pauze


Omdat ik eindelijk door heb dat er maar 24 uur in een dag gaan en maar 7 dagen in een week en dat ik daar écht niets aan kan veranderen, ga ik Huishoudhobbels op pauze zetten.

Die beslissing was niet gemakkelijk, want ik had zulke mooie plannen voor dit blog. Maar toen ik mezelf serieus afvroeg wat ik zou doen als ik maar één van mijn (vele) bezigheden mocht kiezen (wat eigenlijk tijdtechnisch ook het geval is) ging mijn voorkeur toch echt uit naar fictie schrijven. Dus ga ik me daar voorlopig op richten, met als extraatje (als dat tenminste vol te houden is) een wekelijks 'schrijfsel' (column), want dat is mijn tweede voorkeur en dat heb ik jarenlang ook met heel veel plezier gedaan. Eigenlijk ga ik dus terug naar mijn roots en dat voelt best goed.

De schrijfsels en ander schrijfnieuws (wist je al dat er in het voorjaar een nieuwe feelgood roman verschijnt?) zijn te lezen op mijn andere website Geertrude.nl

De artikelen over schoonmaakschema's en opruimen blijven hier gewoon online staan en misschien heb/neem/maak ik nog tijd om te zorgen dat er nette links op de voorpagina komen te staan.


(foto van Pexels.com

{schoonmaken} Ecologische schoonmaakmiddelen




Ik was er al een tijdje mee bezig. Vanwege het milieu vooral. En dat is een heel belangrijke reden. Schoonmaakmiddelen komen in ons water en in de lucht terecht en zie dat er allemaal maar weer eens uit te krijgen. Bovendien is de productie ook meestal niet al te milieuvriendelijk.

Maar toen mijn leven ingewikkelder en drukker werd, viel ik terug op mijn oude gewoontes. Als ik dan een keer tijd en puf had om de keuken schoon te maken, was zo'n superhygiënische spray misschien toch beter. Dacht ik. Dus sprayde ik er lekker niet-milieubewust op los.
Tot ik me realiseerde dat ik iedere keer mijn longen uit mijn lijf stond te hoesten als ik die spray gebruikte. Terwijl ik daar met mijn ecologische producten nooit last van had. En dan te bedenken  dat ik de enige in ons gezin ben die eigenlijk geen astmatische of andere longklachten heeft...

Nu gebruik ik dus alleen nog maar ecologische producten. Ik ben redelijk gecharmeerd van de Eco producten van Albert Heijn. Die zijn gemakkelijk verkrijgbaar (in de AH-winkels dus) en werken goed. Maar ik ben vooral fan van Method. De geuren, de verpakking, maar – veel belangrijker – ook de werking van alle producten is in mijn ogen helemaal goed.
Je kunt ze niet altijd in de supermarkt vinden (grotere AH's hebben een redelijk assortiment) , maar bij Big Green Smile kun je ze gemakkelijk bestellen, dus ik denk dat ik binnenkort helemaal overstap op Method.

Wat ik op dit moment gebruik (als ik in Nederland ben, op Curaçao moet ik me er nog in verdiepen waar ik wat kan kopen):

Keuken dagelijks ontvetten en ontsmetten: Method Allesreiniger Franse lavendel of Roze grapefruit
Keuken roestvrijstaal (fornuis/afzuiger): Method Steel for real
Badkamer (douche, maar ook bad en wasbak): Method douchereiniger Ylang Ylang
Houten meubels: Method Wood for good
Spiegels, glas, ramen binnen: Method Glasreiniger 
Ramen buiten: AH Eco wasmiddel, Lidl glansspoelmiddel (niet ecologisch)
Vloeren: Blue Wonder vloerreiniger
Allesreiniger (voor alles wat gesopt moet worden): AH Eco Citroen
Toiletpotreiniger: AH Eco Citroen
Afwasmiddel: AH Eco citroen
Wasmiddel: AH Puur

Mijn enige 'zonde': de dagelijkse reiniging van het toilet (aanraakplekken, wasbakje/kraan, knop, bril, vloer) doe ik met wegwerpdoekjes van Lidl of met keukenpapier en Dettolreiniger. Maar ik denk dat ik daarvoor ook de lavendelspray ga gebruiken. Lavendel is tenslotte van nature ook ontsmettend.

(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover) 

{op Curaçao} Eetcafé de Buren



Als je ons toevallig (of minder toevallig) tegen wilt komen op Curaçao, moet je gewoon regelmatig langs het terras van De Buren (op het Wilhelminaplein, bij de 'letters') lopen. Grote kans dat wij daar zitten. Echtgenoot achter een Amstel Bright en ik achter een groot glas sodawater (spa rood).
Vanaf de eerste keer dat we hier waren, was De Buren voor ons een van de plekken waar we regelmatig naar toe gingen en dat is eigenlijk in de loop der jaren alleen maar sterker geworden. Inmiddels is er een andere eigenaar, maar dat heeft alleen maar positieve effecten gehad.

Locatie

Wat ons zo trekt? Allereerst de locatie. Als je het leuk vindt om mensen te kijken, zit je bij De Buren goed. Er lopen altijd veel mensen langs, zowel toeristen als mensen die hier wonen. Het is ook een leuk punt om neer te strijken voor of na een wandeling door Punda (het toeristische deel van Willemstad). Wij zitten het liefst op het terras (als het regenachtig is letten we op dat we onder een parasol gaan zitten), maar je kunt ook aan de bar gaan zitten of binnen aan een (hoge) tafel plaatsnemen.

Kaart

Daarnaast is het eten goed en zijn de prijzen aantrekkelijk. Tijdens het happy hour (van vier tot zes 's middags) zijn alle drankjes halve prijs, maar ook daar buiten is het goed te doen (voor bier + water betalen we 11 gulden).
De kaart is vrij uitgebreid en bevat voor ieder wat wils, van pizza en pasta tot hamburgers, saté en steak.Salade en soep zijn er ook in meerdere soorten. Voor tussen de twintig en de veertig gulden heb je een ruime keuze aan goede maaltijden en zelfs onder de twintig gulden (nog geen tien euro!) kun je goed slagen. Iedere dag is er een ander (soort) gerecht in de aanbieding.
Mijn favoriete gerechten: Pizza Delicioza (heerlijke pizza met ui, paprika en rundvleesreepjes of gehakt) en fajitas, dat zijn wraps die je zelf kunt vullen met vlees dat sissend op een hete plaat op je tafel gezet wordt. Alledrie de variaties zijn lekker: kip, rundvlees of mix (die laatste heeft kip, rundvlees en garnalen).
Als we niet zo heel veel honger hebben kiezen we ook wel eens voor de grote snackplate, vier stuks van zes soorten snacks (inktvisrondjes, mozzarella sticks, mini schnitzels, bitterballen, mini-frikandellen en kipvleugels, met drie soorten saus. Met z'n tweeën toch bijna een volledige maaltijd.
En als je eens iets echt Curaçaos (Krioyo) wilt proberen kan dat ook: ik vond de Stobá di Carni (rundvlees stoofpot) erg lekker. Ze hebben ook Keshi Yena (gevulde kaas) en Stobá di Dradu (vis stoofpot), maar die laatste twee trekken me niet zo (ik kan niet zo goed tegen kaas en ik hou niet erg van vis en zeker niet van makreel).

