Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Je huis snel toonbaar maken in 10 simpele stappen

 

Over een uur komt je schoonmoeder, vriendin, tante, nicht, collega op bezoek. Maar je hebt veel overgewerkt, voelde je ziek en had een drukke week vol afspraken buitenshuis, dus het is een enorme puinhoop. Wat nu?
Haal adem. Paniek helpt niet. En begin daarna bij het begin.
Dit is hoe ik zoiets aanpak en ik weet uit ervaring dat het echt niet zo heel veel tijd hoeft te kosten (afhankelijk van hoe erg het is natuurlijk).

1. verzamel afval en gooi het weg.
Dit is volgens mij echt het allerbelangrijkste. Een huis waar afval rondslingert ziet eruit als een vuilnisbelt en het is nog onhygiënisch ook. Als je verder nergens tijd voor hebt, moet je dit in ieder geval doen.
Je zou met een vuilniszak rond kunnen lopen waar je alles in verzamelt of het iets milieubewuster aan kunnen pakken en een grote bak of emmer gebruiken, waar je na afloop alles weer uithaalt om het netjes te scheiden. Ga vooral niet steeds met één dingetje tegelijk heen en weer lopen, dat kost veel te veel tijd en energie.

2. zoek de vuile vaat bij elkaar
Bijna net zo belangrijk als nummer 1. Niets komt rommeliger over dan een huis waar vuile kopjes, glazen en borden verspreid staan. Zoek alles bij elkaar en breng het naar de keuken

3. maak je keuken netjes.
Dit is eigenlijk een vervolg op 2. Zet de vuile vaat meteen in de vaatwasser. Als je geen vaatwasser hebt stapel je alles netjes en zo compact mogelijk op. Of doe meteen de afwas als je daar nog tijd voor hebt. Je kunt het ook in een kastje of een rommelhok verstoppen, maar dat is gevaarlijk. Als je daar een gewoonte van maakt loop je de kans dat je pas aan afwassen denkt als je geen stukje schoon servies meer in huis hebt en dan wordt het helemaal een onoverzienbaar grote klus.
Haal meteen even een doekje over je aanrecht en poets de ergste etensresten van je fornuis.

4. maak het toilet schoon.
Gauw even een doekje (ik heb voor noodgevallen altijd van die hygienische weggooidoekjes in huis) over de wasbak, de bril en liefst ook de vloer. Maak de pot schoon met iets dat heel erg naar schoonmaakmiddel ruikt, citroen of eucalyptus zijn bij mij favoriet. Niet te actief met luchtverfrisser gaan spuiten (tenzij het heel erg nodig is ;-) ) want dat suggereert alleen maar dat je iets te verbergen hebt.

5. ruim op.
Leg alles wat stapelbaar is op stapels. Dus tijdschriften en kranten netjes op een stapel onder de salontafel. De post ernaast, ook netjes bij elkaar. De boeken die je nog moet lezen opgestapeld naast de bank. Nou ja, je snapt het wel. Als het allemaal verspreid ligt lijkt het rommel, als je het netjes opstapelt ziet het eruit alsof er geleefd wordt.
Verstop losse rommeltjes in een kast, la of mand met deksel. De oorbellen die je gisteravond uit gedaan hebt, die ene teenslipper (geen tijd om naar de andere te zoeken) de pillen van de kat, die cadeaukaart van je werk, dat flesje nagellak van vorige week en de lippenstift die je vriendin vergeten is. Verzamel alles op één plek en zoek het uit om het op de juiste plaats op te bergen zodra je daar tijd voor hebt. Als je hiervoor een vaste plek verzint, weet je ook altijd waar alles is.
Verzamel rondslingerende kleding en schoenen in je slaapkamer en hou die deur als het even kan dicht. Ook een goede plek om je wasrek met natte was tijdelijk uit het zicht te zetten. Heb je geen aparte slaapkamer of is er een reden waarom je visite die ook moet zien: kleren in de wasmand (vuil) of kledingkast (schoon) en verder hetzelfde als hierboven. Stapeltjes van alles wat stapelbaar is en de losse dingetjes in een kast, la of mand. O, en maak je bed meteen even op, dat ziet er ook meteen een stuk beter uit.

