Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Kerstwens


Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - slot


deel 1, deel 2, deel 3

'Dat ziet er lekker uit.' Julia schrok toen ze Rutgers stem achter haar hoorde.
'Pak maar, ik heb genoeg.' Ze maakte een gebaar naar de rest van de cake die ze in folie verpakt had en net in de koelkast wilde leggen. 'Ik dacht dat je laat thuis zou komen? Het is pas... o, later dan ik dacht.'
Hij glimlachte. 'Weer de tijd vergeten? Grappig dat iemand zo intensief bezig kan zijn met eten klaarmaken dat ze er niet aan denkt dat ze zelf ook moet eten. Ik kan me niet voorstellen dat je genoeg hebt aan de paar hapjes die je normaal gesproken proeft.'
Ze haalde haar schouders op. 'Blijkbaar wel.' Maar het drong nu wel tot haar door dat ze honger had. Ze had vandaag behalve haar ontbijt maar twee halve plakjes cake op. Alleen om te proeven, want zo dol was ze niet op zoetigheid. Jammer dat ze niet bezig was met een serie over rijstgerechten, dat zou handiger zijn.
'Heb jij al gegeten?  Het is pas halfzes, maar ik lust wel wat.'
Hij haalde aarzelend zijn schouders op. 'Als het lastig is, haal ik wel iets. Tenslotte had ik gezegd dat je niet op me moest rekenen.'
Hij keek triest, vond ze. Had hij ruzie met zijn vriendin? Was het voorbij? Heel even laaide de blijdschap in haar op. Maar toen vroeg ze zich af of ze hem eigenlijk wel terug wilde als hij alleen maar bij  haar kwam bij gebrek aan die ander. Eigenlijk moest ze hem er gewoon uitschoppen. Maar er was iets in zijn manier van doen, waardoor ze haar irritatie inslikte.

Hij nam een plakje cake en liep naar het fornuis. Hoewel hij wist wat er in de stoofpan zat, tilde hij het deksel op om te kijken.
'Je hebt hachee gemaakt.'
Het was geen vraag, maar een mededeling. Had hij dat nu pas door of wilde hij er iets mee zeggen?
Hij liep terug naar de gang en kwam terug met een rode kerstster in een witte pot. 'Voor jou.'
'O.' Dat was onverwachts. Het was een lief gebaar. Of niet? Wist hij nog dat hij bij hun eerste kennismaking ook een rode kerstster in een witte pot voor haar meegenomen had? In het begin herhaalde hij dat ieder jaar, maar dat was er langzaam uitgesleten. Het was jaren geleden dat hij het gedaan had en ze kreeg er nu een heel onbehaaglijk gevoel van. Zeker omdat hij haar daarna zwijgend en ongemakkelijk aan bleef kijken. 'Wat is er?'
Hij schraapte zijn keel. 'Ik moet met je praten.'
'Daar was ik al bang voor,' zei ze zo kalm mogelijk.
Bang? Wist ze wat hij van plan was? En stond ze daarom zo stijf en afstandelijk naar hem te kijken? Omdat ze het niet wilde? Hij moest haar ervan overtuigen dat het het beste was. Dat het voor hen allebei zou werken. Dat het de enige stap was die ze nog konden zetten.