Service

Het personeel is grotendeels Curaçaos, maar de eigenaar is een Nederlander die met heel veel geduld bezig is Hollandse normen qua service en snelheid door te voeren. Dat lukt heel aardig, vinden wij. Op Curaçao kun je sowieso beter geen haast hebben als je op een terras gaat zitten, maar bij de Buren houden ze het aardig onder controle. Ze staan vrij snel bij je tafeltje als je gaat zitten, je bestelling wordt ook binnen afzienbare tijd gebracht. Aan het tempo waarmee de rekening en je wisselgeld gebracht worden mankeert soms nog wel wat, maar daar wordt aan gewerkt. Bovendien zijn de meeste serveersters vrolijk en vriendelijk en dat is ook wat waard.
 
(dit artikel is niet gesponsord, alles is mijn eigen persoonlijke mening)

{gelezen} Magische praktijken van Alice Hoffman



Een van mijn favoriete films is 'Practical Magic' met Sandra Bullock en Nicole Kidman als twee zussen die ieder op hun eigen manier omgaan met het feit dat er echte heksen in hun familie voorkomen. Toen ik het boek 'Magische praktijken' van Alice Hoffman uitzocht uit de lijst suggesties die mijn Kobo Plus abonnement me gaf, had ik in eerste instantie niet door dat dit het boek was waarop de film werd gebaseerd, al besefte ik wel dat het een soortgelijk verhaal was.

Eigenlijk vind ik het altijd jammer als ik eerst de film zie en dan het boek lees. Je hebt dan al een bepaald beeld bij de hoofdpersonen dat niet altijd precies klopt met de beschrijvingen in het verhaal. Dat was in dit geval ook zo. Ze lijken erop, maar zijn toch anders. Ik moest in het begin even moeite doen om Sandra en Nicole los te laten en Sally en Gillian te zien zoals de schrijfster ze bedoeld had.
Omdat het plot in grote lijnen hetzelfde is als de film, waren op dat punt weinig verrassingen, maar het verhaal was zeker boeiend genoeg om door te lezen. Ook heb ik genoten van de diepere achtergronden die in het boek zitten. Meer inzicht in de karakters, meer jeugdherinneringen. Bovendien worden Sally's dochters, die in de film jonger zijn en nauwelijks een rol spelen, in het boek ook uitgebreider beschreven. Wat zij meemaken, denken en voelen vormt als het waren een tweede laag inzicht in de karakters van hun moeder en tante.

Sally en Gillian groeien na de dood van hun ouders op bij twee tantes die bekend staan als heksen. Hun specialiteit is het uitvoeren van liefdesspreuken en de twee meisjes zien al veel te jong hoe wanhopige komen smeken om een betovering om de man waar ze verliefd op zijn te krijgen, met alle soms nare gevolgen van dien. Dat vormt hen, maar op totaal verschillende manieren. Sally wil niets liever dan een normaal leven, met gezond eten (van de tantes krijgen ze de gekste dingen te eten) en een normaal huis met een wit hek. Ze trouwt met een normale man en krijgt twee dochters. Gillian verlangt naar vrijheid, loopt op haar achttiende weg van huis en kiest voortdurend voor de verkeerde mannen. Hoewel de zussen elkaar jaren lang niet zien en amper spreken, komt Gillian uiteindelijk, als ze in moeilijkheden zit, toch bij Sally om hulp vragen.
Sally's dochters Antonia en Kylie worstelen, ondanks dat Sally ervoor gevochten heeft hen een heel andere jeugd te geven, met dezelfde problemen als Sally en Gillian. Jaloezie, behoefte aan acceptatie, het zoeken naar de juiste manier om om te gaan met aantrekkingskracht en liefde... Eigenlijk universele thema's, of de hoofdpersonen nu opgroeien met hekserij of niet.

Hoewel je, vanwege de titel, zou denken dat dit boek draait om magie en hekserij, is het tegendeel waar. Het is geen Harry Potterachtig toververhaal en het is ook mystiek hekserijvertelsel. Het plot draait om familiebanden, vooral die tussen zussen, over anders zijn en leven in een maatschappij waar je niet geaccepteerd wordt, en over  liefde, zowel de positieve als de negatieve kanten daarvan en de manier waarop je daarmee omgaat. Gecombineerd met wat spanning in de vorm van Gillians enge vriendje, is het een verhaal dat ik zeker nog een keer wil lezen.


(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover) 

bovenste foto van pexels.com

{mode} Combinaties met een geruite rok


Ik zeg vaak dat ik een hekel heb aan winkelen voor kleding, maar dat is niet helemaal waar. Ik heb een hekel aan het hele gedoe eromheen. Pashokjes, uitkleden, aankleden, verhit hoofd, haar alle kanten uit (statisch), zere voeten. Online shoppen maakt het allemaal iets gemakkelijker, maar je blijft aan dat passen vastzitten.
Toch vind ik het wel leuk om naar kleding te kijken en combinaties te maken. Vandaar dit proefballonnetje op mijn blog. Ik koos een rok die me leuk leek en zocht er 8 verschillende kledingstukken bij.
En realiseerde me toen dat al die kledingstukken ook heel leuk staan op een spijkerbroek of een grijze pantalon. Waarmee ik dus eigenlijk een soort capsule wardrobe gecreëerd heb... Als je er dan nog drie simpele t-shirts (wit, zwart, grijs) bijkoopt, kun je eindeloos combineren. Maar goed, eigenlijk draaide het voor mij dus om die leuke rok en wat ik daar eventueel bij zou willen kopen.

Disclaimer: ik heb dit puur visueel gedaan, ik weet dus niet of het in werkelijkheid ook zo goed bij elkaar past als ik van de plaatjes af dacht te kunnen zien.


Uitgangspunt: Rok met pied de poule print(€ 39,95)

1. Promiss coltrui zwart (deze moet je eigenlijk groter bekijken -even klikken-, er zitten mooie diagonale ribstrepen in, die op deze foto wegvallen) (€ 59,95)
2. Promiss blouse wit met contrasterende strepen (normaal € 69,95 nu €40,-)
3. Coolcat fluwelen jasje zwart (€ 59,99)
4. Mango trui rood (€ 35,99)
5. Promiss blouse rood strik (€ 69.95)
6. Cassis jasje (imitatieleer/wol look) zwart (€ 69,99)
7. LTB spijkerjasje wit (€ 59,95)
8. Freequent trui zwart (€ 39,95)

Welke combinatie zou jij het liefst dragen?