6. poets vlekken weg.
Ga met een doekje (microvezeldoekjes, even natgemaakt en goed uitgeknepen) je huiskamer en de andere ruimtes waar je visite zal komen rond en poets koffiekringen, vuile vingers en andere rare vlekken weg.

7. de bezem erdoor. Even met de huisbezem de ergste kruimels, haren en andere rommel verwijderen en de vloer ziet er direct weer beter uit. Eigenlijk hoor je dit trouwens sowieso regelmatig te doen. De stofzuiger is voor stof, niet voor andere troep.

8. verder nog iets?
Kijk nog even kritisch rond. Misschien zie je ergens ineens spinrag hangen, gillen je planten om water of heeft de kat net iets gedaan.

9. tevreden?
Hoewel sommige schoonmaakgoeroes je dat wijs willen maken, kun je achterstallig huishoudelijk werk van weken, maanden of jaren echt niet in een uurtje helemaal ingehaald hebben,. Probeer het dus niet perfect te krijgen, maar vraag je af of het goed genoeg is. Die lat zal voor je aanstaande schoonmoeder wat hoger liggen dan voor je beste vriendin, maar je kunt nu eenmaal geen wonderen verrichten. Voor die schoonmoeder had je trouwens beter een week of twee geleden aan de grote schoonmaak (artikel daarover volgt) kunnen beginnen.

10. Als laatste: grote kans dat je zelf nu onder de vlekken zit. Gun jezelf even wat tijd om iets schoons aan te trekken en je op te knappen, zodat je tegenover je bezoek net kunt doen alsof je je helemaal niet uitgesloofd hebt en je huis altijd zo netjes is.


Lees verder ...

{gelezen} Vreemde wezens - De wezens van Matt Haig



Ik heb werkelijk geen idee hoe ik "De Wezens" van Matt Haig moet introduceren. Misschien moet ik het hem zelf maar laten doen. Dit is de eerste zin van het boek:

Lezers, ik weet dat sommigen van jullie ervan overtuigd zijn dat de mens enkel een mythisch wezen is, maar ik ben hier om te verklaren dat ze echt bestaan.

Juist. Dat zet de toon wel zo'n beetje. Het boek gaat over een buitenaards wezen dat het leven van een wiskundige overneemt. Zijn opdracht is te zorgen dat de ontdekking van die wiskundige - die grote gevolgen zou kunnen hebben - niet bekend wordt. Hoewel het buitenaardse wezen van een veel hogere beschaving dan de onze komt, begrijpt hij weinig van de manier waarop wij leven. Zijn observaties zijn gedeeltelijk komisch, maar eigenlijk vooral filosofisch en confronterend.

De volgende dag had ik een kater. Als mensen dronken worden om te vergeten dat ze sterfelijk zijn, dan krijgen ze katers om ze er weer aan te herinneren.

Mensen zijn bang voor de natuur en het stelt ze gerust als ze kunnen bewijzen dat ze hem kunnen beheersen. Daarom hebben ze gazons, daarom zijn wolven tot honden geëvolueerd en daarom is hun architectuur gebaseerd op tegennatuurlijke vormen.

Terwijl hij probeert uit te zoeken of de wiskundige anderen heeft ingelicht over zijn ontdekking, leert hij het leven als mens steeds meer waarderen. Ook raakt hij steeds meer betrokken bij zijn zogenaamde vrouw en zoon. Met onvermijdelijke (en misschien wel ietwat voorspelbare - maar dat is niet storend) gevolgen voor zijn missie.

Waarom ik dit boek van de tafel met nieuwe uitgaves in de bibliotheek pakte weet ik eigenlijk niet, maar de recensie uit de Times die op de voorkant stond sprak me aan, dus nam ik het mee. Ik citeer (want zo mooi kan ik het zelf niet zeggen):

Haig gebruikt de wetten en regels van sciencefiction om elegant en vlijmscherp concepten als vrije wil, liefde, huwelijk, logica, onsterfelijkheid en genade te onderzoeken èn te hekelen.

En zo was het ook. Echtgenoot las dit boek eerder dan ik en was al even enthousiast. Het verhaal is boeiend tot het eind en we kunnen allebei de schrijver alleen maar bewonderen voor de manier waarop hij in de huid van een ander wezen kruipt om ons mensen te beschrijven. Aan het eind staat een lijst met "goede raad" aan zijn zoon en daar staan een paar juweeltjes van wijsheden tussen, die ik maar niet allemaal ga citeren.

