Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Kerstwens


Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - slot


deel 1, deel 2, deel 3

'Dat ziet er lekker uit.' Julia schrok toen ze Rutgers stem achter haar hoorde.
'Pak maar, ik heb genoeg.' Ze maakte een gebaar naar de rest van de cake die ze in folie verpakt had en net in de koelkast wilde leggen. 'Ik dacht dat je laat thuis zou komen? Het is pas... o, later dan ik dacht.'
Hij glimlachte. 'Weer de tijd vergeten? Grappig dat iemand zo intensief bezig kan zijn met eten klaarmaken dat ze er niet aan denkt dat ze zelf ook moet eten. Ik kan me niet voorstellen dat je genoeg hebt aan de paar hapjes die je normaal gesproken proeft.'
Ze haalde haar schouders op. 'Blijkbaar wel.' Maar het drong nu wel tot haar door dat ze honger had. Ze had vandaag behalve haar ontbijt maar twee halve plakjes cake op. Alleen om te proeven, want zo dol was ze niet op zoetigheid. Jammer dat ze niet bezig was met een serie over rijstgerechten, dat zou handiger zijn.
'Heb jij al gegeten?  Het is pas halfzes, maar ik lust wel wat.'
Hij haalde aarzelend zijn schouders op. 'Als het lastig is, haal ik wel iets. Tenslotte had ik gezegd dat je niet op me moest rekenen.'
Hij keek triest, vond ze. Had hij ruzie met zijn vriendin? Was het voorbij? Heel even laaide de blijdschap in haar op. Maar toen vroeg ze zich af of ze hem eigenlijk wel terug wilde als hij alleen maar bij  haar kwam bij gebrek aan die ander. Eigenlijk moest ze hem er gewoon uitschoppen. Maar er was iets in zijn manier van doen, waardoor ze haar irritatie inslikte.

Hij nam een plakje cake en liep naar het fornuis. Hoewel hij wist wat er in de stoofpan zat, tilde hij het deksel op om te kijken.
'Je hebt hachee gemaakt.'
Het was geen vraag, maar een mededeling. Had hij dat nu pas door of wilde hij er iets mee zeggen?
Hij liep terug naar de gang en kwam terug met een rode kerstster in een witte pot. 'Voor jou.'
'O.' Dat was onverwachts. Het was een lief gebaar. Of niet? Wist hij nog dat hij bij hun eerste kennismaking ook een rode kerstster in een witte pot voor haar meegenomen had? In het begin herhaalde hij dat ieder jaar, maar dat was er langzaam uitgesleten. Het was jaren geleden dat hij het gedaan had en ze kreeg er nu een heel onbehaaglijk gevoel van. Zeker omdat hij haar daarna zwijgend en ongemakkelijk aan bleef kijken. 'Wat is er?'
Hij schraapte zijn keel. 'Ik moet met je praten.'
'Daar was ik al bang voor,' zei ze zo kalm mogelijk.
Bang? Wist ze wat hij van plan was? En stond ze daarom zo stijf en afstandelijk naar hem te kijken? Omdat ze het niet wilde? Hij moest haar ervan overtuigen dat het het beste was. Dat het voor hen allebei zou werken. Dat het de enige stap was die ze nog konden zetten.

Julia zag dat haar handen trilden. Was ze zo bang om hem te verliezen? Ja, dat was eigenlijk wel de conclusie van een hele dag piekeren, besefte ze. Ze wilde hem niet kwijt. Ze hield nog steeds van hem. En misschien was het tijd dat ze dat gewoon toegaf.
Ze haalde diep adem. 'Ik wil eerst iets zeggen.'
Hij knikte langzaam, hoewel ze aan hem kon zien dat hij nog ongemakkelijker keek dan daarvoor. 'Ga je gang.'
'Ik hou van je. En ik laat je niet zomaar gaan. Wat wij samen hadden is het waard om voor te vechten, ook als je nu denkt dat je verliefd bent op een andere vrouw.'
Hij keek haar verbaasd aan. 'Ik hou van je,' herhaalde ze. 'En nu mag jij zeggen wat je wil. En daarna eten we hachee. En als je niet meer weet wat dat betekent, zal ik het je uitleggen.'
Een brede glimlach verwarmde zijn altijd wat stugge gezicht. 'Dat hoeft niet. Ik weet wat dat betekent. En ik ben bang dat we elkaar totaal verkeerd begrepen hebben de afgelopen tijd. Ik dacht dat jij een ander had. En ik ben vandaag bezig geweest om van alles te regelen zodat ik je voor het blok kon zetten en over kon halen om voor mij te kiezen. Om weer voor mij te kiezen, net als toen.'
'Vandaar die kerstster...' Had ze het al die tijd zo verkeerd gezien? En hij ook?
'Ja. En dit.' Hij stak zijn hand in zijn zak en haalde er een klein doosje uit. 'Ik denk dat we nog wel wat moeten werken aan onze communicatie, maar toch durf ik het erop te wagen. Julia, wil je met me trouwen?'
Ze lachte. 'Ik ben het met je eens. We moeten beter en meer met elkaar praten, want de afgelopen maanden waren we verschrikkelijk uit elkaar aan het groeien. Maar ik geloof dat we daar wel uitkomen. De basis is blijkbaar nog steeds goed. En het antwoord op die vraag is simpel genoeg. Ja.'
Hij opende het doosje. 'Ik hoop dat je geen ring met een enorme diamant verwacht. Die wil ik best voor je kopen, maar ik vond dit symbolischer.'
Julia hapte naar adem bij het zien van de prachtig gestyleerde hanger in de vorm van een kerstster. 'Ik vind hem prachtig.'
'Fijn.'
Hij hielp haar de ketting omdoen en kuste haar in haar hals. 'Dan lust ik nu wel een bordje van jouw Hartveroverende Heerlijke Hachee.'
Ze lachte. 'Dat kun je krijgen. Zoveel als je wilt.'

einde
Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - 3



deel 1, deel 2

De cake was niet helemaal naar haar zin, dus bakte Julia een tweede. Geconcentreerd maakte ze aantekeningen van wat ze had aangepast in het initiële recept. Daarna pakte ze haar camera en de speciale lamp die ze gekocht had om betere foto's te maken en probeerde de cake zo goed mogelijk in beeld te krijgen. Dat viel altijd weer tegen. Voedselfotografie is een vak apart, maar omdat ze het niet prettig vond om met een fotograaf samen te werken, had ze cursussen gevolgd en goede apparatuur aangeschaft. Het resultaat was niet slecht en het scheelde zowel geld als een hoop geregel, want je kon een fotograaf natuurlijk niet bij elk geslaagd gerecht opbellen en vragen langs te komen om even een foto te maken.
Voor haar eerste kookboek had ze fotodagen in moeten plannen, waarop ze dan meerdere gerechten tegelijk klaar moest hebben, zodat de fotograaf ermee aan de gang kon. Het resultaat was prachtig, maar het kostte verschrikkelijk veel tijd en energie. Toen ze zwanger was, had Rutger erop aangedrongen dat ze het anders en vooral rustiger aan pakte. Er biggelde alweer een traan over haar wang en ze wist eigenlijk niet of  ze huilde om het verliezen van de baby of omdat ze de Rutger van toen, die zo lief, zorgzaam en behulpzaam was geweest, miste.
Hoe moest ze ooit zonder hem verder? Kon ze dat wel? En wilde ze dat wel? Ze had daarnet wel lopen denken over opgeven en weggaan, maar misschien moest ze voor hem vechten. Zorgen dat hij zich herinnerde waarom hij destijds voor haar gekozen had. Maar hoe? Ze kon alleen maar koken. Dat deed haar aan de hachee denken, die nog altijd stond te sudderen. Ze roerde zorgvuldig zodat het stoofvlees uit elkaar viel, proefde en voegde nog wat kruiden toe, zodat het precies werd zoals hij dat het lekkerst vond. Zou hij het ruiken als hij vanavond laat thuis kwam? Zich herinneren wat ze hoopte dat hij zich zou herinneren? Of zou de uienlucht hem alleen maar ergeren? Maar wat kon haar dat schelen? Hij was haar toch al zat. Ze schudde geïrriteerd haar hoofd. Dit gepieker was zinloos. Ze moest hem zo snel mogelijk voor het blok zetten en duidelijkheid vragen.

Rutger nam even de tijd om in gedachten zijn plannen nog eens goed door te lopen. Had hij alles geregeld? Ja, zo moest het maar. Meer kon hij niet doen. Je kon nu eenmaal niet alles voorbereiden. Waar hij het meeste tegenop zag was de confrontatie met Julia. Hij had al tientallen keren bedacht wat hij tegen haar zou zeggen, maar hij was nog steeds niet zeker van de juiste aanpak. Kort maar krachtig? Of voorzichtig opbouwen en dan via een omweg uiteindelijk zeggen wat hij te zeggen had? Of iets daar tussenin?
Hij zuchtte diep. Zo moeilijk zou het niet moeten zijn, maar dat was het dus wel. Hij liep de zes trappen naar boven en snoof. Het rook lekker. Was dat hachee?