(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover) 

{persoonlijk) Nooit saai

Dinsdag
Weer een financiële afspraak, nu bij een andere bank. Ook met positief gevolg. Bovendien krijgen we te horen dat er een bod is uitgebracht op ons huis in Nederland. Het wordt nu echt spannend.
Ik moet boodschappen doen en rij nog maar een keer heen en weer, nadat ik echtgenoot thuis heb afgezet (want die heeft het druk). Als ik thuiskom werk ik dit weekoverzicht af en doe nog wat huishoudelijke klusjes. Ik krijg een mailtje van mijn uitgever met vier omslagvoorstellen voor mijn nieuwe boek. Altijd weer lastig kiezen, maar met hulp van de dochters en echtgenoot lukt het toch.
Hoe dat eruit gaat zien? Dat mag ik pas openbaar maken als de folder klaar is. Ja, vind ik ook jammer. Maar het is niet anders.
Nou, goed dan. Een heel klein stukje van de voorkant:


De koelkast heeft alweer kuren, die kan er blijkbaar niet tegen dat ik er een flinke voorraad eten in wil bewaren, want de vorige keer begon het ook nadat ik boodschappen had gedaan. We verhuizen de voorraad zolang naar de koelkast van het leegstaande appartement naast ons en laten hem maar weer ontdooien. Op geertrude.nl kun je vandaag lezen hoe ik omga met en last heb van het tijdsverschil tussen Nederland en Curaçao


Woensdag
Een productief dagje. Ik plaats mijn weekoverzicht, doe drie emmers was (nog steeds met de hand, we zijn op zoek naar een tweedehands wasmachine, maar dat valt nog niet mee) en dweil de vloer. Daarna schrijf ik een paar blogjes, zet mijn schrijversnieuwsbrief klaar om morgen te versturen en begin aan het Kerst e-book. Omdat het vandaag eindelijk zonnig en warm is, heb ik wat moeite om in de stemming te komen.



Tussendoor brouw ik een lekker soepje en ik bedenk dat ik misschien toch wel weer wat recepten wil gaan plaatsen. Ik ben geen 'foodie', maar wat ik bij elkaar verzin is toch meestal wel lekker.


Het blijft droog dus gaan we eindelijk weer zwemmen. Ik vind dat echt de perfecte manier om de werkdag af te sluiten. Even alle stress eruit spoelen.
De koelkast doet het weer, maar er is inmiddels aardig wat groente verlept en/of bedorven. Ik besluit alles wat nog enigszins te redden is bij elkaar te mikken, met de spinazie die ik gisteren gekocht heb. In Nederland doe ik dat soort dingen wel vaker, maar dit mislukt jammerlijk. De spinazie is taai en doorgeschoten, maar zelfs als we die er uitgevist hebben, smaakt het verschrikkelijk. Tot zover het idee dat ik recepten kan gaan delen. Dit 'recept' kan in ieder geval, met het eten zelf, de vuilnisbak in.
Echtgenoot dineert met een halve zak pinda's, een ijsje en het restje vlees van gisteren dat ik er ook doorgegooid had, maar dat gelukkig nog niet naar bittere spinazie smaakt, en ik neem een boterham. Ach ja, soms zit het tegen.

Donderdag
Ik zit al vroeg met een dochter aan de telefoon (het is hier zes uur vroeger dan in Nederland en zij heeft middag/avonddienst) en echtgenoot maait het gras voor ons appartement. Na gezellig bijkletsen over en weer, overleg ik met dochter (die ook mijn proeflezer en eerste redacteur is) over het Kerstboek. We komen tot de conclusie dat we allebei te weinig tijd hebben om te zorgen dat het verkoopbaar is. Budget om iemand anders in te huren heb ik nu even niet (dit gaat buiten mijn normale uitgever om), dus ik besluit het hele plan uit te stellen tot volgend jaar (of later). Dat voelt als een enorme opluchting en dat betekent meestal dat het een goed besluit was.
Ik zie dat ik op twitter nu 50 volgers heb. Ik weet het, dat stelt niet veel voor, maar voor mij is het een mijlpaal.
We gaan weer zwemmen (yes!) en daarna rijden we door naar de stad, voor een drankje en een hapje bij De Buren. Het blijkt gezellig druk te zijn en we horen dat dat meestal zo is op donderdagavond. Dat is voor ons juist meestal een thuiseetavond, omdat we op vrijdag altijd weg gaan. Maar misschien gaan we onze planning nu toch aanpassen.

Vrijdag
Voor het eerst sinds we hier zijn lukt het me de eieren voor echtgenoot op zijn bord te leggen zonder de dooiers te breken. De truc? Zorgen dat de pan en de boter goed heet zijn voor ik de spek en de eieren erin doe. Dan plakt het niet vast en is het dus gemakkelijker op te scheppen. Las ik gisteren ergens op internet. Weer wat geleerd. (Ja, thuis lukt het altijd wel, maar hier heb ik goedkopere pannen en heter gas, dat kookt heel anders.)
Disclaimer: Nee, dit ontbijt is niet 'volgens de regels', maar echtgenoot is aan de magere kant, heeft een normaal cholesterol en geen enkele vorm van hart- of leververvetting. Zelf kom ik de ochtend prima door op die twee gekookte eieren (ook aan de magere kant, geen idee hoe mijn cholesterol en mijn kransslagaderen eraan toe zijn).


Op geertrude.nl verschijnt het tweede deel van het Halloweenverhaal en op Huishoudhobbels plaats ik een (tamelijk kritisch) verslag over de reanimatiecursus die we vlak voor ons vertrek uit Nederland volgden.
Ik bereid mijn bulletjournal voor volgende maand voor en schrijf er een blogartikel over.
Dan besluiten we dat het weekend is. We gaan eerst zwemmen bij Daaibooi (en ik neem eindelijk mijn camera mee).



Daarna gaan we naar huis om te douchen (en de bloemetjes te bewonderen).


En dan zijn we nog ruim op tijd voor het Happy Hour op Blue Bay, waar we Duitse kennissen ontmoeten en nieuwe vrienden maken. Waaronder een dinosaurus.


Zaterdag 
Omdat we met alleen handbagage hierheen gekomen zijn, zat ik zonder breiwerk. Na tweeënhalve week begint het toch te kriebelen, dus we rijden naar de nieuwe, grote vestiging van Ackerman om te kijken of ze daar iets hebben. En jawel. Veel keus is er niet, maar ik heb naalden en twee bolletjes katoen. Kan ik in ieder geval een paar pannenlappen breien.




Tijdens het happy hour gisteren werden we uitgenodigd om naar het strand te komen, waar de hele groep zich zou bevinden. Dus rijden we tegen elven met een gevulde koelbox richting Kas Abou.


Kun je raden welke nationaliteit onze nieuwe vrienden hebben? Wacht, ik zoom even wat verder in.


Ja, dat is een zwemband in de vorm van een Amerikaanse Adelaar. Die andere is Trump. Maar ik heb geen duidelijkere foto's zonder herkenbare gezichten. Helaas.

We brengen de  hele dag op het strand door, eten nog een patatje bij Mambo en vallen vroeg in slaap. Je wordt doodop van een dagje hangen op het strand...