Kortom, als je houdt van boeken die anders-dan-anders zijn, is dit zeker een aanrader.
Het genre? Filosofie, sciencefiction, actie, zelfs een tikje romantiek. Van alles door elkaar. Het valt niet mee om het in een bepaald genre onder te brengen en misschien moeten we dat ook niet willen.
Ik laat de schrijver (of eigenlijk het buitenaardse wezen) nog maar even aan het woord:

Er bestaat maar één genre in fictie. Dat genre heet "boek".

Zou het niet heerlijk zijn als iedereen er zo over dacht?
(ik laat het hier maar even bij, voor ik een lang relaas over genres en de bijbehorende -door anderen opgelegde- beperkingen ga plaatsen - misschien doe ik dat later nog een keer)

 - - - - -
bestellen bij bol.com:



(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...

6 dingen die je moet weten over microvezeldoekjes



Wist je dat je microvezeldoekjes voorzichtig moet behandelen?

Begrijp me goed, ik ben dol op die dingen. Ze zijn niet duur en werken geweldig. Maar als je wilt dat ze goed blijven werken, zijn er een paar dingen waar je op moet letten.

1. Niet gebruiken voor olie of andere vetten.
Ik heb de fout gemaakt om mijn leren bank in te vetten met een microvezeldoekje. Het werkte niet echt zo prettig als ik hoopte (normaal gesproken gebruikte ik een ouderwetse stofdoek en dat ging veel beter) en het doekje was naar de knoppen. Het nam geen water meer op en bleef naar het vet stinken, hoe vaak en heet ik het ook waste.
Een doekje dat ik gebruikt heb om (veel) gemorste zonnebloemolie mee weg te halen heeft hetzelfde probleem. En dito voor het doekje waarmee ik mijn houten tafel in de olie heb gezet. Niet doen dus.
Gewoon wat vetspetters weg poetsen gaat overigens prima, zeker als je daarbij een vetoplossend product (een azijnmengsel of keukenspray) gebruikt.

2. Niet te heet wassen.
Zo'n doekje is grotendeels gemaakt van polyester en dat smelt op hoge temperaturen. Daar zie je niets van, maar ze werken een stuk minder goed. Bij mij staat op het label maximaal 60 graden, maar ik was ze meestal op 40 graden. Ook de droger mag niet op de hoogste stand.

Ho! Wacht! Hoe zit dat dan met de bacteriën? (ik hoor het je denken)
Als je met heel enge ziektes te maken hebt en dus alles in de kookwas moet gooien zijn microvezeldoekjes minder geschikt. Maar in normale situaties is het echt geen probleem.
Gewoon vuil spoelt er in de was wel uit, juist omdat zo'n doekje gemaakt is van polyester. Voor extra hygiëne kun je ze voorspoelen in een azijnoplossing (met keukenazijn 1/2 azijn, 1/2 water - met schoonmaakazijn 1/4 azijn, 3/4 water). Dat doodt een groot deel van de bacteriën.
Let er daarnaast op dat je de doekjes goed uitspoelt na gebruik en dat je ze hangend laat drogen voor je ze in de wasmand doet (dat geldt trouwens voor alle soorten doekjes).

3. Alleen wassen met andere microvezeldoekjes.
Tja, ik heb ook nooit een trommel vol van die dingen, dus een beetje verspillend voelt het wel. Maar ik merk wel dat ze beter blijven werken als ik ze apart houd. Als je ze wast met andere dingen (handdoeken bijvoorbeeld) raken er losse vezels verstrikt in de microvezels en dan werken ze niet goed meer.

4. Weinig of geen schoonmaakmiddelen gebruiken
Daar zijn ze voor ontworpen. Microvezeldoekjes verwijderen zelfs virussen en bacteriën. Voor normaal huishoudelijk gebruik hoef je geen supersterke ontsmettingsmiddelen toe te voegen (tenzij er iemand een besmettelijke ziekte heeft natuurlijk!).

5. Het is juist de bedoeling dat ze statisch zijn
Het voelt wel eens irritant, maar die statische electriciteit zorgt er juist voor dat ze meer stof opnemen. Geen wasverzachter of andere truukjes om dat te verminderen gebruiken dus.