Met wat moeite concentreerde Julia zich weer op haar werk. Ze zette de cake op een mooi bord en maakte foto's uit allerlei hoeken. Op haar laptop controleerde ze of ze scherp genoeg waren. Toen ze tevreden was sneed ze de cake in plakjes en legde er een paar op de schaal op de keukentafel. Rutger was dol op cake en ze wist zeker dat hij deze erg lekker zou vinden.
O, wacht even... gunde ze hem dat dan wel? Ze aarzelde, was het niet vernederend om te proberen hem te houden door hem zijn lievelingsgerechten voor te zetten? Kon ze niet beter trots en zelfstandig zijn?

wordt vervolgd...
(het laatste deel lees je hier)
Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - 2


deel 1 lees je hier

Rutger reed in de richting van zijn kantoor, al half met zijn hoofd bij zijn werk, maar toen hij halverwege was, hoorde hij op de radio dat het vandaag de dag voor Kerst was.
Werkelijk? Dan was de tijd nog sneller gegaan dan hij dacht. Dat betekende dat hij er nog harder aan moest trekken en... Hij bedacht dat de meeste klanten de komende paar dagen vrij zouden nemen. Het ideale moment om werk in te halen? Of... Misschien niet. Misschien was vandaag de juiste dag om een eind aan alle onzekerheid te maken. Het was tijd om een nieuwe weg in te slaan, plannen te maken voor de toekomst. Julia was de laatste tijd stil en teruggetrokken en hij had het idee dat ze het hem niet gemakkelijk zou maken. Hij moest het op de juiste manier aanpakken, alle details uitwerken en het zo brengen dat ze niet kon weigeren. De afgelopen maanden waren niet gemakkelijk geweest, maar nu werd het tijd om haar de waarheid te vertellen, spijkers met koppen te slaan en knopen door te hakken.

Terwijl ze de ingrediënten voor de cake die ze wilde bakken systematisch te voorschijn haalde en uitstalde op het aanrecht, bedacht Julia dat het vandaag precies 15 jaar geleden was dat ze elkaar leerden kennen. Ze studeerde nog en woonde op kamers. Hij was de oudste broer van haar huisgenootje. Hun ouders waren met de Kerstdagen op een cruise geweest en omdat Julia het zielig vond dat Paula en Rutger op Kerstavond een patatje zouden gaan eten, had ze voor hen alledrie gekookt. Het was alleen jammer dat ze het pas op het laatste moment geweten had. De winkels waren al dicht. Ze zou de Kerstdagen bij haar eigen familie brengen. Haar hele voorraad voedsel had bestaan uit aardappelen, uien en runderlappen. In plaats van kalkoen of een ander typisch kerstgerecht had ze daarom maar hachee gemaakt.
Het had even geduurd voor ze het hadden willen toegeven, maar ze waren allebei diezelfde dag nog verliefd geworden. Hij beweerde altijd gekscherend dat het kwam door haar hachee. Die was zo lekker dat hij er zijn leven voor over had, zei hij altijd en hij noemde het Julia's Hartveroverende Heerlijke Hachee. Maar dat sleet blijkbaar, dacht ze cynisch, want tegenwoordig at hij regelmatig niet eens thuis. En als hij thuis at, was hij meestal met zijn gedachten heel ergens anders.
Julia woog de bloem af en probeerde zich te herinneren wanneer ze voor het laatst hachee gemaakt had. Dat was al even geleden. Ook zoiets. Vroeger had ze het regelmatig gemaakt, in ieder geval elk jaar rond deze tijd, om hun eerste kennismaking te vieren. Wanneer was daar eigenlijk een eind aan gekomen?
Ze fronste. Hoeveel suiker had ze er nu bij gedaan?  Sufferd, hou je hoofd erbij! berispte ze zichzelf. Werken was belangrijk en ze kon geen goede cake bakken als ze de hele tijd over hachee aan het nadenken was. Ze besloot maar gewoon toe te geven aan het idee dat ze de hele tijd probeerde weg te duwen en voor vanavond hachee te maken. Vrij zinloos, want hij kwam niet thuis eten. Maar nu ze er voortdurend aan liep te denken, had ze er zelf ook wel zin in. Misschien wel goed ook. Hachee was het begin geweest en hachee zou het eind zijn.
Ze schoof de mengkom met cakebeslag aan de kant en liep naar de koelkast om er het stoofvlees uit te halen dat ze eigenlijk had gekocht voor een ander recept. Het geheim van een goede hachee was dat je er de tijd voor moest nemen. Ze braadde het vlees aan, voegde er kruiden aan toe en zette het op het sudderplaatje. Daarna begon ze aan het lastigste onderdeel van het recept. De tranen liepen over haar wangen en dat kwam niet alleen door de uien die ze aan het snijden was.

'Nee, vandaag lukt echt niet. Na de Kerstdagen weer.' Rutger liep met zijn telefoon aan zijn oor door het winkelcentrum. Het viel nog niet mee om zijn klanten ervan te overtuigen dat hij een dagje niet beschikbaar was. Blijkbaar waren ze gewend dat hij altijd direct reageerde. Dat was goed voor de inkomsten, maar hij begon zich nu wel af te vragen hoe goed het was geweest voor zijn huwelijk. Hij werkte 's avonds en in het weekend gewoon door. Hoe lang was het geleden sinds Julia en hij een weekend samen doorgebracht hadden, zonder onderbrekingen en zonder werk? Was dat de oorzaak van de verwijdering tussen hen? Of was het andersom en was hij steeds meer gaan werken omdat er al iets mis was? Wanneer was dat eigenlijk begonnen? De miskraam? Nee, dat hadden ze samen verwerkt. Toen was het nog goed, dat wist hij zeker. Maar daarna was er langzaam iets veranderd. Het was geen omslag geweest, maar een proces. Een langzaam, maar vretend proces, waar hij zich te laat bewust van geworden was. Die fout zou hij niet nog eens maken. Deze keer zou hij het beter aanpakken.

wordt vervolgd...
(deel 3 lees je hier)
Lees verder ...

{Kerstverhaal} Hachee - 1



Julia hoorde dat Rutger de keuken binnenkwam, maar hij zei niets. Ze onderdrukte de neiging om naar hem te kijken en hield haar blik op het koffiezetapparaat gericht.
'Goedemorgen', zei ze koel.
Hij reageerde al even afstandelijk. 'Goedemorgen.' Hij ging op zijn vaste plaats aan de keukenbar zitten, trok de krant van de vorige dag naar zich toe en verdiepte zich in de koppen op de voorpagina.
'Wil je koffie?'
'Graag.'
Ze schonk koffie in een mok en zette die naast hem neer. 'Eieren of muesli?'
'Geen van beiden, alleen koffie. Ik moet zo weg.' Zonder van zijn krant op te kijken pakte hij de beker en nam een slok.
Julia aarzelde even, maar pakte toen kalm haar eigen ontbijt. Ze ging zwijgend tegen over hem zitten en nam lusteloos een hap van haar yoghurt. Waarom was het tegenwoordig toch zo ongezellig 's ochtends? Het was echt niet zo lang geleden dat ze dat uurtje voor ze allebei aan het werk moesten lachend en pratend doorbrachten. Maar de laatste paar maanden...
Ze was ervan overtuigd dat hij een ander had. Dat moest haast wel. Want de avonden verliepen ongeveer hetzelfde als de ochtenden. Afstandelijk, zwijgend en ongezellig. Als hij er was tenminste, want hij moest regelmatig overwerken. Dat zei hij in ieder geval, maar ze vermoedde dat hij dan bij die ander was.
Zoals wel vaker de afgelopen tijd stond ze op het punt het hem maar gewoon te vragen. Liever de bom laten barsten dan deze onzekerheid. Maar voor ze genoeg moed verzameld had, schoof hij zijn kruk naar achteren en stond op. 'Reken maar niet op mij met het eten. Het zal wel weer laat worden en ik eet wel wat op de zaak.'
Ze knikte en bedacht dat dit toch duidelijk bewijs van haar vermoedens was. Hij deed amper meer moeite om het te verbergen. Het was de dag voor Kerst en hij deelde doodleuk mee dat hij op Kerstavond niet thuis at en op de zaak bleef. Dat geloofde toch niemand? Waarom was hij niet gewoon eerlijk? Julia opende haar mond om het eruit te gooien, maar hij gaf haar een vluchtige kus en liep snel de deur uit.

Rutger ging zoals gewoonlijk via de trap naar beneden. Als je het grootste gedeelte van de dag achter je bureau zat, moest je jezelf dwingen te bewegen om in conditie te blijven. Hij nam zelden de lift ook al woonden ze op de zesde verdieping. Hij maakte zichzelf wijs dat hij daarom niet hoefde te sporten, maar als hij eerlijk was, hielp het niet helemaal tegen het buikje dat hij aan het kweken was. Zouden vrouwen daarop afknappen? Misschien moest hij toch maar eens een sportschool opzoeken.
Hij nam de derde trap in een hoger tempo dan de vorige drie en probeerde zijn gedachten te richten op de werkdag die voor hem lag. Het was druk. Verschrikkelijk druk zelfs en hij schoot niet echt op. Focussen moest hij. Maar hij bleef zich afvragen wat hij met de situatie thuis aanmoest. Zo kon het niet doorgaan. Julia en hij dreven steeds verder uit elkaar, zonder dat er ooit iets uitgesproken werd. Dat was niet de manier waarop het moest gaan. Ze waren al zo lang samen, hij moest eerlijk tegen haar zijn. Hoe moeilijk dat ook was.