Zondag
We rijden een beetje rond op het eiland en eten wat op een Food Festival. Dat laatste is beter geschikt voor het avondeten, dan voor de lunch, denken we, want het is bloedheet en niet erg druk. Maar de burrito (hadden we nog nooit eerder op) en de hotdog smaken er niet minder om.




Na een tijdje rondhangen in de stad besluiten we naar huis te gaan, maar halverwege herinneren we ons dat we gehoord hadden dat er op Kokomo op zondag 'Family Happy Hour' is met rockmuziek. En laat dat laatste (goede muziek) nou net het enige zijn wat aan ons eilandgeluk ontbreekt... Dus gaan we nog maar even naar Kokomo.


Dat blijkt een goede keuze. De muziek is geweldig, dus we blijven tot ze stoppen met spelen. Hoewel je hier ook restaurantgerechten kunt bestellen tegen bijpassende prijzen, hebben ze ook snacks. Omdat we al behoorlijk veel gegeten hebben houden we het bij een broodje kroket (ik) en patat en bitterballen (echtgenoot). Dat is prima te doen en we krijgen nog een prachtige zonsondergang als toetje ook.



maandag
Tja, weer gewoon aan het werk. Dat valt best even tegen na zo'n gezellig weekend. Maar ik ben redelijk productief. Wassen, dweilen, bed verschonen, de administratie bijwerken, een recensie in klad typen en een spoedopdracht als tekstschrijver. Mijn artikel over mijn bulletjournal gaat ook online (raar, maar dat voelt als een heel persoonlijk onderwerp). Het gaat prima, maar ik word er wel lichtelijk gestresst van. Gelukkig besluit echtgenoot na het zwemmen dat hij nú een barbecue wil kopen (daar hebben we het steeds over, maar het schiet er steeds bij in), dus we rijden om half zes nog naar Cost-u-less om er een te kopen en daarna naar Centrum Supermarkt voor vlees en sla. Waarna we de dag dus heerlijk ontspannen afsluiten. 


Hoe was jouw week?

{planners} klaar voor november

Op de een of andere manier wil het bij mij nooit lukken om een échte bulletjournaler te worden. Ik ken het systeem al jaren en heb verschillende delen ervan overgenomen in mijn agendasysteem, maar ik was altijd erg gehecht aan mijn weekoverzichten. En als je de officiele bulletjournal methode volgt, gebruik je eigenlijk alleen maandoverzichten en daglijstjes. Een ander probleem dat ik heb is mijn perfectionisme. Ik kan eigenlijk slecht tegen handgeschreven datums en andere imperfecties. Dan ben ik geneigd steeds opnieuw te beginnen.
Dat laatste vind ik dus ook het nadeel van een gebonden notitieboek. Want daar kan ik niet gewoon blaadjes uitscheuren die te rommelig of niet meer van toepassing zijn.

Oktober

Afgelopen maand daagde ik mezelf uit tot een compromis. Ik gebruikte een ringbandagenda met op maat gesneden notitiepapier, een deel met puntjes (uit een gebonden bulletjournal dat veel te groot voor mij was) en een deel met ruitjes (want dat had ik nog liggen). Het formaat van het papier is niet standaard, de hoogte is 'personal' van filofax, maar ik heb ze iets breder gemaakt, zo breed als de tabbladen die er tenslotte ook in passen (maar nu dus niet meer uitsteken).
Ik gebruikte verder gewoon de indeling die ik in mijn moleskine had: maandoverzichten (maar dan in lijstvorm, in plaats van als kalender, want a. dat is gemakkelijker zelf te maken en b. dat vind ik prettiger) en week links/notities rechts. Zoals je ziet gebruikte ik wel de bulletjournalmanier om taken en gebeurtenissen af te kruisen of door te schuiven.



Hoe het eigenlijk bedoeld was

Afgelopen week kwam het boek van Ryder Carroll, de bedenker van de bulletjournalmethode, op de markt (de Nederlandse versie komt 13 november uit). Ik wil dat dolgraag hebben, maar wacht even Sinterklaas en Kerst af voor ik het zelf koop (hint voor de dochters!). Maar ik vond het wel passend als ik deze maand eens terug ging naar de basis, zoals hij dat uitlegt op zijn website.
Tenminste, ongeveer. Het fijne van de bulletjournal methode is natuurlijk dat je het aan kunt passen aan je eigen manier van denken. Er is geen 'juiste manier' om het te doen, maar Ryder geeft op zijn website wel aan dat er een heel systeem achter zijn methode zit, waar hij jaren aan gewerkt heeft. Het is dus eigenlijk wel iets meer dan alleen maar 'teken je eigen agenda', hoewel veel mensen dat ook een bulletjournal noemen (niet dat daar iets mis mee is, trouwens - begrijp me niet verkeerd).

Future log

Voor het 'future log' (een overzicht van taken en afspraken die niet in deze maand vallen) combineerde ik Ryders simpele methode met een insteek waarbij ik geinspireerd werd door Ursala Rose (honeyrozes op Instagram). Zij maakt heel mooie overzichten om haar projecten voor de komende maanden in te plannen. Maar omdat ik regelmatig van gedachten verander en dan eigenlijk niet wil krassen of opnieuw beginnen, besloot ik post-it plakkers te gebruiken. Vaste afspraken, verjaardagen, feestdagen en dingen die in die maand móeten gebeuren schrijf ik met pen, maar projecten waar ik tijd en aandacht aan wil besteden krijgen een plakker, zodat ik ze gemakkelijk door kan schuiven of herindelen. Ik heb de bladzijde ook nog eens opgedeeld in meerdere onderdelen omdat ik nu eenmaal met veel dingen tegelijkertijd bezig ben. Het voelt goed. Ik zal volgende maand laten weten of het werkt.


Maandoverzicht

Dit is min of meer zo als Ryder het doet, behalve de ruimte die ik vóór de datums overlaat. Daar noteer ik wat dingen die ik graag gemakkelijk terug wil kunnen zoeken. Ik turf bijvoorbeeld hoeveel pijnstillers ik gebruikt heb (dat is meteen een goede indicatie voor hoe vaak ik hoofdpijn had) en geef met een initiaal aan met welk familielid ik -telefonisch- contact gehad heb.
Op de rechterbladzijde heb ik taken staan, gedeeltelijk overgenomen van de future log, gedeeltelijk dingen die in de loop van de maand naar boven komen. Ik gebruik dezelfde indeling als de future log, in de hoop dat het op die manier overzichtelijk blijft.


Week

Dat ging ik niet doen, nee. Maar ik heb altijd gewerkt met weken en weet niet zo goed waar ik mijn wekelijkse taken kwijt moet in de originele methode. Op maandag opschrijven en dan iedere dag migreren tot ik ze gedaan heb, werkt op mijn zenuwen (dat heb ik al een paar keer geprobeerd), maar ik wil ze ook niet op een los lijstje hebben staan of op mijn geheugen vertrouwen (allebei ook geprobeerd). Dus bedacht ik dat ik die weektaken zo beknopt mogelijk (zoals ik ook deed in de Moleskine) aan het begin van elke week kan schrijven en daaronder verder kan gaan met de dagoverzichten zoals ze bedoeld zijn. We gaan zien of het werkt...


