Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

tien!

Op de een of andere manier ben ik vaak op vakantie als mijn nieuwste boek uitkomt. Of ik ben gewoon vaak op vakantie, dat zou ook kunnen natuurlijk (was het maar waar...). In ieder geval was ik er weer eens niet toen de postbode de doos met boeken bracht. Maar dat maakt niet uit. Het is leuk thuiskomen.
En ja, ook bij het tiende boek blijft het bijzonder om het resultaat van al dat werk voor het eerst in je handen te hebben.


Nog even alle informatie op een rijtje:

ALLEEN IS MAAR ALLEEN
Maxime en Celeste zijn zussen, maar de enige schakel tussen hen is Celestes twaalfjarige zoon Tijn, die regelmatig naar zijn tante vlucht als hij ruzie met zijn moeder heeft. Maxime vangt hem met liefde op, maar als de incidentele weekendjes langzaam veranderen in langere periodes, gaat ze zich steeds verantwoordelijker voelen voor dingen waar ze zich tot nu toe buiten hield. Hoewel ze normaal gesproken nogal mensenschuw is, moet ze om Tijns bestwil haar zelfgekozen isolement doorbreken en dat valt niet mee. Ze ontmoet zelfs twee mannen die veel voor haar gaan betekenen, maar wil ze haar voorheen zo rustige bestaan voor
één van hen opgeven?
Ondertussen worstelt Celeste met haar gevoelens voor haar vriend Carl. Deze relatie lijkt dezelfde kant op te gaan als al haar voorgaande relaties. Zodra het serieus wordt, haakt ze meestal af. Maar wil ze deze man wel kwijt of is hij anders dan de rest?

ISBN 978-90-8660-306-0
Prijs: € 17,50
Uitgeverij: Ellessy

Bestellen: bij iedere reguliere boekhandel of bij bol.com (link gaat direct naar juiste pagina) en andere online boekwinkels.

Eerste hoofdstuk alvast lezen? download hier
 


Hoewel ik (door allerlei omstandigheden) niets bijzonders gepland heb om het te vieren, is tien toch wel een mijlpaal. Het begint al een aardig rijtje in mijn kast te worden.
En nu? Op naar de volgende tien ;-)
Lees verder ...

366 foto's :: 64-77











De griep zorgde voor een nogal abrupt einde aan mijn dagelijkse foto's. Een week lang kon ik me er simpelweg niet toe zetten. Toch jammer. Dus deed ik gisteren even een inhaalslag bij een rondje door de tuin. Nu klopt de telling in ieder geval weer ;-)









Lees verder ...

366 foto's :: 57-63








Lees verder ...

Tasje en sloffen

Het derde tasje is ook af. Dit is wel een beetje een rare foto, zo zwevend in de huiskamer, maar ik wou eens iets anders dan aan de kast ;-)


(dit patroon, katoen Nova van Wibra - iets meer dan 2 bolletjes per tasje)

Toen was ik de tasjes toch wel een beetje zat, maar ik had nog wel behoefte aan een klein projectje. Dus begon ik aan een patroon dat ik ook al een tijdje geleden had uitgeprint om eens te proberen. Goeie timing, want al mijn sloffen waren doorgesleten (ik draag ze bijna het hele jaar de hele dag, dus ik verslijt er nog al veel).
Ik had nog een restje gele wol over van de col die ik een paar maanden geleden maakte en dat werkte prima (op iets dunnere naalden dan het patroon zegt - 3,5 - want ik brei nogal los).



En nu... ik durf het bijna niet te zeggen. Ik blijf in herhaling vallen. Er staat nog een paar sloffen op de naalden, want er was nog genoeg gele wol en ik slijt ze zo snel en... ach, ik hou wel van gedachteloos simpele patroontjes breien ;-)
Lees verder ...

Onder constructie


Ik zou mezelf nooit omschrijven als het type dat dol is op klussen en verbouwen.
Maar toch - dat drong pas geleden ineens tot me door - zijn we in dit huis al ruim tien jaar min of meer onafgebroken bezig. Toegegeven, ons tempo ligt erg laag, door werkdruk en gezondheidsproblemen, maar tien jaar is best lang. Maar daar heb ik geen problemen mee.

Dat is dan wel weer bijzonder, zeker als je bedenkt dat ik mezelf dus wél zou omschrijven als het type dat haar huis graag perfect in orde wil hebben. Ik kan erg genieten van woon- en organisatie blogs en keek vroeger alle woonprogramma's op televisie.
En toch kan het me oprecht niet schelen dat ik al zo lang leef in een "work in progress".

Er ontbreekt bij ons bijvoorbeeld altijd wel ergens een plafond en er ligt altijd wel een kamer overhoop omdat we bezig zijn muren te verwijderen, muren te plaatsen of een badkamer te creëren waar eerst een slaapkamer was die dan dan weer gebouwd is in een ruimte die ooit de garage was.
Nee, ik vind dat niet erg. Sterker nog, het begint langzaam tot me door te dringen dat ik het zelfs leuk vind. Als echtgenoot niet net zo gek was als ik en me altijd nét even voor is met een idee, dan zou een deel van de rommel toch echt mijn schuld zijn. We passen blijkbaar goed bij elkaar.