Julia zuchtte toen ze de deur dicht hoorde slaan. Daar ging hij weer. Naar zijn vriendin waarschijnlijk. Ze begreep alleen niet waarom hij het niet gewoon toegaf en bij haar wegging. Hij had weinig te verliezen.
Er was geen samenlevingscontract, dus wettelijk hoefden ze niets te regelen. Bovendien zou ze toch geen alimentatie toegewezen krijgen, want daarvoor verdiende ze teveel. En het was ook niet zo dat hij haar inkomen nodig had. Met zijn goedlopende IT-bedrijf verdiende hij vele malen meer dan haar kookboeken en artikelen voor culinaire tijdschriften ooit konden opbrengen. Financieel zou het verbreken van hun relatie vrij pijnloos zijn. Het appartement was van hem, dus hij zou haar er simpelweg uit kunnen zetten. Kinderen hadden ze niet, dus die werden ook nergens de dupe van. Ze negeerde het inmiddels vertrouwde verdriet dat die constatering opwekte en concludeerde nog eens dat er niets was dat hem tegenhield.
Julia ruimde de resten van het minimale ontbijt op en bedacht dat ze misschien zelf de beslissing maar moest nemen. De eer aan haarzelf houden, haar koffers inpakken en bij hem weggaan. Dat zou eigenlijk nog het beste zijn, want van dit lijdzaam wachten op het onvermijdelijke werd ze steeds nerveuzer.
Maar waar moest ze heen? Haar ouders waren niet zo jong meer en leefden tevreden in hun seniorenflatje aan de rand van de stad. Daar was echt geen ruimte voor een volwassen dochter, zelfs niet tijdelijk. Haar zus? Die zag haar aankomen. Dat kleine huisje was amper groot genoeg voor haar eigen gezin, daar paste niet nog een volwassene bij. En bovendien, bedacht Julia, kon ze alleen ergens gaan wonen waar een beetje degelijke keuken was. Als ze haar recepten niet kon uitproberen, kon ze haar werk niet doen. En dan had ze dus ook geen inkomsten. Nee, haar zus was echt geen optie. Dat minikeukentje van haar konden ze echt niet delen.
Ze kon natuurlijk gewoon ergens iets huren. In de vrije sector was altijd wel iets te vinden. Voorlopig redde ze dat financieel wel.
Misschien moest ze het maar gewoon doen. Niet nu meteen, dat was natuurlijk onmogelijk te regelen, maar na de feestdagen. Het was tenslotte over, uit, voorbij. Of niet? Eigenlijk was het niet meer dan een vermoeden. Stel je voor dat ze het mis had? Dan zou ze alles kapot maken wat er nog tussen hen was. Wilde ze dat? Eigenlijk niet. Ze had van hem gehouden. Nee, ze moest eerlijk zijn, vooral tegen zichzelf. Ze hield nog steeds van hem. En zolang hij er geen eind aan maakte, was er nog hoop. Ze zou gewoon af moeten wachten.

word vervolgd...
(deel 2 lees je hier)
Lees verder ...

Hoe overleef ik december?



December is een feestmaand, maar ook een enorm drukke periode. Bij de meeste mensen staat de agenda vol afspraken, evenementen en bijeenkomsten. Dat zou leuk moeten zijn, maar dat is het niet als je je van tevoren al zorgen gaat maken of je het allemaal wel redt dit jaar. Mijn tips om een gezellige maand te hebben:

1. Schone lei

Zorg dat je op huishoudelijke gebied begint met een schone lei. Als het even kan hou ik in november grote opruiming en grote schoonmaak. Dat is niet altijd mogelijk, maar ook als ik weinig tijd en energie heb, probeer ik te zorgen dat ik in november in ieder geval alle achterstanden bijgewerkt heb.
Lukt het echt niet (sommige mensen hebben het in deze tijd extra druk op hun werk bijvoorbeeld), gebruik dan mijn "snel toonbaar in 10 stappen"-methode als uitgangspunt en probeer volgend jaar eerder te beginnen.

2.Overzicht en duidelijkheid

Het is belangrijk om alles duidelijk op een rijtje te zetten. Zo eind november mag je verwachten dat je weet waar en wanneer welke feesten gevierd worden en wat jij daarvoor moet doen. Probeer eventuele "misschien" afspraken definitief te krijgen en schrijf ze anders toch maar in de kalender/agenda (met een vraagteken erbij), zodat je er rekening mee kunt houden.

3. Lijstjes

Maak een gedetailleerde to-do lijst en boodschappenlijst voor iedere viering. Ik weet best dat ik voor Sinterklaas kruidnootjes wil bakken en erwtensoep ga koken en waarschijnlijk wordt het met Kerst weer gourmetten, maar toch schrijf ik het helemaal uit, met het aantal personen erbij. Op die manier kan ik ook extra ideeën (zelf broodjes bakken, misschien toch een grote kalkoen braden en een traditioneel diner maken, taart in plaats van kruidnootjes) opschrijven.
Maak ook lijstjes met andere plannen. Cadeautjes die je moet kopen of misschien zelf wilt maken, kaarten die je moet versturen en de manier waarop je je huis wilt versieren en wat je daarvoor nog moet aanschaffen bijvoorbeeld.

4. Schoonmaken

Plan tijd in om schoon te maken en op te ruimen voor én na vieringen in jouw huis. Niets is vervelender dan vlak voor de gasten komen de kattenbak nog te moeten verschonen of in je mooie jurk nog een borstel door de wc-pot te moeten halen. En het is ook niet bepaald gezellig om drie dagen na Pakjesavond nog te struikelen over de proppen inpakpapier.

5. Wees realistisch.

Krijg je nu het gevoel dat het je allemaal boven het hoofd begint te groeien? Kun je niet wachten tot het allemaal voorbij is? Heb je al helemaal geen zin meer in de feestdagen?
Dat is heel normaal en daar kunnen we gemakkelijk iets aan doen.
Haal eerst even diep adem.
Pak nu je agenda en die lijsten van punt drie en vier er nog even bij. Kijk of het eigenlijk wel te doen is. Hoeveel tijd heb je echt beschikbaar om schoon te maken, cadeautjes te kopen, te bakken en te koken?
Schrijf het uit op een kalenderblad (je mag die van mij gebruiken - die kun je hier downloaden) en probeer een planning te maken die ervoor zorgt dat je ook nog een gezellige periode hebt.
December is geen leuke maand als je alleen maar aan het rennen bent. Dat is voor jou geen fijne situatie, maar ook niet voor je gezinsleden, familie en/of vrienden. Want als het goed is komen die voor jou, niet voor je perfect georganiseerde diner.

Moeilijk? Valt wel mee. Ik doe het ieder jaar. Het is simpel:

- Print de kalender twee keer uit en gebruik de eerste om alles - maar dan ook alles - wat je van plan bent in te plannen. Niet in paniek raken als je ziet dat dit een belachelijke situatie is (bij mij past het vaak niet eens in de hokjes). Dat had je nu juist even nodig.
- Haal nog een keer diep adem en denk na. Maak keuzes en stel prioriteiten. Wat is echt belangrijk voor je en wat wil je omdat je denkt dat het zo hoort of om indruk te maken op anderen? Schrap wat te veel is.
- Bedenk alternatieven en wees lief voor jezelf. Gourmetten is een stuk gemakkelijker dan een vijfgangenmenu voorbereiden en eigenlijk net zo leuk. Gekochte kruidnootjes zijn ook lekker en je hoef echt niet per se een hele dag in de baklucht te staan voor zelfgemaakte oliebollen.
- Kies voor de tradities die belangrijk voor je zijn. Voor mij toch die kruidnootjes en die erwtensoep, dat doe ik al zo lang en dat vind ik leuk. Voor een ander is dat misschien die oliebollenbaksessie omdat je dat altijd met de hele familie doet.
- Gebruik de tweede kalender om een haalbaar plan te maken en verscheur de eerste versie. Ritueel verbranden mag ook ;-) 
- Laat de rest los en geniet van de feestdagen.

6. Neem een blogpauze

Schrijf een stukje op je blog over de drukke maand die voor ons ligt. Eindig met het advies dat je keuzes moet maken en gebruik dat om aan te kondigen dat je in december je blog op een laag pitje gaat zetten.

O, wacht, dat laatste geldt alleen voor mij ;-)
In december vind je iedere dinsdag een nieuw deel van een kerstverhaal. Met de artikelen over het huishouden ga ik in januari weer verder.

Ik wens iedereen heel fijne feestdagen!

Lees verder ...

Kerstverhalen





Ik ben dol op kerstverhalen. En op kersttijdschriften met van die sfeervolle plaatjes die je nooit na kunt maken in je eigen huis (wat op die foto's gezellig lijkt is bij mij rommelig), maar dat terzijde.
Kerstverhalen. Sentimentele verhalen die goed eindigen en als het héél goed is een klein traantje veroorzaken.
Ik verzamel ze. Nou ja, dat zou ik doen als ik niet zo streng was voor mezelf. Nu koester ik een paar heel mooie kerstboeken, haal ik er een paar uit de bibliotheek en gun mezelf af en toe een nieuwe. O ja, en ik schrijf ze soms, maar daarover straks meer.

Als ik een lijstje maak met mijn favoriete kerstverhalen (ik heb de stapel naast me liggen) begin ik met een enorm cliché:

Charles Dickens - Een kerstzang in proza
Mijn exemplaar stamt uit 1949, maar dit boek is natuurlijk nog volop verkrijgbaar. Ik vind het niet alleen een prachtig verhaal, maar ik geniet ook van het taalgebruik van Dickens, vooral in deze ouderwetse vertaling.
"Bij de deur bleef hij [de neef] even staan om den klerk veel heil en zegen te wenschen en deze bleek, hoe koud hij ook was, warmer te zijn dan Scrooge, want hij beantwoorde dien wensch hartelijk." Prachtig toch?

Charles Dickens - Kerstvertellingen
Ik heb ook twee boekjes met Kerstverhalen van Dickens. Deze verhalen zijn onbekender, maar net zo mooi.
Wel wat moeilijk om doorheen te komen, maar de moeite waard om me af en toe in vast te bijten.

De louteringskuur - Cissy van Marxveldt
Een stuk luchtiger dan voorgaande boeken, maar wel vaste prik in mijn decemberleestijd. Twee gezinnen gaan de kerstdagen doorbrengen in een pension op de Veluwe. Het boekje stamt uit de jaren 20 van de vorige eeuw en toen was dat een hele onderneming. Hoofdpersoon Trix is het standaard enthousiaste en kwikzilverachtige type uit de verhalen van deze schrijfster en het valt voor haar dan ook niet mee om tot de ontdekking te komen dat ze de kerstdagen niet zal doorbrengen met haar man en kinderen en een bevriend echtpaar en hun dochter, maar in een pension vol uiteenlopende soorten mensen. Natuurlijk ontwikkelt ze een grote antipathie voor één van de belangrijkste gasten en zijn er wat romantische verwikkelingen, maar uiteindelijk loopt het allemaal goed af. En zo hoort het ook ;-)

Ik heb twee bundeltjes met losse kerstverhalen en die lees ik ook heel graag. Meestal blader ik er doorheen tot iets mijn aandacht trekt.