Dag

Het idee is dat je de dagen niet van te voren invult, maar gewoon gedurende de dag alles onder elkaar schrijft. Tot nu toe werkte dat niet echt voor mij, maar ik ga het met bovenstaande aanpassingen toch nog eens proberen. Vandaar dat ik daar verder geen foto's van heb, behalve de datum hierboven.

Blog

Ik heb erg veel moeite met overzicht wat mijn blogs betreft, maar ik werk eraan. Voor geertrude.nl is het niet zo heel moeilijk, wekelijks een column, af en toe wat schrijfnieuws. Voor Huishoudhobbels is het lastiger. Daarom bedacht ik een methode die helpt om te schuiven met onderwerpen en een beetje overzicht te houden over wat ik nog moet doen. Hopelijk lukt het me dit in de loop van de komende maanden te perfectioneren, want het is nu nog een beetje een rommeltje ;-)


Lijstjes

Ik heb verschillende andere lijstjes, maar de meeste daarvan zijn te persoonlijk om te laten zien. Ook zijn ze nog redelijk ongeorganiseerd. Daar moet ik eigenlijk toch een index voor aanmaken (ook zo'n belangrijk onderdeel van de officiële bulletjournal methode), maar dat komt later wel. Ik heb gemerkt dat ik in de war raak als ik dingen te perfect wil doen ;-)

Heb jij ook een bulletjournal? En ben je net als ik vooral met functionaliteit bezig of doe je het juist vanwege de creatieve kant ervan?  Als ik mijn systeem eenmaal geperfectioneerd heb, ga ik misschien toch eens met mooiere letters aan de gang...

Reanimeren kun je leren - is dat echt zo?


Waarom een cursus reanimeren?

Je leest, hoort en ziet er overal berichten over: hoe meer mensen kunnen reanimeren, hoe meer mensen er gered kunnen worden. De cijfers zijn duidelijk. Twintig jaar geleden overleefde maar 5% van de mensen die buiten het ziekenhuis een hartstilstand kreeg, nu is dat 20%.
Wij hadden een vrij egoïstische reden om de cursus te doen: echtgenoot heeft door zijn hartritmestoornis een verhoogd risico op een hartstilstand. Omdat we bijna altijd samen zijn is het niet meer dan logisch te zorgen dat ik kan reanimeren. Hij ging mee omdat hij wilde weten wát ik precies zou leren.
Daarnaast stond deze cursus sowieso op mijn verlanglijstje. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat het nodig was, maar het lijkt me heel naar om erbij te staan en niet te weten wat je moet doen. Ik wil altijd erg graag helpen, maar dan wel vanuit een basis die me wat zelfvertrouwen geeft. Eigenlijk wil ik ook nog een volledige EHBO-cursus volgen.

Wat leer je precies?

Natuurlijk kan ik alleen vertellen wat wij geleerd hebben, maar ik ga er vanuit dat daar normen voor zijn. Je krijgt les van een erkend instructeur van de Nederlandse Reanimatie Raad (NRR) en het diploma is van de Hartstichting.

Je leert:
  • herkennen en beslissen of er reanimatie nodig is (bij twijfel altijd doen)
  • hartmassage en beademing
  • hoe je een AED moet gebruiken
  • hoe je iemand die op zijn buik ligt omdraait (hoewel dat volgens mij niet bij alle cursussen gedaan wordt)
  • hoe je iemand die nog wel ademt en dus geen reanimatie nodig heeft in de stabiele zijligging legt
  • hoe je iemand helpt die niet kan ademen doordat de luchtweg geblokkeerd is

Oefenen

Herhaling, herhaling, herhaling. Dat werkt nu eenmaal het beste om iets aan te leren en dat was ook hoe het tijdens de cursus werd aangepakt. Eerst zagen we een filmpje waarin ze lieten zien hoe je reanimeert, daarna deed de instructeur het voor op de pop. Vervolgens moesten wij de instructeur iedere stap voorzeggen en daarna mochten we allemaal om de beurt de hele procedure doorwerken en opletten of de anderen het goed deden.

In het kort:
  • kijk of het veilig is om te helpen ('We leiden jullie op tot hulpverlener, niet tot held,' zei de instructeur)
  • schud het slachtoffer zachtjes bij de schouders en vraag 'Gaat het?'
  • als het slachtoffer niet reageert, bel je 112, zet je telefoon op speaker (zodat je je handen vrij hebt om verder te gaan) en legt die naast het hoofd van het slachtoffer
  • maak de luchtwegen vrij (hoofd naar achteren, kinlift)
  • voel, luister en kijk of het slachtoffer ademt
  • als hij niet ademt, zeg je tegen de meldkamer dat je gaat reanimeren
  • hartmassage (30 x) en beademing (2x) en dat blijven afwisselen tot er a. een AED aangesloten wordt (vanaf dat moment doe je wat de AED zegt) of b. professionele hulp aanwezig is
Juist door de voortdurende herhaling zit dit er bij mij in ieder geval wel goed in. Ik vond het ook prettig om op die pop te oefenen, omdat je dan in de praktijk voelt wat je moet doen. De theorie kende ik al langer, maar nu durf ik ook te geloven dat ik het kan toepassen.




AED
Over de AED (automatische externe defibrillator) bestaan heel wat misverstanden. Zo helpt dat ding niet als het hart helemaal niet meer klopt. Het is dus geen draagbare versie van de vooral van televisie en films bekende schoktherapie in het ziekenhuis. Een AED zet het hart juist stil als er sprake is van fibrillatie (waarbij het hart heel snel, maar op de verkeerde manier samentrekt). Eigenlijk was er tijdens de hele cursus dan ook sprake van 'circulatiestilstand' in plaats van hartstilstand, want ook bij fibrillatie stopt de bloedsomloop (omdat het hart niet meer goed samentrekt). Dit is bij ongeveer 40% van de zogenaamde hartstilstanden het geval.
Als de AED is aangesloten, moet er nog steeds gereanimeerd worden, maar je moet doen wat het apparaat zegt.
Aansluiten is niet moeilijk. Er staan tekeningen op de beide elektrodes die aangeven waar ze moeten komen (één aan de linkerkant, boven de tepel, onder het sleutelbeen en één in de rechterzij). Het belangrijkste is dat je zorgt dat de stroom die tussen de twee elektrodes loopt door het hart gaat. Bij jonge kinderen wordt één elektrode op de borst geplakt en één op de rug.
Het apparaat praat en geeft aanwijzingen (raak het lichaam niet aan, druk op de knop om stroomstoot te geven, ga verder met reanimatie, etc.). Er zijn verschillende apparaten in omloop, maar ze werken allemaal ongeveer hetzelfde. Wij oefenden met het aansluiten van het apparaat, terwijl een ander reanimeerde. Ik had voor deze optie graag iets meer aanwijzingen gehad, want nu zaten we elkaar toch een beetje in de weg. Voor zover ik het begrepen heb is het belangrijkste dat de AED zo snel mogelijk aangesloten wordt en moet er daarnaast zo goed mogelijk gereanimeerd worden, tot het apparaat zegt dat je het slachtoffer los moet laten.