Julia zag dat haar handen trilden. Was ze zo bang om hem te verliezen? Ja, dat was eigenlijk wel de conclusie van een hele dag piekeren, besefte ze. Ze wilde hem niet kwijt. Ze hield nog steeds van hem. En misschien was het tijd dat ze dat gewoon toegaf.
Ze haalde diep adem. 'Ik wil eerst iets zeggen.'
Hij knikte langzaam, hoewel ze aan hem kon zien dat hij nog ongemakkelijker keek dan daarvoor. 'Ga je gang.'
'Ik hou van je. En ik laat je niet zomaar gaan. Wat wij samen hadden is het waard om voor te vechten, ook als je nu denkt dat je verliefd bent op een andere vrouw.'
Hij keek haar verbaasd aan. 'Ik hou van je,' herhaalde ze. 'En nu mag jij zeggen wat je wil. En daarna eten we hachee. En als je niet meer weet wat dat betekent, zal ik het je uitleggen.'
Een brede glimlach verwarmde zijn altijd wat stugge gezicht. 'Dat hoeft niet. Ik weet wat dat betekent. En ik ben bang dat we elkaar totaal verkeerd begrepen hebben de afgelopen tijd. Ik dacht dat jij een ander had. En ik ben vandaag bezig geweest om van alles te regelen zodat ik je voor het blok kon zetten en over kon halen om voor mij te kiezen. Om weer voor mij te kiezen, net als toen.'
'Vandaar die kerstster...' Had ze het al die tijd zo verkeerd gezien? En hij ook?
'Ja. En dit.' Hij stak zijn hand in zijn zak en haalde er een klein doosje uit. 'Ik denk dat we nog wel wat moeten werken aan onze communicatie, maar toch durf ik het erop te wagen. Julia, wil je met me trouwen?'
Ze lachte. 'Ik ben het met je eens. We moeten beter en meer met elkaar praten, want de afgelopen maanden waren we verschrikkelijk uit elkaar aan het groeien. Maar ik geloof dat we daar wel uitkomen. De basis is blijkbaar nog steeds goed. En het antwoord op die vraag is simpel genoeg. Ja.'
Hij opende het doosje. 'Ik hoop dat je geen ring met een enorme diamant verwacht. Die wil ik best voor je kopen, maar ik vond dit symbolischer.'
Julia hapte naar adem bij het zien van de prachtig gestyleerde hanger in de vorm van een kerstster. 'Ik vind hem prachtig.'
'Fijn.'
Hij hielp haar de ketting omdoen en kuste haar in haar hals. 'Dan lust ik nu wel een bordje van jouw Hartveroverende Heerlijke Hachee.'
Ze lachte. 'Dat kun je krijgen. Zoveel als je wilt.'

einde
Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - 3



deel 1, deel 2

De cake was niet helemaal naar haar zin, dus bakte Julia een tweede. Geconcentreerd maakte ze aantekeningen van wat ze had aangepast in het initiële recept. Daarna pakte ze haar camera en de speciale lamp die ze gekocht had om betere foto's te maken en probeerde de cake zo goed mogelijk in beeld te krijgen. Dat viel altijd weer tegen. Voedselfotografie is een vak apart, maar omdat ze het niet prettig vond om met een fotograaf samen te werken, had ze cursussen gevolgd en goede apparatuur aangeschaft. Het resultaat was niet slecht en het scheelde zowel geld als een hoop geregel, want je kon een fotograaf natuurlijk niet bij elk geslaagd gerecht opbellen en vragen langs te komen om even een foto te maken.
Voor haar eerste kookboek had ze fotodagen in moeten plannen, waarop ze dan meerdere gerechten tegelijk klaar moest hebben, zodat de fotograaf ermee aan de gang kon. Het resultaat was prachtig, maar het kostte verschrikkelijk veel tijd en energie. Toen ze zwanger was, had Rutger erop aangedrongen dat ze het anders en vooral rustiger aan pakte. Er biggelde alweer een traan over haar wang en ze wist eigenlijk niet of  ze huilde om het verliezen van de baby of omdat ze de Rutger van toen, die zo lief, zorgzaam en behulpzaam was geweest, miste.
Hoe moest ze ooit zonder hem verder? Kon ze dat wel? En wilde ze dat wel? Ze had daarnet wel lopen denken over opgeven en weggaan, maar misschien moest ze voor hem vechten. Zorgen dat hij zich herinnerde waarom hij destijds voor haar gekozen had. Maar hoe? Ze kon alleen maar koken. Dat deed haar aan de hachee denken, die nog altijd stond te sudderen. Ze roerde zorgvuldig zodat het stoofvlees uit elkaar viel, proefde en voegde nog wat kruiden toe, zodat het precies werd zoals hij dat het lekkerst vond. Zou hij het ruiken als hij vanavond laat thuis kwam? Zich herinneren wat ze hoopte dat hij zich zou herinneren? Of zou de uienlucht hem alleen maar ergeren? Maar wat kon haar dat schelen? Hij was haar toch al zat. Ze schudde geïrriteerd haar hoofd. Dit gepieker was zinloos. Ze moest hem zo snel mogelijk voor het blok zetten en duidelijkheid vragen.