Nora Roberts - Twee verhalen voor de kerst
Och, ik kan ze bijna letterlijk voordragen, maar ik lees ze echt ieder jaar. Deze verhaaltjes zijn heel lief en sfeervol, vooral de tweede over de tweeling Zeke en Zack die aan de kerstman een nieuwe mamma vragen.

Maria Oomkens - Decembercocktail
Natuurlijk kan dit boek ook niet ontbreken. Dit is het enige boek op deze lijst dat ik al voor Sinterklaas begin te lezen (ik probeer die twee feesten strikt gescheiden te houden), want hier staan ook columns over sinterklaas in en die "mogen" dus al eerder.

De twaalf dagen van Kerstmis
Deze heb ik eigenlijk alleen voor de decoratie, het is zo'n pop-up boek. Maar ik heb ook een zwak voor het Amerikaanse (?) versje over de twaalf dagen van Kerstmis. Gedeeltelijk door een herinnering aan een Donald Duck verhaaltje waarin Dagobert het hele versje cadeau gaf ;-) We hadden ooit ook een soortgelijk boek over de avond voor Kerst (ook zo'n Amerikaans gedichtje), maar die heeft een overstroming in ons huis helaas niet overleefd.

Huizers

De aauwud vur Kursaauwud - Haindruk van 't Noorderainde
Het is een stukje jeugdsentiment dat er voor mij echt bij hoort, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik dit boek nog nooit helemaal uitgelezen heb. Als tiener ben ik eens een heel eind gekomen, maar omdat je het Huizer dialect alleen kunt lezen als je het (in je hoofd) hardop voorleest duurt het even. Het titelverhaal heb ik destijds wel gelezen en ik ben vast van plan dat dit jaar ook te doen.
Huizers? Hoe ziet dat eruit? Nou zo:

"'t Was zuiver scharp buiten. 'n Kouwe Noordoëestelijke wijnd kwam mót 'n alderasie van zee ofzetten. Als je dan vlak an de Koodijk wooënen, dan valt 't bij wijnterdag niet mie evegoeëd. Ja, 't was echt haerig buiten, die aauwud vur Kursaauwud."

Sfeertje toch? (nee, ik weet ook niet wat 'n alderasie is - internet zegt opschudding, verwarring, gedoe, maar in dit zinsverband weet ik geen goede vertaling eigenlijk)


Onbekende boeken

Bovenstaand stapeltje is nieuwe oogst. Drie van de bibliotheek, twee voor een paar euro op de kop getikt bij het Kruidvat. Geen idee wat ik ervan ga vinden, maar ik kan me in ieder geval verheugen op een flinke stapel Kerstleesvoer. Heerlijk!

Eigen verhalen

Tja, en dan schrijf ik zelf ook af en toe een paar woordjes. Dit jaar niet veel, want had ik een sabbatical (of eigenlijk een burnout die writer's block veroorzaakte, maar sabbatical klinkt een stuk vrolijker). Toch vind ik de traditie om (bijna) ieder jaar een kerstverhaal te publiceren té leuk. Dus stapte ik over mijn problemen heen en paste een verhaal dat al een tijdje lag te wachten op de laatste puntjes op de i aan om in de kerstsfeer te passen. Dat ga ik de komende weken in delen op mijn blog zetten, maar hieronder vind je alvast links naar mijn oudere verhalen.

Sprookjes pdf - epub
Thuis pdf - epub
Nonsens pdf - epub
Dwaas pdf - epub
Kerstavond pdf - epub
Kerst in de Kerklaan pdf - epub
De Kerstkabouter pdf - epub
Geen Kerst pdf - epub 

Lees verder ...

{opgeruimd} bakspullen en aardappels

Ik zou dolgraag zo'n huisvrouw zijn die wekelijks de heerlijkste dingen bakt. Maar dat ben ik niet.
Het probleem is niet dat ik bakken niet leuk vind. Integendeel, ik vind het ontspannend en geniet ervan. Maar het resultaat is hier in huis vrij nutteloos.
Ik eet zelf geen suiker en eigenlijk simpelweg geen tussendoortjes. Van mijn vier gezinsleden hebben er twee een glutenintolerantie en één een glutenovergevoeligheid, zijn er drie allergisch voor koemelk en kan de vierde ook niet teveel melk verdragen. De vriend van mijn dochter kan gelukkig wel tegen melk en gluten maar is dan weer allergisch voor een aantal soorten noten en fruit. Bovendien zijn we eensgezind niet zo dol op zoetigheid.
In de praktijk bak ik dus maar een paar keer per jaar. Met verjaardagen, Sinterklaas en kerst. En dus propte ik al mijn bakbenodigdheden (en nog wat andere rommel) op een zeer onoverzichtelijke manier in een lade.


Zo dus. Maar ik had andere plannen voor die la, dus moest er een oplossing komen.


Ik kocht bij de Action drie zwarte plastic manden en vulde er twee met vormen en andere bakbenodigdheden.


In één van de bovenkastjes bewaarde ik bakmeel en andere bakartikelen (het meeste stond achter de witte bussen op de bovenste plank).


Die mochten met z'n allen in de derde mand. Voorlopig dan, want als dit op is hoop ik me aan het voornemen te houden in het vervolg geen voorraad meer in te slaan maar gewoon ingrediënten te kopen als ik wil gaan bakken. Spontaan bakken doe ik toch niet.


Kijk, dat staat daar keurig, al zeg ik het zelf.

En daardoor kon ik die lade gebruiken voor dingen die ik wél vaak nodig heb.


De aardappels en uien hebben de hele keuken al doorgezworven, maar ik kon er nooit een goed plekje voor vinden. Ze hebben zelfs in het gootsteenkastje gestaan, maar daar was het veel te vochtig. In de voorraadkast pastte het niet, de schuur is te ver in de achtertuin, de open kast wilde ik voor andere dingen gebruiken enzovoorts. Maar dit is de ideale oplossing. Hoop ik ;-)
Lees verder ...

Mijn zoektocht naar het ideale vaatdoekje



Het zou niet zo ingewikkeld moeten zijn, maar dat is het toch. Ik blijf zoeken naar het ideale vaatdoekje.
Dat komt doordat ik nogal wat eisen heb en er is altijd wel iets waaraan de doekjes niet voldoen.

Lange tijd gebruikte ik microvezeldoekjes als vaatdoekje. Maar dat vond ik geen succes. Ten eerste omdat ze vaak alleen in pasteltinten te vinden zijn. Eén keer een koffievlek van het aanrecht vegen en het is meteen een vies doekje, zelfs als je het uitspoelt (want die koffievlekken gaan er slecht uit). Bovendien mag je er geen vet mee opnemen (iets waar ik toch regelmatig een vaatdoekje voor pak) en mogen ze niet te heet gewassen worden. Uiteindelijk gingen ze steeds minder goed werken en ik had het gevoel dat ze al muf roken als ik ze uit de la haalde. Wassen was sowieso een probleem, want met zeven doekjes (iedere dag één) heb je nog lang geen volle trommel, maar langer laten liggen vond ik ook niet prettig (zie ook: 6 dingen die je moet weten over microvezeldoekjes).

Ik ging terug naar de oude vertrouwde vaatdoekjes, van die katoenen doekjes met strepen die je ook overal kunt kopen. Maar ik kocht blijkbaar de verkeerde, want deze zijn niet alleen vrij klein, maar ook belachelijk dun. Ze nemen nauwelijks vocht op en voelen al heel snel viezig. Bovendien zag je ook hier iedere koffie- en theevlek op.

Bij de Action vond ik donkergrijze vaatdoekjes. Goede kleur, 100% katoen, lekker dik. Je zou zeggen dat het een winnaar is. Maar... (het is net het verhaal van Goudhaartje en de drie beren) ze zijn eigenlijk té dik. Ik kan ze vaak niet goed uitwringen (ik heb lichte artritis in mijn handen). En blijkbaar zijn ze goed slijtvast, want ook na herhaaldelijk (heet) wassen blijven ze zo dik.

Ik las dat Teunie oude t-shirts gebruikt. Nu heb ik zelden versleten t-shirts, dus dat werkt voor mij niet. Maar het bracht me wel op een idee dat milieutechnisch ook niet slecht was. Oude handdoeken. Die poetsen goed, zijn goed uit te wringen (want al een beetje versleten) en ik kan ze zo groot knippen als ik zelf wil. Zelf heb ik alleen maar witte (die ooit een pasteltint hadden, maar die kleur is er allang uit gewassen), maar bij de kringloop vind je ze in alle kleuren en patronen. Tot nu toe is dit mijn beste idee. Het werkt.
Maar... (ga ik weer) het ziet er zo slordig uit, zo'n versleten stuk handdoek op je aanrecht.

Ik had één gebreid vaatdoekje. Eigenlijk was het de helft van een pannenlap. Ik gaf vorig jaar voor sinterklaas ieder huishouden in mijn familie een set pannenlappen, maar toen ik voor zes gezinnen vier van die lappen (want twee op elkaar maakt een lekker dikke pannenlap en dus heb je er vier nodig voor een set) had gebreid had ik geen zin meer om mijn eigen set af te maken. Dus bleef dat ene lapje liggen. Maar dat terzijde.
Dit doekje werkte eigenlijk best wel goed. Het is aan de kleine kant, maar het poetst goed, is gemakkelijk uit te wringen, neemt vocht en vet goed op en kan op 60 graden gewassen worden. Bovendien kan ik breikatoen in alle kleuren gemakkelijk vinden bij hobby- en textielwinkels.
Dus nu ben ik een groter doekje aan het breien.

Wordt vervolgd...
Lees verder ...