Kritische kanttekeningen


Kun je in drie uur goed genoeg leren reanimeren om mensen echt te redden?

Eerlijk gezegd heb ik er mijn twijfels bij. Natuurlijk is stuntelige hulp beter dan niets, maar persoonlijk vraag ik me wel af of wat wij geleerd hebben genoeg is om hersenschade te voorkomen. Vooral het beademen (wat nodig is om zuurstof toe te voegen) bleef erg onderbelicht en bleek ook lastiger te zijn dan je zou denken. Omdat wij een heel persoonlijke reden hadden om de cursus te volgen, zit ik nu eigenlijk met meer vragen dan voor ik de cursus deed.
Op Curaçao is de gemiddelde aanrijtijd van de ambulance een stuk langer dan bij ons (40 minuten, heb ik ooit ergens gelezen). Stel dat echtgenoot een hartstilstand krijgt: hoe is hij er dan na 40 minuten aan toe? De instructeur kende gevallen waarin 2 uur lang gereanimeerd was en waarbij de patiënt het overleefde. Hij bagatelliseerde de angst om in een kasplantje te veranderen, maar die angst is bij echtgenoot toch wel aanwezig.
'Ik ben niet bang om dood te gaan, maar wel om patiënt te worden,' is zijn instelling en hij is niet de enige die er zo overdenkt.

Niet reanimeren?

Ik ergerde me er dan ook aan dat de instructeur aangaf dat een burgerhulpverlener zelf mag kiezen of hij een niet-reanimerenpenning negeert of niet. 'Als je het voor jezelf niet waar kunt maken om niet te reanimeren, doe je het gewoon wel. Dat zal niemand je kwalijk nemen.'
Toen ik opmerkte: 'Behalve het slachtoffer zelf dan' (want mensen dragen zo'n penning niet voor niets), was zijn antwoord dat ze in een rechtszaak geen poot hebben om op te staan. Ik had geen zin in een discussie, maar vind die houding knap respectloos. Als mensen (met zo'n penning of een tatoeage) duidelijk aangeven hoe ze er over denken, dan hoor je dat te respecteren.
Wel was ik het eens met het instructieboekje waarin staat dat je geen tijd moest verspillen met zoeken naar een niet-reanimerenverklaring (maar controleren op zo'n penning, die aan een ketting om de nek gedragen wordt, lijkt me een kleine moeite).

Is zo'n reanimatiecursus zinvol?

Afgezien van bovenstaande twijfels, denk ik dat het zeker zinvol is om een reanimatiecursus te volgen. Het kost je maar een paar uur en een paar tientjes (wij betaalden 40 euro, herhalingscursus kost 20 euro) en je oefent in ieder geval genoeg om te durven helpen als er iets gebeurt.
Voor mensen die een hartstilstand/circulatiestilstand krijgen is het ook belangrijk dat zo veel mogelijk mensen kunnen reanimeren, want hoe eerder er begonnen wordt met hartmassage, hoe kleiner de kans op hersenschade is. Na 6 minuten is het in principe te laat (in Nederland is de gemiddelde aanrijtijd van ambulances 15 minuten). Bovendien is het fijn als er meer mensen zijn die weten wat ze moeten doen, zodat er afgewisseld kan worden (reanimeren is zwaar en vermoeiend).
Na afloop van de cursus krijg je een diploma, dat je in principe elk jaar (maar in ieder geval binnen twee jaar) moet verlengen door een herhalingscursus te volgen. Met het diploma kun je je ook aanmelden als Burgerhulpverlener. Als je dat doet kun je opgeroepen worden om in jouw omgeving te helpen als dat nodig is.
Bij de Hartstichting kun je zoeken naar cursussen in je eigen regio.

(bovenste foto van Pexels.com, onderste van mij)

{persoonlijk} Nooit saai (mijn week)

maandag
Ik heb eindelijk het gevoel dat mijn jetlag voorbij is. Het viel niet mee deze keer.
We gaan een huis bekijken waar we in eerste instantie als een blok voor vallen (bovenste foto, de foto daaronder is het huis van onze huurbaas) en ik begin met het aanvragen van allerlei documenten die we nodig hebben om officieel te mogen emigreren. Aan het eind van de middag gaan we heerlijk zwemmen bij Daaibooi.


 

dinsdag
Boodschappen doen, boekhoudingen bijwerken en nog meer documenten regelen. Zo komt de dag wel om. Op Geertrude.nl post ik een column over boodschappen doen met je man.
We sluiten de dag weer af met een duik in de zee bij Daaibooi.


woensdag
Eindelijk tijd om iets aan mijn blogs te doen. Ik post een artikel over de zin en onzin van bedden opmaken op Huishoudhobbels en zet de stukjes voor volgende week vast klaar. Daarna lees ik mijn Halloweenverhaal nog een keer door en verdeel ze over drie blogposts die ik ook alvast klaarzet (nieuwsgierig? klik hier voor deel 1). Omdat ik ook mijn nieuwsbriefachterban (van Geertrude.nl) wil opbouwen, bedenk ik dat ik degenen die daarop ingeschreven zijn of inschrijven het verhaal als e-pub ga aanbieden als gratis download. Dus schrijf ik alvast een nieuwsbrief die volgende week verzonden moet worden.
We lunchen bij ons favoriete restaurantje Terrazza, waar we praten over het huis van maandag en besluiten het niet te doen. Te duur, te veel achterstallig onderhoud. We gaan op zoek naar een andere kandidaat. Ik constateer voor de zoveelste keer dat ik het lifestyle bloggen nog niet echt in de vingers heb, want ik vergeet alweer een foto te maken van de heerlijke wraps die we eten.

donderdag
Nog meer gegevens en documenten verzamelen, deze keer voor een gesprek met de bank volgende week, waar we gaan bekijken hoeveel hypotheek we kunnen krijgen. Het wordt nu allemaal wel erg serieus.
Omdat het maar blijft regenen en we geen zin hebben om binnen te zitten (we hebben geen overdekte porch en ons studiootje is amper 20m2 groot), besluiten we een patatje te gaan eten bij Aloha. Dat hebben we geweten! Een ritje dat normaal een half uur duurt kost ons nu een uur. Grote stukken van de weg zijn ondergelopen.
's Middags probeer ik te werken aan het e-book met kerstverhalen dat ik graag volgende maand uit zou willen brengen, maar ik schiet niet erg op, want we hebben een kapotte koelkast waar ik me erg zorgen over maak. Ik heb er tenslotte dinsdag een behoorlijke hoeveelheid boodschappen in gestopt en ondanks de regen is het nog steeds minstens 25 graden. Onze huisbaas zegt dat het systeem bevroren is. We verhuizen onze spullen naar de koelkast in het lege appartement naast ons en laten onze koelkast ontdooien. En warempel: tegen de avond doet het ding het weer.