6. De beste doekjes bestaan voor 80% uit polyester en voor 20% uit polyamide (nylon). Je kunt ze ook kopen van 100% polyester, maar die vind ik minder prettig poetsen. Ook is er een verschil in dikte tussen de verschillende doekjes. De beste zijn wat dikker. In de winkel kun je dat controleren door te kijken hoe erg je er doorheen kunt kijken.


Lees verder ...

Zonnebloemen



Ik had een schrijfsabbatical. Eigenlijk een writersblock, maar zoals ik een paar weken geleden tegen iemand zei: als ik het een sabbatical noem lijkt het alsof ik er controle over heb en dat voelt beter. Je moet het tenslotte niet dramatischer maken dan het is. Gaat wel weer over.
Het was wel lekker rustig in mijn hoofd. Tenminste, dat zou het geweest zijn als er niet allerlei andere dingen speelden. Maar het schrijfdeel van mijn hoofd was in ieder geval even helemaal rustig. De eerste paar maanden vond ik dat prima. Na een half jaar begon ik het wel te missen. En na acht maanden ben ik blijkbaar klaar om weer te beginnen.
Dat dacht ik in ieder geval. Want toen ik een paar weken geleden een weekendje in Zuid-Frankrijk doorbracht en wat gemakkelijker al die andere dingen kon loslaten gingen er ineens allerlei lampjes weer aan in dat schrijversbrein van mij.
Een beetje vreemd is het wel. Ik zeg het wel vaker: het is maar goed dat mensen geen gedachten kunnen lezen. Nu zagen de weinige medeweggebruikers alleen maar een onopvallend vrouwtje van middelbare leeftijd in een sportautootje met open dak zitten. Als ze heel goed keken, hadden ze misschien gezien dat dat vrouwtje nogal dromerig naar een veld vol zonnebloemen keek, maar dat komt wel vaker voor daar, vooral bij mensen uit ons bewolkte landje. Als je zonnebloemen hoogstens kent als van een kluitje ergens in je tuin, is zo'n veld vol iets om van te genieten tenslotte.
Dat die dromerige blik kan omdat dit specifieke vrouwtje zich afvroeg of het mogelijk was een lijk te verbergen in zo'n veld en hoe lang het dan zo duren voor het gevonden werd, zal niemand vermoed hebben.
Tja.
Ik betwijfel ook of iemand van de andere gasten in ons chambre d'hôtes kom vermoeden dat ik die avond op het terras zo nadenkend van mijn water dronk omdat ik me afvroeg wie van hen model kon staan voor degene die vermoord werd en wat dan de reden was voor die moord. Spontane antipathie? In de boeken van Stephen King zijn het vaak de gewone, lieve mensen die uiteindelijk iets doen wat wel verklaarbaar, maar toch eigenlijk heel slecht is. Aan de andere kant heb ik een zwak voor de verhalen van Agatha Christie waarin bijna elke moord het resultaat is van een heel ingewikkeld vooropgezet plan. Maar waarom zou je iemand helemaal naar Zuid-Frankrijk volgen om hem daar vervolgens te vermoorden? Dat moet toch eenvoudiger kunnen. Tenzij die zonnebloemen ergens symbolisch voor zijn. Maar het kan ook zijn dat de moord wel gepland was en dat die zonnebloemen een handig plekje bleken te zijn om het lijk te verbergen.
In die paar dagen spon ik een compleet verhaal rond dat lijk tussen die zonnebloemen. Ik maakte wat aantekeningen in een notitieboekje dat ik bij me had en verheugde me erop thuis te gaan schrijven.
En daar eindigt het verhaal van de zonnebloemen. In ieder geval voorlopig. Want thuis waren er zoveel andere dingen te doen dat alles wat ik verzonnen had weer op de achtergrond raakte. Ik pakte mijn sabbatical weer op, zullen we maar zeggen.
Maar wie weet, misschien duikt er binnenkort ineens een verhaal of een heel boek van mijn hand op dat "Moord tussen de zonnebloemen" heet (of zoiets).
Jullie weten nu hoe zoiets begint...
Lees verder ...