{gelezen} En de liefde van Douglas Kennedy



Soms kom je boeken tegen die gewoon "goed" zijn, zonder dat je kunt uitleggen waarom. "En de liefde" is zo'n boek. Ik begon erin te lezen nadat ik een boek had uitgelezen dat me totaal niet boeide, met een instelling van "ik moet toch wat", maar na drie bladzijden zat ik er helemaal in en het duurde niet lang voor ik op bladzijde honderd was.
"En de liefde" is een raamvertelling. Het eerste en laatste hoofdstuk wordt verteld vanuit Kate die rouwt over de dood van haar moeder en piekert over haar kapotgelopen huwelijk, haar zoontje en de relatie met haar broer. Een geheimzinnige vrouw neemt contact met haar op en ze gaat er aarzelend op in.
Daarna wordt de geheimzinnige vrouw, Sara, de vertelster. Dit deel van het boek speelt zich af in de Verenigde Staten net na de tweede wereldoorlog. De hoofdpersoon is journaliste en schrijfster en dat zal wel positief meegewerkt hebben in mijn interesse. Ik vind het leuk om over collega's te lezen. Al was het een tikje frustrerend om te lezen hoe gemakkelijk Sara uiteindelijk geld verdient met columns over het normale leven schrijven. Voor 125 dollar per week doe ik het ook en dan reken ik de enorme inflatie over die 70 jaar niet mee.
Maar goed, de rest van haar leven was minder prettig. Ze komt de liefde van haar leven tegen op een feestje. Het klikt meteen en het is van twee kanten liefde op het eerste gezicht, maar op de één of andere manier loopt het iedere keer mis. Uiteindelijk brengen ze een paar redelijk gelukkig jaren samen door (terwijl ze hem deelt met zijn vrouw - die er vanaf weet en er mee instemt), maar ook dat gaat mis.
Ondertussen kampt haar broer met grote problemen en krijg je een kijkje in de minder leuke kanten van de na-oorlogse tijd in de VS. De heksenjacht op communisten speelt een grote rol in het boek en dat gaf me gemengde gevoelens (zoals meestal met politieke kwesties), maar het was wel een stukje geschiedenis waar ik me nooit eerder echt in verdiept had.

Wat ik redelijk bijzonder vond is dat het me geen moment gestoord heeft dat de schrijver een man is, terwijl het geschreven is in de ik-vorm vanuit vrouwen. Dat klinkt misschien sexistisch, maar vaak heb ik dan toch het idee dat een vrouw anders (emotioneler) zou reageren dan de mannelijke schrijver bedacht had. In dit geval dus niet, misschien mede doordat hij in het verhaal aangeeft dat Sara van nature vrij nuchter is en haar emoties goed kan beheersen.
Ik had nog nooit eerder een boek van Kennedy gelezen, maar hij staat nu zeker op mijn lijstje met auteurs van wie ik meer wil lezen. Op de flaptekst staat wel dat zijn andere boeken thrillers zijn, maar als die net zo knap geschreven zijn, lijkt me dat geen probleem.
Ik hoop in ieder geval dat hij in die boeken ook af en toe vervalt in filosofisch getinte gesprekken en gedachten van de hoofdpersonen. Ik heb daar in ieder geval erg van genoten. Voor het eerst sinds lange tijd had ik weer de neiging om fragmenten over te schrijven om te bewaren.

"En ik vroeg me af: wanneer zou het tot hem doordringen? Wanneer zou hij zich realiseren dat dit allemaal maar gerommel in de marge is? Dat we het nooit goed doen? De meeste mensen gaan met goede bedoelingen voorwaarts. We doen ons best. En toch stellen we onszelf en anderen heel vaak teleur. Wat moeten we anders dan het opnieuw proberen? Dat is het enige wat erop zit. Proberen is de enige manier om de dag door te komen."

Bij bol.com kan ik alleen de engelstalige versie vinden. Bij de bibliotheek hebben ze het boek nog wel in het Nederlands, maar ook niet overal. Ik denk dat ik dit boek maar in mijn boekenkast ga bewaren, want ik weet zeker dat ik dit verhaal nog eens wil lezen.






(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...

{opruimen} gootsteenkastje

Vandaag laat ik jullie een kijkje nemen in mijn gootsteenkastje. Schrik niet...


Ja, ik weet het. Ik schaam me diep.


Eerst alles er maar eens uit halen.



Schoonmaken is ook echt nodig.


Dat ziet er al beter uit.


Ik heb een plan om het netter te houden. Dit ladenkastje had ik nog staan.


Bovenste laag eraf gesloopt en dan past hij perfect in mijn gootsteenkastje.




Laatjes gevuld met doekjes en tafelkleden (voor de oplettende lezer: inderdaad, die andere lade is nu zo goed als leeg)


De vierde plastic bak gebruik ik voor de schoonmaakmiddelen. Die heb ik overigens eerst uitgezocht. Wat leeg was weggegooid en die enorme fles schoonmaakazijn naar de schuur verhuisd (die was ook eigenlijk bedoeld als onkruidbestrijder).


En dan is dit het resultaat. Veel beter!
Lees verder ...

Een schone lei voor december



Grote schoonmaak in november? Het klinkt raar en ik hoor zelden dat iemand anders het ook doet. Maar voor mij voelt het heel natuurlijk. Ik hou ervan om de feestdagen - en daardoor het nieuwe jaar - met een schone lei in te gaan. En daarom besteed ik in november extra tijd aan schoonmaken en opruimen. Dat is dan vaak ook echt nodig, want op de één of andere manier zijn de maanden ervoor altijd een chaos waarin ik al blij ben als ik de boel een beetje toonbaar kan houden. De dagelijkse klussen gebeuren een keer of drie per week, de wekelijkse klussen slaan regelmatig een weekje over en de maandelijkse todo-lijst is vooral een loffelijk streven in deze periode van het jaar.
Voor mij is die novemberschoonmaak dus noodzakelijk. Maar ik denk dat het eigenlijk voor iedereen een goede tip is: zorg dat je december begint met een schone lei, zodat je je daar in ieder geval niet druk over hoeft te maken.

Nu denk je misschien: ja hoor eens, ik kan niet in twee weken mijn hele huis perfect maken!
Daar heb je volledig gelijk in. Dat kan niet en dat hoeft ook niet. Het is niet de bedoeling om december doodvermoeid en gek van de stress in te gaan. Maak dus een lijst met realistische prioriteiten (ja, dat is mijn stokpaardje) en maak het jezelf niet te moeilijk.

Hoe bepaal je wat belangrijk is? Eigenlijk geldt hiervoor hetzelfde als voor het opzetten van je eigen schoonmaakschema. De situatie is voor iedereen anders en iedereen heeft zijn eigen minimum.
Mijn persoonlijke richtlijn is vrij simpel: hygiene en gezelligheid.

Hygiëne

Ik maak tijdens de novemberschoonmaak het toilet, de badkamer en de keuken grondig schoon. Daar valt niet aan te tornen. Er komt tenslotte bezoek waarvoor ik moet koken. Dat bezoek gaat mijn toilet en mijn badkamer gebruiken en ik ga eten voor hen bereiden in de keuken. Die ruimtes moeten dus echt schoon zijn.
Als ik ze nu grondig schoonmaak, kan ik ze de rest van de tijd dagelijks en wekelijks bijhouden en hoeft dat me niet veel tijd te kosten.
Denk bij de badkamer en het toilet ook aan het oplossen van (dreigende) verstoppingen in de wasbakken, verwijder kalkaanslag (daar zitten de meeste bacterieën) en controleer of je voldoende (schone en hele) handdoeken hebt.
In de keuken is het handig om het fornuis en de oven goed schoon te maken (niets zo vervelend als een brandlucht tijdens het opwarmen van de oven door vergeten kruimels en kaasdruppels van de pizza van vorige maand terwijl je een huis vol visite hebt - ik spreek uit ervaring).
Ruim de koelkast en vriezer op. Gooi dingen die over de datum zijn of die je echt niet meer gaat gebruiken weg en maak alles goed schoon.
Kijk ook het filter van de afzuigkap na en maak het zo nodig schoon. 
Als je tijd hebt is dit ook het juiste moment om de andere keukenkastjes op te ruimen. Juist in deze periode is het handig als je alles gemakkelijk kunt vinden.

Gezelligheid

Als je gasten ontvangt, maar ook als je de feestdagen alleen op de bank doorbrengt, is het fijn als je huis gezellig is. Een rommelig huis is per definitie niet gezellig (rommelig is iets anders dan een huis waar geleefd wordt). Bovendien zul je een kerstboom, kaarsjes en andere versiering willen toevoegen en dat gaat niet als overal rommel ligt.
Ruim dus de huiskamer goed op. Ook die onvermijdelijke stapeltjes met dingen die je ooit nog moet uitzoeken. Ga daarna met de plumeau en de stofdoek langs alle hoekjes en oppervlaktes (vergeet het plafond en de vloerplinten niet), stofzuig (zuig ook de stoffen bekleding van banken en stoelen goed uit) en dweil de vloer (als die daar tegen kan).
Ik vind het persoonlijk prettig als ook de gang opgeruimd en schoon is. Dat is tenslotte het eerste wat je gasten zien. En ook het eerste wat je zelf ziet als je thuiskomt.
De andere ruimtes in je huis zijn van minder belang, tenzij er mensen blijven logeren. Dat de logeerkamer schoon en opgeruimd moet zijn spreekt natuurlijk voor zich. Bij mij logeert men op een luchtmatras in het kantoor, dus daar moet het dan ook schoon en opgeruimd zijn. Ik probeer (maar dat lukt niet altijd) ook meestal nog even het beddengoed dat mijn logees gebruiken te wassen van te voren, want dat ligt tegen die tijd meestal alweer een jaar in de kast.