vrijdag
's Ochtends nog steeds enorm veel regen. Het werk schiet niet echt op. Ik schrijf wat blogjes in klad, maar ben het overzicht kwijt. Om vier uur besluiten we weekend te gaan houden. We rijden eerst een rondje door een woonwijk waar we een leuk huis gezien hebben (maar kunnen het niet vinden) en gaan daarna richting Mambo Beach voor ons vaste vrijdagritueel. Patatje bij Aloha (alweer, ja) en drankjes bij Wet & Wild. 
Gelukkig is het vanavond redelijk droog (op één hoosbui na, de rest drijft langs ons heen, wat wel mooie foto's oplevert). De barbecuejongens, die er vorige week niet waren omdat het toen ook al regende, staan nu sowieso droog onder de palapa. Wat voor mij fijn is, want nu kan ik ze eindelijk eens goed op de foto zetten. Ik vind het altijd erg leuk om te kijken hoe ze bezig zijn. Zo op elkaar ingespeeld, dat ze nauwelijks hoeven te praten, terwijl ze ondertussen enorme hoeveelheden spareribs grillen, in stukken snijden en uitdelen. We sluiten de avond af op een strandbedje en zien zowaar wat sterren tussen de wolken door.



zaterdag
De dag begint met wat werk voor echtgenoot en daarna skype ik met een dochter (tegelijkertijd kan niet vanwege de bandbreedte). We besluiten de rest van de ochtend nog wat te werken. Soms voelt dat juist als ontspannen omdat het niet hoeft, maar wel lucht oplevert voor de volgende week. Ik speel wat met mijn planner, maar besluit uiteindelijk toch bij mijn oude systeem te blijven. Dat werkt eigenlijk gewoon goed. Daarna pak ik een heel vervelend klusje beet: ik wil de rubriek 'Gelezen' op dit blog hebben in plaats van op geertrude.nl. Kopiëren, plakken en links aanpassen dus.
Om drie uur noemen we het een dag. We rijden naar Punda, maken een wandelingetje door de stad en gaan bij De Buren op het terras zitten, drinken wat een zakenrelatie van echtgenoot die we tegenkomen, dineren met een snackplate (weer geen foto!), maken een praatje met de eigenaar en gaan tevreden weer naar huis.




zondag
Nog even verder met recensies verhuizen. Ik hoop echt dat dit de laatste keer is dat ik zoiets verzin (ik ben nogal een twijfelaar wat betreft de indeling en onderwerpen op mijn blogs). Verder schrijf ik wat ideeën voor nieuwe blogartikelen uit en maak ik plannen om nog meer aan te passen.Als ik het benauwd krijg van wat ik allemaal nog wil doen, neem ik even gas terug. Zondag. Rustdag. O ja.
Ik besluit de weekoverzichten te verschuiven naar woensdag, zodat ik ze niet in het weekend hoef af te werken.


Omdat we een lekke band blijken te hebben, blijven we de rest van de dag thuis. Ik kook iets gemakkelijks met kip, mexicaanse diepvriesgroenten en aardappelschijfjes uit blik (en denk zowaar aan een foto).


maandag
Afspraak met de bank om 10 uur, afspraak met een makelaar om 17.15 uur. We wisten dat het een druk dagje zou worden. Maar het wordt een complete chaos. Om kwart voor acht zijn we al op weg, op zoek naar een bandenservice. De band blijkt niet te repareren. We rijden op het thuiskomertje naar de bank. Daar hebben we een positief gesprek. Dat scheelt dan weer.
Eenmaal thuis bellen we de autoverhuurder over de band en melden meteen dat er een raar rammeltje in de auto zit én dat het voorspatbord loszit. 'Kom maar even langs,' zegt hij. Bij de verhuurder krijgen we een andere auto. Inmiddels is het half een, dus we besluiten maar uit lunchen te gaan. 'Om het positieve gesprek met de bank te vieren,' zegt echtgenoot.
We gaan weer naar Terrazza en deze keer maak ik wel een foto, maar pas nadat echtgenoot al geruild heeft (We nemen meestal twee verschillende gerechten en eten daar ieder de helft van. In dit geval hadden we wrap met kip en wrap met rundvlees). 


Het regent alweer verschrikkelijk vandaag en het duurt even voor we thuis zijn. Dan hebben we nog krap twee uur om te werken, voor we naar de andere afspraak moeten. Ik doe gauw de boekhouding, dan is dat tenminste geregeld. Gelukkig had ik de blogpost voor vandaag over Wilde Tuinen van Katie Fforde al automatisch laten plaatsen.
Om vier uur rijden we naar de andere kant van de stad en bekijken drie huizen. Bam. Weer verliefd. Maar helaas zijn de eigenaars al in onderhandeling met andere mensen, dus we moeten nog even afwachten of we er iets mee kunnen.
Het gaat steeds harder regenen en waarschijnlijk is er een ongeluk gebeurd, want de Weg naar Westpunt (de enige route naar ons appartement) staat muurvast. We rammelen van de honger (het is inmiddels zeven uur geweest) en als we na ruim een half uur eindelijk bij een rotonde belanden, draaien we om en gaan we eerst een hapje eten bij de Buren. Na een heerlijke shoarmaschotel (sorry, geen foto) en een drankje is de weg gelukkig weer vrij.

De komende dagen staan in het teken van spanning rond huizen kopen en verkopen, proberen dat kerstboek af te krijgen te krijgen en hopen op beter weer (ik mis het zwemmen 's middags).

Wat zijn jouw plannen?

{gelezen} Wilde tuinen van Katie Fforde



De boeken van Katie Fforde zijn eigenlijk altijd leuk. Ontspannende gezellige romans, met een typisch Britse ondertoon. De vrouwelijk hoofdpersonen zijn bijna altijd net een tikje anders, meestal niet piepjong, superknap en superslank en over het algemeen vrij chaotisch. De mannelijke hoofdpersonen zijn vaak een tikje mopperig en niet altijd even charmant. Maar dat maakt ze nu juist zo menselijk en ik denk dat dát de reden is dat deze boeken zo fijn lezen.

In "Wilde tuinen" speelt de achtendertigjarige Althea de hoofdrol. Ze is gescheiden en woont met haar drie kinderen in een huis waar ze dol op is, maar dat eigenlijk te groot en te duur is. Ze werkt als secretaresse op een school, maar raakt door een fusie haar baan kwijt. Omdat de banen nu eenmaal niet voor het oprapen liggen - en omdat ze er zin in heeft - besluit ze te proberen of ze van haar hobby haar werk kan maken en als tuinontwerpster aan de bak kan komen. Ze krijgt de kans mee te doen aan een grote tuinshow en stort zich volledig op het ontwerpen van een tuin waarmee ze genoeg erkenning kan krijgen om zich als "beroeps" te profileren. Helaas wordt het huis naast het hare, waarvan ze de kas stiekem gebruikt voor het opkweken van haar plantjes verkocht en heeft haar eigen huis een aantal grote reparaties nodig.
Alsof dat haar leven niet al ingewikkeld genoeg maakt, duikt haar ex-man ineens weer in haar leven op, ontwikkelt ze gevoelens voor haar buurman en moet ze haar normaal zo zelfverzekerde zusje steunen als die niet helemaal gepland zwanger wordt.