(gelezen} Sprookjes voor volwassenen - Sterrentrilogie door Nora Roberts


Het is niet uit te leggen aan niet-lezers. Dat geluksgevoel als je in de aanbiedingsbak een serie boeken tegenkomt die je al een tijdje in je achterhoofd op het wil-ik-wel-eens-lezen-lijstje hebt staan. Het is ook een tikje vreemd eigenlijk dat je daar gelukkig van wordt. Maar het overkwam me een paar weken geleden toen ik bij het Kruidvat de hele Sterren-trilogie van Nora Roberts vond voor een zeer redelijke prijs. Ik nam ze mee naar huis en zette ze in de kast, want ik had eigenlijk helemaal geen tijd om te lezen.

Maar toen kwam er een dag waarop ik oververmoeid en half ziek was en nogal wat spannende en stressvolle dingen te verwerken had. En wat helpt daar beter tegen dan iets nieuws van je favoriete schrijfster? Precies!
Ik las alledrie de boeken in een paar dagen uit en ik heb genoten! Het was precies wat ik nodig had. Even helemaal los van het normale leven.

Het boek begint zo:

Ooit in een tijd lang geleden, in een wereld ver van de onze, kwamen drie godinnen samen om de geboorte van een nieuwe koningin te vieren.

Klinkt als een sprookje. En dat is het ook eigenlijk gewoon. Je kunt je afvragen waarom een volwassen vrouw verder leest als ze een dergelijke openingszin voor geschoteld krijgt, maar deze volwassen vrouw heeft stiekem een enorm zwak voor sprookjes. Dat had ik als kind al en dat is nooit helemaal verdwenen. Bovendien wist ik wat ik ongeveer kon verwachten omdat ik Nora Roberts ken.

Nora Roberts is een veelzijdige schrijfster. Hoewel romantiek uiteindelijk meestal vrij belangrijk is in haar boeken, schrijft ze ook detectives (onder de naam J.D. Robb), thrillers en fantasy.

De Sterrrentrilogie valt overduidelijk in de categorie fantasy, al speelt het zich gelukkig (dat is mijn persoonlijke smaak, geen waardeoordeel) wel (grotendeels) in onze wereld af. De verhaallijnen en hoofdpersonen zijn allesbehalve realistisch, maar tegelijkertijd volkomen geloofwaardig als je eenmaal in het verhaal zit.

Zoals in al haar trilogieën zijn er drie vrouwen en drie mannen die samen het rode-draad-probleem oplossen (in dit geval het vinden van de drie sterren en ze beschermen tegen een boze godin). Daarnaast vormt zich in ieder boek een relatie tussen één van de mannen en één van de vrouwen, wat zo zijn eigen problemen veroorzaakt. Een vertrouwde manier om het verhaal op te zetten dus, maar ik vind dat niet storend. Het is vanaf het begin vaak al duidelijk wie met wie zal eindigen, maar ik verheug me er altijd op te lezen over hoe ze dat eindpunt zullen bereiken, met alle emoties en ontwikkelingen die daar nu eenmaal bij horen. Dat elk boek heel voorspelbaar een happy ending heeft is natuurlijk niet zo gek. Dat hoort zowel bij het romantische genre als bij een sprookje. Persoonlijk vind ik het fijn dat je van te voren al weet dat alles goed afloopt. Pure ontspanning. Daar lees ik zo'n boek ook voor.

Ik weet overigens dat Nora Roberts op dit moment bezig is met een serie boeken die op een andere manier is opgezet en ik ben erg benieuwd hoe dat gaat uitpakken.

Als schrijfster bewonder ik Nora enorm. Ze is één van mijn grootste voorbeelden. Haar succes (500 miljoen boeken verkocht! daar kan ik alleen maar van dromen), haar doorzettingsvermogen (ze schrijft meerdere boeken per jaar en dat al sinds 1981) en natuurlijk haar schrijftalent.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet al haar boeken even goed vind. Sommige thrillers zijn echt te rauw naar mijn smaak en haar vroege romans vind ik een tikje te flauw. Maar de meeste boeken van haar hand vind ik geweldig en ik heb een groot zwak voor de verhalen die zich in de meer sprookjesachtige sferen afspelen (de Magische Donovans staan met stip bovenaan). Het eerste boek dat ik ooit van haar las (en waardoor ik fan werd) was de trilogie Het eiland van de drie zusters, dat ook in dat genre in te delen is.