Rutger nam even de tijd om in gedachten zijn plannen nog eens goed door te lopen. Had hij alles geregeld? Ja, zo moest het maar. Meer kon hij niet doen. Je kon nu eenmaal niet alles voorbereiden. Waar hij het meeste tegenop zag was de confrontatie met Julia. Hij had al tientallen keren bedacht wat hij tegen haar zou zeggen, maar hij was nog steeds niet zeker van de juiste aanpak. Kort maar krachtig? Of voorzichtig opbouwen en dan via een omweg uiteindelijk zeggen wat hij te zeggen had? Of iets daar tussenin?
Hij zuchtte diep. Zo moeilijk zou het niet moeten zijn, maar dat was het dus wel. Hij liep de zes trappen naar boven en snoof. Het rook lekker. Was dat hachee?

Met wat moeite concentreerde Julia zich weer op haar werk. Ze zette de cake op een mooi bord en maakte foto's uit allerlei hoeken. Op haar laptop controleerde ze of ze scherp genoeg waren. Toen ze tevreden was sneed ze de cake in plakjes en legde er een paar op de schaal op de keukentafel. Rutger was dol op cake en ze wist zeker dat hij deze erg lekker zou vinden.
O, wacht even... gunde ze hem dat dan wel? Ze aarzelde, was het niet vernederend om te proberen hem te houden door hem zijn lievelingsgerechten voor te zetten? Kon ze niet beter trots en zelfstandig zijn?

wordt vervolgd...
(het laatste deel lees je hier)
Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - 2


deel 1 lees je hier

Rutger reed in de richting van zijn kantoor, al half met zijn hoofd bij zijn werk, maar toen hij halverwege was, hoorde hij op de radio dat het vandaag de dag voor Kerst was.
Werkelijk? Dan was de tijd nog sneller gegaan dan hij dacht. Dat betekende dat hij er nog harder aan moest trekken en... Hij bedacht dat de meeste klanten de komende paar dagen vrij zouden nemen. Het ideale moment om werk in te halen? Of... Misschien niet. Misschien was vandaag de juiste dag om een eind aan alle onzekerheid te maken. Het was tijd om een nieuwe weg in te slaan, plannen te maken voor de toekomst. Julia was de laatste tijd stil en teruggetrokken en hij had het idee dat ze het hem niet gemakkelijk zou maken. Hij moest het op de juiste manier aanpakken, alle details uitwerken en het zo brengen dat ze niet kon weigeren. De afgelopen maanden waren niet gemakkelijk geweest, maar nu werd het tijd om haar de waarheid te vertellen, spijkers met koppen te slaan en knopen door te hakken.

Terwijl ze de ingrediënten voor de cake die ze wilde bakken systematisch te voorschijn haalde en uitstalde op het aanrecht, bedacht Julia dat het vandaag precies 15 jaar geleden was dat ze elkaar leerden kennen. Ze studeerde nog en woonde op kamers. Hij was de oudste broer van haar huisgenootje. Hun ouders waren met de Kerstdagen op een cruise geweest en omdat Julia het zielig vond dat Paula en Rutger op Kerstavond een patatje zouden gaan eten, had ze voor hen alledrie gekookt. Het was alleen jammer dat ze het pas op het laatste moment geweten had. De winkels waren al dicht. Ze zou de Kerstdagen bij haar eigen familie brengen. Haar hele voorraad voedsel had bestaan uit aardappelen, uien en runderlappen. In plaats van kalkoen of een ander typisch kerstgerecht had ze daarom maar hachee gemaakt.
Het had even geduurd voor ze het hadden willen toegeven, maar ze waren allebei diezelfde dag nog verliefd geworden. Hij beweerde altijd gekscherend dat het kwam door haar hachee. Die was zo lekker dat hij er zijn leven voor over had, zei hij altijd en hij noemde het Julia's Hartveroverende Heerlijke Hachee. Maar dat sleet blijkbaar, dacht ze cynisch, want tegenwoordig at hij regelmatig niet eens thuis. En als hij thuis at, was hij meestal met zijn gedachten heel ergens anders.
Julia woog de bloem af en probeerde zich te herinneren wanneer ze voor het laatst hachee gemaakt had. Dat was al even geleden. Ook zoiets. Vroeger had ze het regelmatig gemaakt, in ieder geval elk jaar rond deze tijd, om hun eerste kennismaking te vieren. Wanneer was daar eigenlijk een eind aan gekomen?
Ze fronste. Hoeveel suiker had ze er nu bij gedaan?  Sufferd, hou je hoofd erbij! berispte ze zichzelf. Werken was belangrijk en ze kon geen goede cake bakken als ze de hele tijd over hachee aan het nadenken was. Ze besloot maar gewoon toe te geven aan het idee dat ze de hele tijd probeerde weg te duwen en voor vanavond hachee te maken. Vrij zinloos, want hij kwam niet thuis eten. Maar nu ze er voortdurend aan liep te denken, had ze er zelf ook wel zin in. Misschien wel goed ook. Hachee was het begin geweest en hachee zou het eind zijn.
Ze schoof de mengkom met cakebeslag aan de kant en liep naar de koelkast om er het stoofvlees uit te halen dat ze eigenlijk had gekocht voor een ander recept. Het geheim van een goede hachee was dat je er de tijd voor moest nemen. Ze braadde het vlees aan, voegde er kruiden aan toe en zette het op het sudderplaatje. Daarna begon ze aan het lastigste onderdeel van het recept. De tranen liepen over haar wangen en dat kwam niet alleen door de uien die ze aan het snijden was.