Buiten

Iedereen heeft zijn eigen valkuilen. Bij mij is dat de tuin. Ik ben dol op mijn tuin, maar ik ben een mooiweertuinier. Als het regent of koud is "kom ik er niet aan toe". Rond deze tijd is het dus een puinhoop in mijn tuin. Er moet nog van alles gesnoeid worden en de laatste opleving van het onkruid (tijdens die zonnige dagen waarop ik iets anders te doen had) heb ik ook nog niet verwijderd. Bovendien zijn de bloemen in de losse potten nu echt uitgebloeid en dat staat erg ongezellig.
Wij zijn niet van de enorme buitenversiering en er gaan heel wat jaren voorbij waarin we helemaal niets aan buitenversiering doen, maar ik vind het wel prettig als ons huis er vanaf de straat verzorgd uit ziet. Eigenlijk altijd, maar vooral rond deze tijd. De voortuin moet dus echt nog een beurtje hebben. De achtertuin wordt bij ons vaak verwaarloosd, omdat je die niet vanuit de huiskamer kunt zien, maar nu we een schuifpui in het kantoor hebben, word ik er dagelijks mee geconfronteerd. Bovendien hebben de meeste van onze gasten deze verbouwing nog niet gezien. Als ze de schuifpui willen bewonderen zien ze ook de achtertuin. Die staat nu dus ook op de lijst.

Samenvattend:

Mijn lijst voor de komende weken:
- badkamer schoonmaken (+ ontstoppen)
- toilet schoonmaken (+ pot ontkalken, planken boven toilet opruimen)
- keuken schoonmaken (+ fornuis, oven, afzuiger, koelkast, vriezer, keukenkastjes)
- huiskamer opruimen, stoffen, stofzuigen, dweilen (+vlekken van rolgordijn en eetkamerstoelen verwijderen)
- gang opruimen, stoffen, stofzuigen
- kantoor opruimen, stoffen, stofzuigen (+ beddengoed logeerbedden wassen)
- tuin (onkruid, potten)

Maak jij ook schoon voor de feestdagen?
Lees verder ...

Literatuurboeken die ik wél kon waarderen



Ik ben een cultuurbarbaar. De boeken die ik lees vallen over het algemeen absoluut niet onder de noemer literatuur en de boeken die ik schrijf al helemaal niet.
Dat deert me niet echt. Tenslotte lees ik om te ontspannen en van literatuur ontspan ik nu eenmaal niet. Toch denk ik wel eens dat ik misschien eerder geneigd was om literatuur te lezen als ik dat niet gedwongen had moeten doen op de middelbare school. Ik blijf het een raar systeem vinden om jongeren te verplichten boeken te lezen waar ze over het algemeen nog helemaal niet aan toe zijn. Het draagt misschien een beetje bij aan de algemene ontwikkeling (hoewel ik dan eerder zou voorstellen bloemlezingen te maken die klassikaal besproken worden), maar het helpt in ieder geval niet om jongeren die niet graag lezen liefde voor boeken bij te brengen.
Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoeveel boeken er tegenwoordig gelezen moeten worden. Mijn oudste dochters (die net als ik VWO deden) moesten er 10 voor Nederlands en 3 voor elke buitenlandse taal, maar dat mochten ook vertalingen zijn. Ik vond dat een lachtertje, eerlijk gezegd. Ik moest er 30-35 voor Nederlands (er was een puntensysteem waardoor sommige boeken zwaarder telden) en 15 per taal, in de oorspronkelijke versie.
Ik vond het een ramp, dat weet ik nog wel. Niet dat die hoeveelheid boeken me dwars zat. Ik las toen ook al heel veel en ik wisselde de literatuur af met romannetjes van Leni Saris en soortgelijke schrijfsters.
Het probleem was dat het niet mee viel om boeken te vinden die me aanspraken en ik wilde eigenlijk niet verder lezen als ik een boek "stom" (=te grof, te saai of gewoon niet boeiend) vond. Dat laatste heb ik na verloop van tijd opgegeven, want ik kwam er op die manier echt niet. Blijkbaar is het grootste deel van de literaire boeken (in mijn ogen) grof, saai of niet boeiend. Dus las ik de laatste stapel gewoon omdat het moest.
Toch stonden er een aantal boeken op mijn lijst die ik wél kon waarderen of die me om een andere reden dan pure afkeer bijgebleven zijn. Om het culturele niveau van dit blog eens op te krikken zal ik eens proberen of ik daar een lijstje van kan maken...

1. Hersenschimmen van Bernlef
Geen ontspannend verhaal, maar een knap inzicht in de geest van een dementerende man. Ik vond het naar om te lezen, maar tegelijk heeft het me zo aangegrepen dat ik er af en toe nog over nadenk.

2. Kees de Jongen van Theo Thijssen
Ik schreef al eerder dat ik Theo Thijssen een enorm goede schrijver vind. Ik heb dan ook echt genoten van Kees de Jongen. Zijn gedachten, zijn kijk op de wereld, zijn fantasie, alles wordt zo goed uitgewerkt en beschreven dat je hem echt gaat begrijpen.

3. Het gouden ei van Tim Krabbé
Ik heb even getwijfeld of ik dit boek in deze lijst wilde opnemen. Ik vond het namelijk destijds echt verschrikkelijk eng en ik heb het nooit meer willen lezen. Maar het heeft dus wel enorme indruk op me gemaakt.

4. Ontaarde slapers van Ward Ruijslinck.
Ik zou het boek weer eens moeten lezen om het verhaal weer helemaal helder te krijgen, maar de strekking is me wel bijgebleven. Toen de hoofdpersonen eindelijk een klein beetje wakker werden, bleken ze toch gelijk te hebben over de zinloosheid van het bestaan. Geen fijn boek voor een puber, maar het zette me destijds wel aan het denken.

5. De wereld gaat aan vlijt ten onder van Max Dendermonde.
Mijn ouders hadden dit boek in de kast staan en de titel sprak me aan. Ik herinner me er niet veel van, maar weet nog wel dat het iets sciencefictionachtigs had, wat ik wel kon waarderen. Deze wil ik eigenlijk binnenkort wel weer eens lezen.

6. Wampie van A. den Doolaard
Eigenlijk was dat een tussenvorm. Want hoewel dit boekje op de lijst met toegestane boeken stond, was het meer een romannetje dan literatuur. Hoewel ik me nu afvraag of ik destijds misschien een diepere laag in het verhaal gemist heb. Misschien ook nog eens proberen te pakken te krijgen.

Later toegevoegd: ik heb erop gegoogled en nee, Wampie is inderdaad gewoon een gezellig luchtig boek en zo was het ook bedoeld. Zie hier wat A. den Doolaard er zelf over zegt.


7. (voor Duits) Das lied von Bernadette van Franz Werfel
Dit boek was zo dik en ingewikkeld dat ik het mocht tellen als twee boeken. En toch las ik het met heel veel plezier. Het vertelt het verhaal van het meisje Bernadette dat ten grondslag ligt aan het bekende bedevaartsoord. Het begint voor de Mariaverschijning en eindigt als Bernadette een oude vrouw is. Ik vond het vooral heel treffend dat Bernadette zelf de toestanden rond de bron helemaal niet zo fijn vond.

8. (voor Engels) Animal Farm van George Orwell
Ik was nog te jong om echt te waarderen hoe knap dit boek geschreven was, maar vooral de uitspraak "iedereen is gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen" is me altijd bijgebleven.

9. (voor Engels) And then there were none (Ten little niggers) van Agatha Christie
Het boek dat een levenslange liefde voor Christies boeken in gang zette. Het was een verplicht nummer, maar ik genoot er zo van dat ik het drie keer las. Zo knap opgezet, zo slim uitgewerkt. Ik vind het nog steeds één van haar allerbeste boeken.

10. (voor Engels) Twelfth night van William Shakespeare
We lazen verplicht Romeo en Juliet, waar ik weinig aan vond (te dramatisch met al die zelfmoorden uit liefde). We gingen met de hele klas naar Othello en dus las ik die ook. Ik vond het een boeiend verhaal, maar al die jaloezie begreep ik niet helemaal. Op dat punt had ik het wel gehad met Shakespeare. Maar toen zag ik op televisie Twelfth Night. En dat vond ik een geweldig verhaal, met de nodige liefdesverwikkelingen en persoonsverwisselingen.
Ook dit boek zou ik nog wel een keer willen lezen.Misschien ben ik dan toch niet zo'n cultuurbarbaar als ik dacht...


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Lees verder ...

{opruimen} kledingwissel

Doe even alsof je die ene dikke trui niet ziet, die hing er al omdat ik het een paar dagen heel koud had. En o ja, dit is een blogpost met vertraging, de foto's zijn van een maand terug. Ik was laat (half oktober), maar niet zó laat met mijn truien tevoorschijn halen.

Kledingwissel klinkt eigenlijk wel erg stoer. Dan denk je toch aan een enorme kledingkast waarin heftig van seizoenen gewisseld moet worden.
Maar dat valt wel mee. Ik heb een kleine kast (deze, maar dan zonder extra plank) en ik krijg het er net niet allemaal in. Mijn broeken, dikkere jurken en rokken, blouses en t-shirts met lange mouwen en dunnere truitjes hangen het hele jaar door in de kast.

's Zomers hangen mijn t-shirts, blouses en zomerjurkjes daarbij.



En liggen mijn dikkere truien in een (diepe) la van een andere kast.


Als het kouder wordt draai ik dat dus om.


Zomerkleding eruit.



Dat past allemaal in een ondiepe lade.


De diepere lade is zo goed als leeg (alleen de kersttruien en mijn kluskleding ligt er nog in.


Meteen ook wat kleding uitgezocht die te groot is geworden of die ik simpelweg nooit draag. Dat kan allemaal weg.



Zo kom ik de winter wel door!
Lees verder ...

{gelezen} Het huis in de vallei van Roisin McAuly



De tekst op de titelpagina trok me aan: Vier mensen, drie geheimen, twee liefdesverhalen, één huis. Dat klonk intrigerend. De samenvatting achterop beviel me ook wel. Dat is voor mij genoeg reden om een boek te gaan lezen (niet om het te kopen, als ik eerlijk ben - maar dat is een ander verhaal, dit boek kwam uit een stapel die iemand anders wegdeed).
Het verhaal was inderdaad wat me beloofd werd. Een mooie roman met twee hoofdpersonen en hun eigen liefdesverhaal, een paar onverwachte wendingen, een lichte dosis spanning en een mooi oud huis als middelpunt van alle gebeurtenissen.
Maar het was ook meer dan het beloofde.

