry's ogen krankzinnig verklaard zou moeten worden (onder andere omdat ze klaagt over hoofdpijn, maar als ze moet aanwijzen waar de pijn zit vijf centimeter boven haar hoofd aanduidt), een potje vitaminepillen met het advies ze volgens zijn voorschrift in te nemen:

"Ja dokter, hoe dan?"
O'Reilly hield de deur voor haar open.
"Een half uur." Hij zweeg even, voordat hij plechtig vervolgde: "Precies een half uur voordat de pijn begint."
"O, dank u dokter." Ze glimlachte stralend, maakte een kleine buiging, draaide zich om naar Barry, maar richte het woord tot O'Reilly. Haar slotopmerking stak als een wespensteek. "Die jonge Laverty... moet nog heel veel leren."


Barry heeft zijn twijfels over dit soor praktijken, maar langzaam begint hij in te zien waarom dat zo gegroeid is. Bovendien blijkt O'Reilly een goede arts te zijn, op alle gebieden. Hij weet van alle (echte) patiënten niet alleen hun namen, maar kent ook hun hele dossier uit zijn hoofd. Hij mag dan af en toe vreemde methodes hebben, maar ze werken wel en als het er echt op aankomt redt hij levens. Barry gaat de onorthodoxe arts steeds meer waarderen, niet alleen beroepsmatig, maar ook als mens.
De anekdotes over verwikkelingen met de dorpsbewoners worden vermengd met een ontwikkelende liefdesgeschiedenis tussen Barry en Patricia, een meisje dat hij ontmoet in de trein. Dat Barry aan het eind van het boek besluit dat hij niet meer weg wil uit het dorp is voorspelbaar, maar bevredigend.

Als afsluiter krijgen we in het nawoord van mevrouw Kincaid, de onvolprezen huishoudster van de dokterspraktijk nog een paar typisch Ierse recepten, waaronder "Gevulde ierse aardappelsoep : Doe vier liter water in een pan en laat die koken tot je een ons weegt." (Dat recept is "zwarte humor" , de overige recepten zijn wel serieus)

Patrick Taylor is opgegroeid in Noord-Ierland en heeft zelf ook ggewerkt als arts op het Ierse Platteland. De verhalen uit Dokter in Ierland zijn dan ook gebaseerd op zijn dagboeken uit die tijd, al geeft de schrijver in het voorwoord aan dat Barry Laverty en Patrick Taylor niet dezelfde persoon zijn en dat dokter O'Reilly aan zijn "gepijnigde geest ontsproten" is, ondanks mogelijke overeenkomsten met bestaande personen.



(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)