Als ik die boeken gelezen heb, gaat er altijd letterlijk een nieuwe wereld voor me open en begint er van alles te borrelen aan inspiratie. Ik maak zelf voor mijn eigen plezier ook weleens een uitstapje naar verhaallijnen die minder geloofwaardig zijn, maar durf er nooit mee naar buiten te komen. Men kent (en waardeert) mij immers als schrijfster van boeken in het genre "heel gewone mensen", dus een verhaal vol magie en sprookjesfiguren zou erg schrikken zijn voor mijn vaste lezers.

Maar toch... misschien ooit...

- - - - -

bestellen bij bol.com:



deel 1 - Een ster van vuur


deel 2- De baai der zuchten


deel 3 - Het glazen eiland


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...

{huishoudschema} 5 redenen waarom je een huishoudschema zou moeten hebben


Bij een huishoudschema denk je misschien in eerste instantie aan een nachtmerrie-achtige lange lijst met vakjes die afgevinkt moeten worden, maar dat hoeft niet zo te zijn. En nu bedoel ik niet dat je ook leuke lettertypes en gezellige kleurtjes kunt gebruiken. Ik bedoel dat een schema ook gewoon in je hoofd kan zitten. Eigenlijk zou je het dan een routine moeten noemen of structuur, maar dat komt op hetzelfde neer.

Ik weet dat er mensen zijn die "gewoon doen wat nodig is" en toch een perfect schoon huis hebben, maar die zijn volgens mij zeldzaam. Van mezelf weet ik dat ik heel gauw het overzicht en de controle verlies als ik denk dat ik mijn schema niet meer nodig heb.

Waarom is een schema (routine/structuur) handig?

1. Je kunt je dag beter overzien. Als je weet wat je moet doen en hoe lang dat duurt, kun je de rest van je dag beter plannen. Dus niet: "Het huis is een puinhoop en ik krijg vanavond bezoek, dus ik kan niet weg voor het toonbaar is!" maar: "Ik moet nog een paar dingen doen en dan kan ik om elf uur bij je zijn."

2. Je kunt flexibeler zijn. Dat klinkt raar als je het over routines of schema's hebt, maar het is wel zo. Als je weet dat je normaal gesproken op maandagochtend drie uur nodig hebt voor de wekelijkse schoonmaak, kun je die uren gemakkelijk verschuiven naar een andere dag als dat nodig is.

3. Het is voor andere gezinsleden gemakkelijker om ook eens bij te springen als je de vraag: "Kan ik ergens mee helpen?" simpel kunt beantwoorden door de taken die op je lijstje staan te verdelen. "Het hele huis moet netjes" kun je niet delegeren. "bed opmaken, huiskamer opruimen, stofzuigen, badkamer schoonmaken en planten water geven" wel.
Als ze het niet vragen, is het ook gemakkelijker trouwens. "Help nou eens een keer!" zorgt meestal voor een hoop irritatie en niet voor concrete hulp. "Wil jij even stofzuigen, dan maak ik de badkamer schoon" werkt een stuk beter.

4. Het voelt zo heerlijk braaf om taken af te kunnen strepen. Kinderachtig maar waar. Juist als ik mijn motivatie uit een heel ver verborgen hoekje heb moeten opdiepen is er niets zo fijn als dat simpele lijstje in mijn agenda punt voor punt te kunnen afstrepen.

5. Eigenlijk het allerbelangrijkste: je hebt houvast, ook als het even allemaal niet zo lekker loopt.
Stel je voor (uit het leven gegrepen) dat je je al een paar dagen niet helemaal gezond voelt. Dan komt er uit onverwachte hoek (bijvoorbeeld op je werk) nog een hoop stress en geregel bij, waardoor je niet zo veel tijd aan het huishouden kunt besteden als je normaal zou doen. Er blijven wat dingen liggen en langzaam begin je de controle te verliezen. Dat zorgt voor nog meer stress, de vicieuze cirkel is rond en je huis verandert in een puinhoop, wat niet bepaald meewerkt aan je herstel.
Klinkt bekend? Hoeft niet! Als je precies weet wat je minimaal moet doen om de boel bij te houden is het ook in dat soort periodes gemakkelijker om de vinger aan de pols te houden. Je hoeft niet alles te doen, alleen het hoognodige. De rest komt later wel. En zelfs als het hoognodige even niet lukt, weet je waar je de draad weer op moet pakken als je je weer beter voelt.