'Nee, vandaag lukt echt niet. Na de Kerstdagen weer.' Rutger liep met zijn telefoon aan zijn oor door het winkelcentrum. Het viel nog niet mee om zijn klanten ervan te overtuigen dat hij een dagje niet beschikbaar was. Blijkbaar waren ze gewend dat hij altijd direct reageerde. Dat was goed voor de inkomsten, maar hij begon zich nu wel af te vragen hoe goed het was geweest voor zijn huwelijk. Hij werkte 's avonds en in het weekend gewoon door. Hoe lang was het geleden sinds Julia en hij een weekend samen doorgebracht hadden, zonder onderbrekingen en zonder werk? Was dat de oorzaak van de verwijdering tussen hen? Of was het andersom en was hij steeds meer gaan werken omdat er al iets mis was? Wanneer was dat eigenlijk begonnen? De miskraam? Nee, dat hadden ze samen verwerkt. Toen was het nog goed, dat wist hij zeker. Maar daarna was er langzaam iets veranderd. Het was geen omslag geweest, maar een proces. Een langzaam, maar vretend proces, waar hij zich te laat bewust van geworden was. Die fout zou hij niet nog eens maken. Deze keer zou hij het beter aanpakken.

wordt vervolgd...
(deel 3 lees je hier)
Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - 1



Julia hoorde dat Rutger de keuken binnenkwam, maar hij zei niets. Ze onderdrukte de neiging om naar hem te kijken en hield haar blik op het koffiezetapparaat gericht.
'Goedemorgen', zei ze koel.
Hij reageerde al even afstandelijk. 'Goedemorgen.' Hij ging op zijn vaste plaats aan de keukenbar zitten, trok de krant van de vorige dag naar zich toe en verdiepte zich in de koppen op de voorpagina.
'Wil je koffie?'
'Graag.'
Ze schonk koffie in een mok en zette die naast hem neer. 'Eieren of muesli?'
'Geen van beiden, alleen koffie. Ik moet zo weg.' Zonder van zijn krant op te kijken pakte hij de beker en nam een slok.
Julia aarzelde even, maar pakte toen kalm haar eigen ontbijt. Ze ging zwijgend tegen over hem zitten en nam lusteloos een hap van haar yoghurt. Waarom was het tegenwoordig toch zo ongezellig 's ochtends? Het was echt niet zo lang geleden dat ze dat uurtje voor ze allebei aan het werk moesten lachend en pratend doorbrachten. Maar de laatste paar maanden...
Ze was ervan overtuigd dat hij een ander had. Dat moest haast wel. Want de avonden verliepen ongeveer hetzelfde als de ochtenden. Afstandelijk, zwijgend en ongezellig. Als hij er was tenminste, want hij moest regelmatig overwerken. Dat zei hij in ieder geval, maar ze vermoedde dat hij dan bij die ander was.
Zoals wel vaker de afgelopen tijd stond ze op het punt het hem maar gewoon te vragen. Liever de bom laten barsten dan deze onzekerheid. Maar voor ze genoeg moed verzameld had, schoof hij zijn kruk naar achteren en stond op. 'Reken maar niet op mij met het eten. Het zal wel weer laat worden en ik eet wel wat op de zaak.'
Ze knikte en bedacht dat dit toch duidelijk bewijs van haar vermoedens was. Hij deed amper meer moeite om het te verbergen. Het was de dag voor Kerst en hij deelde doodleuk mee dat hij op Kerstavond niet thuis at en op de zaak bleef. Dat geloofde toch niemand? Waarom was hij niet gewoon eerlijk? Julia opende haar mond om het eruit te gooien, maar hij gaf haar een vluchtige kus en liep snel de deur uit.