Ffordes boeken hebben altijd precies de juiste balans tussen grappig en gevoelig, met onverwachte wendingen die toch volkomen acceptabel zijn. Bovendien kun je merken dat de schrijfster zich verdiept in de onderwerpen waarover ze schrijft en in dit geval is het duidelijk dat ze zelf ook graag tuiniert. Ik kon de praktische denkwijze over hosta's - die ze absoluut niet in haar tuin wil vanwege het feit dat ze alleen maar fungeren als snackbar voor slakken - wel waarderen, ik heb dezelfde ervaringen. Het ontwerp voor Althea's tuin klinkt fantastisch en zou ik zo uit willen voeren. Ik kreeg ook direct zin om plantjes te gaan opkweken toen ik dit boek las (in november, dus dat was niet zo goed getimed).

De romantiek in haar boeken is ook altijd typerend anders dan in de meeste romantische boeken. Niet teveel rozengeur en maneschijn, niet te zoetsappig, maar daardoor juist heel fijn om te lezen. Er komt wel seks in haar boeken voor, maar niet in detail uitgewerkt en lekker nuchter gebracht. Ik hou daar wel van. De laatste stijd merk ik dat Katie Fforde steeds hoger op mijn lijstje van favoriete schrijfsters (en grote voorbeelden) terecht begint te komen.



(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Redenen om je bed op te maken


Ik geef het toe, het is ook eigenlijk zo'n klus waarvan je denkt: waarom? Je komt de rest van je dag niet meer in je slaapkamer en 's avonds trek je de boel toch weer los om vervolgens in slaap te vallen. Je ziet er dus niets van. Vrij nutteloos.

Maar toch. Ik ben een paar jaar geleden begonnen met het dagelijks opmaken van mijn bed en dat hou ik nog steeds vol.

Redenen om je bed op te maken:


1. Het is in verhouding een klein klusje, maar je voelt je ontzettend braaf als je het gedaan hebt
2. 's Avonds in een net bed stappen is toch echt prettiger dan moeten proberen een plekje te vinden in de kreukels, kuilen en opgefrommelde lakens van de vorige nacht
3. Je ziet iedere dag je beddengoed en dat zorgt ervoor dat je er eerder aan denkt je bed te verschonen. Dat is dan wel zo hygiënisch.
4. Als je bed netjes is, heb je ook eerder de neiging de rest van je slaapkamer opgeruimd te houden.

Opmaken of openslaan?


Er zijn twee kampen wat bedden betreft. De ene helft zweert bij strak opmaken en de andere helft zegt dat dat onhygiënisch is omdat je vocht en warmte van je lichaam opsluit onder die strakke lakens.
Ik ben zelf van de gulden middenweg en dat is ook wat ik anderen aanraad te doen. Ik sla 's ochtends als ik opsta ons bed open, zodat het kan luchten. Na het ontbijt ga ik terug naar de slaapkamer om het bed op te maken.
Als je daar geen tijd voor hebt, adviseer ik een andere middenweg: maak zodra je eruit stapt het bed min of meer helemaal op (onderlaken straktrekken, kussens opschudden en rechtleggen, lakens en dekens of dekbed gladtrekken en rechtleggen) en sla dan de lakens en dekens of het dekbed netjes open. Zo kan het wel luchten, maar ziet het er toch nog enigszins verzorgd uit, met alle voordelen die ik hierboven noemde.

Sprei en sierkussens?


Je kunt het natuurlijk zo gek maken als je wilt. Ik ben zelf begonnen met gewoon ons beddengoed netjes rechtleggen en niet meer dan dat. Na verloop van tijd kwam daar een sprei bij, die we in de winter overigens gewoon als extra deken gebruiken. Ik heb voor de verkoopfoto's van ons huis voor het eerst sierkussens neergelegd en vond dat wel mooi staan, maar ik zie er eerlijk gezegd niet helemaal het nut van in om die dingen te blijven verplaatsen.
Voor ons Curaçaose éénkamerapartementje, waar iedereen ons bed kan zien, kocht ik een sprei omdat ik dat noodzakelijk vond. Ik kreeg er twee sierkussens bij, dus die leg ik er trouw iedere ochtend op, om ze 's avonds weer in de hoek te moeten stapelen. Maar ik weet niet hoe lang ik dat nog blijf doen. Persoonlijk vind ik een bed met alleen een sprei ook erg mooi.

Sprei kopen? Hieronder een kleine greep uit het enorme aanbod van Bol.com



(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover) 
Ik doe mee aan de Zondag Blog Hop op Huisvlijt 

(foto van Pexels.com)

Mijn week in 7 foto's

1. Een reanimatiecursus. Lijkt al maanden geleden, maar het was vorige week. Een interessante avond. Meer hierover volgt binnenkort in een uitgebreid artikel.


2. En dan... inpakken en wegwezen. Terug naar Curaçao. Yes! (mocht je je afvragen waarom ik 'terug' schrijf, dan kun je hier meer lezen)


3. Thuis. Ons huurappartmentje. Klein (totaal 20 m2) maar fijn.


4. Hapje eten, drankje drinken bij ons favoriete adres met uitzicht op ons favoriete plein. Dushi! (dat woord is net zo iets als het Amerikaanse 'sweet' - het betekent 'zoet', maar wordt ook gebruikt voor lief, fijn, zacht, schatje enzovoort)


5. We worden binnen twee dagen stapelverliefd en zwaar teleurgesteld. Vanwege een huis. We zien het helemaal zitten om dit juweeltje (een monument van bijna 300 jaar oud) te restaureren. We dromen over alle mogelijkheden en het lijkt ons een leuke uitdaging voor klusliefhebbers als wij. Tot we horen hoeveel bureaucratie erbij komt kijken (want je mag dus echt niets doen zonder toestemming van een speciale commissie en lekker zelf rommelen is er ook niet echt bij).
Laat maar. Niet goed voor ons hart.


6. Mijn uitgever mailt. Of ik een recente portretfoto kan aanleveren voor de omslag van mijn nieuwe boek. Die moet ik eerst nog even (laten) maken, want ik ben altijd degene die de camera vasthoudt en ik hou niet van op de foto gaan. Dit is de minst lelijke. Tja. Laten we maar hopen dat het grotendeels lachrimpels zijn.


7. Gauw leukere dingen op de foto zetten. Ik weet niet eens hoeveel van dit soort foto's ik al heb. Maar ik blijf het mooi vinden (Handelskade in Punda, Willemstad)


Hoe was jouw week?