- - - - -

Heb jij een schema? Werkt dat?

Of ben jij één van die goede huisvrouwen die "gewoon doet wat nodig is" en nooit het gevoel heeft dat ze achter de feiten aan rent? Wat is je geheim?

- - - - -


Meer over huishoudschema's:

 


    Lees verder ...

    Een nachtelijk gesprek


    Het is niet altijd leuk dat onze slaapzolder (zo betitelde een makelaar wat wij trots 'de slaapkamer' noemen) nog niet helemaal geïsoleerd is (staat wel op De Lijst). 's Zomers kan de temperatuur namelijk behoorlijk oplopen en dat houdt in dat we moeten slapen met alle ramen open. En dan hoor je van alles.
    Normale mensen slapen daar waarschijnlijk doorheen, maar ik dus niet. Het geruis van het verkeer van de provinciale weg kan ik wel filteren, dat hoor ik niet bewust. Maar ons dijkje is ook een doorgangsroute voor fietsers. En die passeren allesbehalve geruisloos.
    Dat klinkt raar, maar het is zo. De fietsen zelf maakt meestal geen geluid. Hoewel, soms loopt er iets aan, of rammelt het zo hard dat je verwacht dat het ding elk moment uit elkaar kan vallen, maar meestal valt het wel mee. Het is alleen zo jammer dat de mensen die op die fietsen zitten niet beseffen (of er domweg geen rekening mee houden) dat er mensen wonen en proberen te slapen in de huisjes waar ze langs fietsen. En dat die dus alle gesprekken kunnen horen. Wat heel irritant is, want je hoort maar een paar zinnen en dan zijn ze alweer voorbij.
    En dan vraag je je dus af waar dat over ging.
    Vannacht had ik er weer eentje.
    'Ik pak iets te eten. Ik eet het op. Ik ga naar boven...'
    De rest kon ik niet horen. Maar ik heb er een half uur over na liggen denken.
    Het was sowieso een rare opsomming. Waarom die toevoeging 'Ik eet het op'? Dat is meestal de reden waarom je iets te eten pakt, dus dan hoef je er niet bij te vertellen dat je het opeet. Je vertelt het er juist bij als je dat niet direct deed. Was deze jongen het type dat zeer gedetailleerd denkt en volgde er op 'Ik ga naar boven' ook nog de totaal overbodige mededeling 'via de trap'?
    Of was het een voorspel voor wat er boven gebeurde? Volgde daarna een smerig verhaal over hoe dat eten dat hij dus net had opgegeten er direct weer uit kwam? Of wilde hij uitleggen dat hij toen hij boven was meteen weer honger had ondanks het eten dat hij gepakt en zelfs opgegeten had?
    Ik vond ook de tegenwoordige tijd boeiend gekozen. Want als het gewoon een anekdote was, had hij het in de verleden tijd verteld. Neem ik aan. Tenzij hij een journalist was, want die schrijven rustig maar volledig grammaticaal incorrect dat 'iemand gisteren begint te lopen' of iets dergelijks.
    Maar een normaal mens gebruikt dit soort opsommingen alleen om ergens de nadruk op te leggen. Dus er gebeurde iets bijzonders nadat hij naar boven was gegaan.
    Of -als deze jongen zijn taal grammaticaal en semantisch helemaal correct gebruikte- er gebeurt altijd iets bijzonders als hij eerst iets te eten pakt, het opeet en dan naar boven gaat.
    Maar wat gebeurt er dan? Gaat de koelkast piepen omdat hij hem altijd per ongeluk open laat staan? Komt de kat tevoorschijn en eist die zijn deel? Maar wat eet hij dan voor hij naar boven gaat? Vis?
    Of klaagt zijn vrouw dat zijn adem stinkt zodra hij het bed instapt? Maar waarom zou je 's nachts uit bed komen om knoflookteentjes, uien of andere stinkende etenswaren te eten?
    Of...
    Ik kwam er niet uit.
    Maar het bezorgde me wel een boeiend halfuurtje nadenken over iets onbelangrijks en dat is (na ontelbare nachten piekeren over persoonlijke problemen) ook wat waard.

    Lees verder ...