Rutger ging zoals gewoonlijk via de trap naar beneden. Als je het grootste gedeelte van de dag achter je bureau zat, moest je jezelf dwingen te bewegen om in conditie te blijven. Hij nam zelden de lift ook al woonden ze op de zesde verdieping. Hij maakte zichzelf wijs dat hij daarom niet hoefde te sporten, maar als hij eerlijk was, hielp het niet helemaal tegen het buikje dat hij aan het kweken was. Zouden vrouwen daarop afknappen? Misschien moest hij toch maar eens een sportschool opzoeken.
Hij nam de derde trap in een hoger tempo dan de vorige drie en probeerde zijn gedachten te richten op de werkdag die voor hem lag. Het was druk. Verschrikkelijk druk zelfs en hij schoot niet echt op. Focussen moest hij. Maar hij bleef zich afvragen wat hij met de situatie thuis aanmoest. Zo kon het niet doorgaan. Julia en hij dreven steeds verder uit elkaar, zonder dat er ooit iets uitgesproken werd. Dat was niet de manier waarop het moest gaan. Ze waren al zo lang samen, hij moest eerlijk tegen haar zijn. Hoe moeilijk dat ook was.

Julia zuchtte toen ze de deur dicht hoorde slaan. Daar ging hij weer. Naar zijn vriendin waarschijnlijk. Ze begreep alleen niet waarom hij het niet gewoon toegaf en bij haar wegging. Hij had weinig te verliezen.
Er was geen samenlevingscontract, dus wettelijk hoefden ze niets te regelen. Bovendien zou ze toch geen alimentatie toegewezen krijgen, want daarvoor verdiende ze teveel. En het was ook niet zo dat hij haar inkomen nodig had. Met zijn goedlopende IT-bedrijf verdiende hij vele malen meer dan haar kookboeken en artikelen voor culinaire tijdschriften ooit konden opbrengen. Financieel zou het verbreken van hun relatie vrij pijnloos zijn. Het appartement was van hem, dus hij zou haar er simpelweg uit kunnen zetten. Kinderen hadden ze niet, dus die werden ook nergens de dupe van. Ze negeerde het inmiddels vertrouwde verdriet dat die constatering opwekte en concludeerde nog eens dat er niets was dat hem tegenhield.
Julia ruimde de resten van het minimale ontbijt op en bedacht dat ze misschien zelf de beslissing maar moest nemen. De eer aan haarzelf houden, haar koffers inpakken en bij hem weggaan. Dat zou eigenlijk nog het beste zijn, want van dit lijdzaam wachten op het onvermijdelijke werd ze steeds nerveuzer.
Maar waar moest ze heen? Haar ouders waren niet zo jong meer en leefden tevreden in hun seniorenflatje aan de rand van de stad. Daar was echt geen ruimte voor een volwassen dochter, zelfs niet tijdelijk. Haar zus? Die zag haar aankomen. Dat kleine huisje was amper groot genoeg voor haar eigen gezin, daar paste niet nog een volwassene bij. En bovendien, bedacht Julia, kon ze alleen ergens gaan wonen waar een beetje degelijke keuken was. Als ze haar recepten niet kon uitproberen, kon ze haar werk niet doen. En dan had ze dus ook geen inkomsten. Nee, haar zus was echt geen optie. Dat minikeukentje van haar konden ze echt niet delen.
Ze kon natuurlijk gewoon ergens iets huren. In de vrije sector was altijd wel iets te vinden. Voorlopig redde ze dat financieel wel.
Misschien moest ze het maar gewoon doen. Niet nu meteen, dat was natuurlijk onmogelijk te regelen, maar na de feestdagen. Het was tenslotte over, uit, voorbij. Of niet? Eigenlijk was het niet meer dan een vermoeden. Stel je voor dat ze het mis had? Dan zou ze alles kapot maken wat er nog tussen hen was. Wilde ze dat? Eigenlijk niet. Ze had van hem gehouden. Nee, ze moest eerlijk zijn, vooral tegen zichzelf. Ze hield nog steeds van hem. En zolang hij er geen eind aan maakte, was er nog hoop. Ze zou gewoon af moeten wachten.

word vervolgd...
(deel 2 lees je hier)
Lees verder ...