Oudere hoofdpersonen

Het verhaal wordt in de ik-vorm afwisselend verteld vanuit het perspectief van Louise en Diana. Tot mijn verrassing (en vreugde) waren beide vrouwen nu eens niet jong en mooi en in de bloei van hun leven. Niet dat ik dat soort boeken niet lees, maar nu ik zelf dichter bij de vijftig dan bij de veertig zit (ik wilde eerst schrijven "aan de verkeerde kant van de veertig", maar wat is daar eigenlijk verkeerd aan?) is het af en toe wel prettig om te lezen over vrouwen die ook niet piep meer zijn. Louise is eenenveertig en Diana tweeënzestig. En toch gaat het verhaal nu eens niet over oud zijn en alle problemen die daar bij horen (hoewel Louises dementerende tante Lucy van negentig ook een grote rol speelt), maar gewoon over vrouwen die nog midden in het leven staan en zelfs nog aan een (nieuwe) relatie durven beginnen. Louise heeft een drukke baan bij een filmmaatschappij en woont alleen, Diana is weduwe, woont bij haar veel jongere en gescheiden broer Henry en runt een tuincentrum.

Noord-Ierland

Wat ook niet op de achterkant vermeld stond, was dat de problematiek van Noord-Ierland een grote rol speelt. Hoewel het boek uitkwam in 2008, speelt het verhaal zich af aan het einde van de jaren '90. Ik moet tot mijn schande toegeven dat ik heb moeten opzoeken waarom de schrijfster daarvoor gekozen zou hebben. Ik weet bar weinig over de geschiedenis van Noord-Ierland, al ben ik natuurlijk wel opgegroeid met nieuws over aanslagen van de IRA en dat soort dingen. Op Bloody Sunday was ik één jaar oud, dus ik hoef mezelf niet verwijten dat ik niet wist waar dat precies over ging, maar eigenlijk is het wel vreemd dat er tijdens de geschiedenis- en/of maatschappijlessen op school zo weinig aandacht aan lopende conflicten besteed werd, terwijl we toch wel degelijk geacht werden de actualiteit in de gaten te houden.
Wikipedia vertelt me dat in er 1998 een akkoord bereikt werd, waardoor Noord-Ierland zelfbestuur kreeg en er een einde aan de grootste problemen (want helemaal voorbij is het nog steeds niet) kwam.
Louise komt uit het Noord-Ierland van voor dat akkoord. Haar broer was bij de IRA, haar vader stierf aan een hartaanval nadat het gezin bedreigt werd door Britse soldaten. Ze wordt verliefd op de door en door Engelse Henry. In eerste intantie is ze opgelucht dat hij Katholiek is, maar het verschil in hun achtergrond zorgt toch voor een - begrijpelijke - verwijdering. In het boek wordt wel een paar keer opgemerkt dat het allemaal beter is geworden, dus ik denk dat dat de reden is voor de keuze van de tijd waarin het speelt. De schrijfster zelf is ongeveer even oud als Louise, groeide op in Noord-Ierland en woont al jaren in Engeland, dus ik vermoed dat ze wat eigen ervaringen in het boek verwerkt heeft.

Al met al een boeiend boek dat dieper gaat dan je in eerste instantie verwacht.

https://partnerprogramma.bol.com/click/click?p=1&t=url&s=10760&f=TXL&url=https%3A%2F%2Fwww.bol.com%2Fnl%2Fp%2Ffinding-home%2F1001004010501929&name=findinghome
(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Bij bol.com vond ik alleen de Engelstalige versie, maar bij onze bibliotheek is de Nederlandse versie wel verkrijgbaar.
Lees verder ...

{verhuizen} Boodschappenlijstje voor in je nieuwe huis



Ik heb vrij veel ervaring met verhuizen. Dat durf ik best te beweren. Het huis waar ik nu woon is het vijfde sinds mijn huwelijk. En eigenlijk wonen we hier al belachelijk lang. Al ruim twaalf jaar. Voor die tijd verhuisden we meestal na vijf jaar alweer. Om eerlijk te zijn kriebelt het dan ook best wel.

Maar dat betekent niet dat wel al twaalf jaar zonder verhuizingen leven. Sterker nog, in de afgelopen vijf jaar hielp ik bij tien verhuizingen van familieleden. Dat zijn er toch best een hoop, vind ik. Zeven daarvan waren van dochters. Op de een of andere manier komen die verhuizingen er toch vaak op neer dat er door ons behoorlijk mee gesjouwd wordt met dozen en meubels. Eén dochter verhuisde ik van haar kamertje in ons huis naar haar nieuwe flat in een andere provincie door een paar keer heen en weer te rijden met een volgestouwde Daihatsu Cuore (dat zijn zeer kleine autootjes, maar ik ben goed in Tetris). Diezelfde dochter verhuisde overigens vorige maand weer, maar dat ging gepaard met een keer of vier rijden met een volgestouwde Chrysler Voyager. Die is een stuk groter dan mijn trouwe Daihatsu'tje was, maar ik had mijn Tetristalenten nog steeds nodig, want ze had in die twee jaar toch wel wat extra spullen verzameld...

Bij de andere drie verhuizingen werd het zware werk door echte verhuizers gedaan. Wat maar goed was ook, want dit waren geen startende jonge mensen met Ikeakastjes, maar mensen met een door de jaren heen behoorlijk uitgebreide en geliefde verzameling antieke meubels. Toch heb ik ook tijdens die verhuizingen niet stilgezeten. Want er moesten tientallen dozen uitgepakt worden.
Ik geloof dat het belangrijk is om zo snel mogelijk die dozen weg te werken. Je kunt beter later een paar kasten opnieuw indelen, dan wekenlang tegen de perfecte indeling aanhikken en uit dozen leven. Een huis vol dozen is geen thuis.

Gelukkig voor mijn familieleden (ik hoop in ieder geval dat ze mijn bemoeienissen op prijs stellen) vind ik dat werk heel erg leuk. Zo leuk dat ik regelmatig denk dat ik er mijn beroep van zou willen maken. Geef mij een huis vol dozen die uitgepakt moeten worden en ik ben volkomen in mijn element. Trouwens, ook zonder verhuizing vind ik rommelige kasten en ongeorganiseerde kamers opruimen een leuke uitdaging.

Dat terzijde, ik denk erover een bedrijfje als opruimcoach of personal organizer op te starten, maar die plannen zijn nog niet volledig uitgewerkt (maar mocht je acuut hulp kunnen gebruiken dan mag je me overigens gewoon nu al mailen, ik kan dit ook als incidenteel freelancer doen).
Wat ik wel kan doen is er een paar artikelen over schrijven. Bij deze dus de eerste.

~~~

Of je nu gaat klussen, laat klussen of zonder klussen in je nieuwe huis trekt, er zijn dingen die je het beste zodra je de sleutel hebt in je nieuwe huis kunt neerzetten. Ik begon met een paar dingen op te schrijven, maar na de verhuizingen van de afgelopen tijd, bleek het toch een hele lijst te worden.

Om schoon te maken: twee emmers,  allesreiniger, wc reiniger, doekjes, schuursponsjes, afwasmiddel, afwasteil, afdruiprek, afwasborstel, theedoeken, wc borstel, vuilniszakken, bezem, stoffer en blik, stofzuiger.

Om jezelf en je klussers de broodnodige rust te gunnen: koffiezetapparaat, waterkoker, koffie, thee, suiker, melk, koekjes, plastic bekers + roerspanen of mokken + lepeltjes (je hoeft niet je mooie servies te gebruiken, gebruik oude spullen of koop er een stuk of wat bij de kringloop of de Action). Een (tuin)tafel en wat (klap- of tuin)stoelen zijn ook erg prettig.

Denk ook aan WC-papier, handzeep en een handdoek voor in het toilet en het is ook handig om handzeep (of sterkere handreiniger als er geverfd wordt), een handdoek en keukenpapier in de keuken te zetten.

En vergeet niet rekening te houden met ongelukjes: leg een voorraad pleisters, wondontsmetting en een EHBO-setje op een goed bereikbare plaats. Een doosje simpele pijnstillers kan ook handig zijn.

Ook als je niet (zelf) gaat klussen is het handig om een setje gereedschap in huis te hebben. Een paar schroevendraaiers (kruis en plat), een hamer, een setje imbussleutels, een set steeksleutels of een baco, een Stanleymes, rolmaat, ducttape en WD40 zijn een minimum. Ook is het handig om wat schroeven en pluggen voor het grijpen te hebben. Ik ben een fan van deze setjes van Ikea: gereedschap en schroeven (ook een leuk en betaalbaar "gefeliciteerd met je (eerste/nieuwe) huis"-cadeautje trouwens).

Om het jou (en mij bij de eerstvolgende verhuizing in de familie) gemakkelijk te maken heb ik de hele lijst overzichtelijk in een gratis download gezet, mét ruimte om er zelf nog wat extra dingen (want ik ben ongetwijfeld wel iets vergeten) bij te schrijven.
Lees verder ...

{eenvoudig schoon} teerresten uit asbakken verwijderen

Oké, oké, niet roken is altijd beter. Mee eens. Ik rook trouwens niet. Maar ik heb wel af en toe vuile asbakken van mensen die nog wel roken en ik vond het altijd een ramp om de teerresten eraf te krijgen.


Maar ik heb nu de oplossing: een uurtje laten weken in azijn (bij deze asbak vul ik het bakje met water en giet er dan azijn boven op, zodat de teerresten goed in de azijn staan). Dan even poetsen met keukenpapier of een ander wegwerpdoekje (want die geur krijg je niet uit wasbare doekjes) en klaar.


Ziet er een stuk beter uit (en ruikt ook een stuk frisser).

Lees verder ...

{schrijftips} Hoe maak je je karakters levensecht?


Je kunt nog zo'n goed plot verzonnen hebben, maar als je hoofdpersonen vlak en oninteressant zijn, is de kans groot dat niemand je verhaal uitleest. Lezers moeten zich kunnen inleven en dat kan alleen als je karakters levensecht zijn. Maar hoe doe je dat?
Een paar tips:

1. In de loop van je verhaal moet er iets aan je hoofdpersoon veranderen. Vooral het overwinnen van persoonlijke problemen of zwakke punten is iets waar je lezers zich in kunnen herkennen. Sofie uit Incognito worstelt bijvoorbeeld met haar angst voor de roddelpers en Nina uit Tegenstelling denkt dat ze dom is omdat ze dyslexie heeft. In de meeste schrijfcursussen wordt dit "inner conflict" genoemd.

2. Je hoofdpersoon moet daarnaast minstens één groot probleem met de buitenwereld hebben. Dat is sowieso nodig om een verhaal te kunnen schrijven (er moet tenslotte iets gebeuren), maar het zorgt er ook voor dat je lezers mee gaan leven. Als je hoofdpersoon alleen maar vanaf de zijlijn toekijkt hoe anderen problemen hebben, is dat een stuk lastiger.
Die problemen kunnen natuurlijk alle kanten op. In Erfgoed probeert Donna een moord op te lossen, in  Thuisgekomen wordt Stella gestalkt door iemand die op haar verdwenen man lijkt en in Alleen is maar alleen draait het vooral om het onbegrip tussen de twee zussen die de hoofdrol spelen en de problemen van het zoontje van één van hen.

3. Hoewel mijn boeken er om bekend staan dat er vrij gewone mensen de hoofdrol in spelen, ontkom  ik er ook niet aan: een karakter is toch net iets boeiender als er iets bijzonders met hem of haar aan de hand is. Dat kan uiterlijk zijn (bijvoorbeeld Sofie's opvallende rode haar) of een talent (Stella's tekentalent of Nina's breikunsten), maar ook minder duidelijk aanwezig als karaktereigenschap (bijvoorbeeld de manier waarop Vera in Alles onder controle bezig is met orde en regelmaat). Het geeft je hoofdpersonen diepte en dat maakt ze levensechter.

4. Gun je lezers af en toe een kijkje in het hoofd van je hoofdpersoon. In mijn boeken schrijf ik over het algemeen vanuit het perspectief van de hoofdpersoon en verwoord daarbij ook wat die persoon denkt, maar ook in boeken waarin actie belangrijker is, geeft het net iets meer diepte aan een hoofdpersoon als je af en toe leest wat hij of zij denkt. Ook voor jou als schrijver is het fijn om af en toe echt in je karakters te kruipen. Op die manier heb je het eerder door als een bepaalde reactie onlogisch is.

5. Werk een persoon van te voren niet al te gedetailleerd uit. Ik ga hiermee in tegen een gevestigde mening, daarvan ben ik me bewust. Op schrijversfora circuleren lijsten die je zou moeten invullen om je hoofdpersoon te leren kennen en dat zijn soms boekwerken op zich, met tientallen, soms zelfs honderden, vragen die je moet beantwoorden.
Van mij mag iedereen dat doen als hij of zij dat wil, maar persoonlijk vind ik het onzin. Natuurlijk moet je een beetje een beeld hebben bij je personages en het kan handig zijn om daar wat aantekeningen bij te maken. Maar waarom zou je tijd besteden aan het nadenken over sterrenbeelden, lievelingskleuren, politieke orientatie, favoriete muziek, favoriete windrichting, en weet ik veel wat nog meer zolang dat er in je verhaal helemaal niet toedoet?
Geef jezelf (en je hoofdpersonen) de kans om dat soort dingen in de loop van het schrijfproces toe te voegen. Hoe verder je in je verhaal komt, hoe beter je een persoon leert kennen.
Ik wist van te voren helemaal niet dat Nina breide en zeker niet dat ze er zo goed in was. En het was ook een verrassing voor me dat Donna zo dol was op paardrijden.
Dat maakt schrijven nou juist zo leuk!

Lees verder ...

Ecologisch verantwoord schoonmaken :: mijn keuzes



We weten allemaal dat het nodig is. We leven met zoveel mensen op deze aarde dat we bezig zijn onze eigen ecologie kapot te maken en daarbij ook nog eens de leefbaarheid voor talloze andere levensvormen. Er moet echt iets veranderen. En de simpelste manier om daarmee te beginnen is bij jezelf, in je eigen huis. Maar dat is niet altijd zo gemakkelijk als het lijkt.

Wat gaat er fout?

Ik begin maar meteen met een bekentenis: ik ben nog niet helemaal en niet altijd ecologisch verantwoord bezig. Soms kies ik voor (de illusie van) hygiëne in plaats van het milieu. Nu ik dit zo zwart op wit zie, schaam ik me. Misschien helpt dat om het niet meer te doen.
Maar tot nu toe gaat het nu eenmaal zo. Als ik iets echt heel erg vies vind (het toilet in het nieuwe huis van mijn dochter dat al niet schoon was toen ze de sleutel kreeg, waarna er een week lang vier klusjesmannen gebruik van hebben gemaakt) of als ik bang ben dat iets heel vies wordt (als we op Curaçao zijn ben ik altijd bang dat er kakkerlakken in huis komen), pak ik toch vaak iets waarvan ik eigenlijk weet dat ik het beter niet kan gebruiken (Pine-Sol is mijn favoriet op Curaçao en dat toilet kreeg toch een ouderwetse behandeling met hete chloor). Maar dat is incidenteel.

Voor mijn dagelijkse schoonmaak in de keuken en het toilet gebruik ik Dettolspray. Ik ben wel op zoek naar een ecologisch alternatief, maar ik blijf het gevoel hebben dat het daarmee niet schoon genoeg wordt.
Een tijdje geleden ben ik begonnen met zelf azijnsprays maken. Maar de stank staat ons allebei tegen en dus ben ik daar weer mee gestopt. Nu wil ik nog iets proberen met citroen en etherische olie, maar door tijdgebrek pak ik toch gemakkelijk mijn oude vertrouwde producten.
Natuurlijk zijn er ook kant-en-klare ecologische producten, maar ik ben nog op zoek naar iets dat me bevalt. Op dit moment staat de Blue Wonder Allesreiniger Spray in mijn keukenkastje om binnenkort gebruikt te worden.
En misschien ga ik deze van Bio-D ook nog eens proberen.

Microvezeldoekjes

Eigenlijk zou je helemaal geen schoonmaakproducten nodig hebben als je microvezeldoekjes gebruikt. Men zegt dat ze zelfs bacteriën opnemen en vasthouden. (zie ook: 6 dingen die je moet weten over microvezeldoekjes)
Ik gebruik graag microvezeldoekjes, dat wel. Maar ik ben blijkbaar ouderwets. Ik heb als ik schoonmaak graag een emmertje naast me staan waar ik mijn doekje in kan uitspoelen. En ik vind het nog fijner als dat emmertje niet alleen water bevat maar ook iets dat desinfecteert en lekker fris ruikt.
Het nare van microvezeldoekjes is trouwens ook nog dat ze van kunststof gemaakt zijn, wat natuurlijk ook niet helemaal goed is.

Wat gaat er wel goed?

Gelukkig moet ik voor de juiste Dettol (die met citroen) naar Albert Heijn en laten ze daar nu sinds een paar maanden een serie betaalbare ecologisch verantwoorde producten hebben? Ik gebruik inmiddels het afwasmiddel, de allesreiniger en de toiletreiniger en ben daar zeer tevreden over.
Als wasmiddel gebruik ik AH Puur. Eigenlijk vanwege allergische reacties, maar het is ook ecologisch een goede keuze. En volgens mij wordt alles er goed schoon mee.
Bij Lidl hadden ze een tijdje geleden ook ecologisch verantwoorde WC reiniger en die doet het ook prima. Ik heb alleen het idee dat die reiniger niet in het vaste assortiment zit. Jammer.
Daarnaast gebruik ik twee producten van Method. Ik moest even wennen aan het zoete geurtje van de douchereiniger, maar inmiddels ben ik eraan gewend en mijn douchecabine blijft (met twee á drie keer per week sprayen) keurig kalkvrij.
De Method reiniger voor houten meubelen vind ik geweldig. Hij ruikt naar amandelen (want daar is het van gemaakt) en mijn houten meubels gaan er mooi van glimmen. Ik word er altijd vrolijk van als ik mijn meubels ermee behandel.
Eigenlijk valt het dus nog wel mee.

Wat wil ik nog aanpassen?

Voor mijn ramen ben ik half goed bezig. Of eigenlijk driekwart. Ik gebruik voor buiten namelijk heet water met een scheutje afwasmiddel (ecologisch van de AH) en een scheutje glansspoelmiddel (ik doe daar jaren mee, dus geen idee waar het vandaan komt). Ik weet dat een gesneden ui in het water ook helpt, maar daar ben ik te lui voor, blijkbaar.
Binnen gebruik ik een spray. Ik heb die van Method geprobeerd en was er tevreden mee, maar toen de fles leeg was, was het uitverkocht bij de AH, dus heb ik "foute" meegenomen. Als die leeg is, ga ik weer terug naar die van Method.
Omdat ik toch liever sop gebruiken en het eigenlijk niet prettig vind dat ik ze niet heet mag wassen, denk ik erover van de microvezeldoekjes af te stappen. Maar ik ben nog niet zeker van het alternatief. Katoen is ook niet erg milieuvriendelijk om te produceren. Ik heb als test een oude handdoek in stukken geknipt, dat valt dan onder hergebruik van dingen die anders weggegooid zouden worden. Eens kijken wat ik daarvan vind.


Welke keuzes maak jij op dit gebied?

(links naar biggreensmile zijn partnerlink s
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...