Terwijl ik dit schrijf, trillen de kopjes bijna de kast uit. Dat komt niet door echtgenoot, die zit (helaas op een zaterdag) braaf achter zijn computer te werken. Nee, dat komt doordat de buurman de vloer in de voorkamer aan het vervangen is. Niet de vloerbedekking, maar de complete vloer, inclusief balken en fundering. Want de buren zijn net als wij. Ook altijd wel ergens in huis aan het klussen. En ik denk dat de buurvrouw net is als ik, want ik weet dat zij ook van mooie dingen houdt, maar wij kijken er gewoon omheen. Genieten van de ruimtes die wel af zijn, van dat leuke kastje, die gezellige kaarsjes. Sterker nog: ik zie het niet eens meer bewust.

Ruim een jaar geleden stond er een felle oostenwind en die waaide recht onze slaapkamer binnen. Daar viel niet tegenop te stoken. Dus besloot echtgenoot spontaan een deel van de betimmering van de dakkapel te slopen en er betere isolatie tegenaan te nieten. Aangezien we toen allebei nog krom liepen van de Chikungunya had ik er op dat moment toch iets meer moeite mee dan ik normaal zou hebben. Dus verzuchtte ik tragisch (ik kan erg goed overdrijven op zo'n moment): "Maar we zijn zo ziek en onze slaapkamer is de enige plek in huis waar echt niets aan hoeft te gebeuren en nu ga je daar ook nog dingen overhoop halen..."

Echtgenoot zei niets. Hij trok alleen cynisch zijn wenkbrauwen op en wees me zwijgend op de onafgewerkte strook midden in de dakbetimmering waar ééns een muur had gezeten (maar die hadden we er twee jaar eerder al uitgeslagen), de vloer die gedeeltelijk nog bedekt is met de vloerbedekking die erin zat toen we het kochten (en geloof me, negen jaar is lang voor goedkope lichtgele vloerbedekking in kamers waar eerst kinderen met stiften, verf en klei rommelden en daarna volwassenen muren uitsloegen - ik wil niet eens uitleggen hoe dat tapijt eraan toe is) en gedeeltelijk met gehavend (want zie boven) goedkoop laminaat.
En dan liet hij de in twee kleuren geverfde muren, het gescheurde behang en het verfwerk dat na negen jaar wel aan een nieuw laagje toe was nog buiten beschouwing.
Toen zijn we dus samen in lachen uitgebarsten en daarna ben ik hem maar gaan helpen met breken.

Vroeger riep ik wel eens: "Ooit, ooit, wil ik een huis dat áf is!" Want ook ons allereerste huisje was in constante staat van verbouwing. Maar nu weet ik dat het 'm daar niet in zit. Voor we dit oude huisje kochten hadden we een modern jaren '80 huis dat inderdaad gewoon af was. Er hoefde eigenlijk niets te gebeuren. Alles was wit en strak en in orde. Maar ik voelde me er niet thuis.
Ik was zo blij toen we dit huis vonden en besloten ervoor te gaan, ondanks alle gebreken (ook wij hebben de complete vloer in de voorkamer moeten vervangen, twee keer zelfs).

Dit huis is waar ik thuis ben. Laat mij maar lekker om die verbouwingen heen proberen de boel een beetje netjes te krijgen. Blijkbaar ben ik toch het type mens dat dat leuk vindt...
Lees verder ...

366 foto's :: 50-56








Lees verder ...

Nog een boodschappennetje

Tja, veel boeiender kan ik het niet maken, vandaag. Eigenlijk hebben jullie deze al gezien, maar dan in het paars. Na de eerste kreeg ik van verschillende kanten hints dat men ook wel zo iets kon gebruiken. Dus breide ik er nog maar eentje, nu in het wit.


En omdat ik van beide keren nog redelijk wat garen over had (en dat waren al weer restjes van mijn trui - ik ben erg van de restverwerking ;-) ), ben ik nu bezig aan een tweekleurige.
Het is leuker om ze te breien dan om ze te bekijken, denk ik...

Lees verder ...

Tijdgebrek



Op de één of andere manier kom ik altijd tijd tekort.
Vroeger had ik daar ook wel reden voor. Ik had drie jonge kinderen, er was een periode met twee banen en ik had zelfs een tijdje twee huizen bij te houden. Ik schreef daar wel eens stukjes over en ik word al moe als ik dat nu teruglees.

Maar tegenwoordig... Ik heb nog één kind thuis, maar daar heb ik echt zoveel werk niet aan. Sterker nog, ze helpt minimaal met de afwas en meestal met meer. Verder heb ik eigenlijk maar één baan en die is niet zo heel zwaar. Oké, ik doe de boekhouding voor een stuk of wat bedrijven, maar dat zijn allemaal vrij kleine. En met boekhoudingen is het precies andersom als met kinderen, aan de kleine heb je niet zoveel werk (hoewel ik persoonlijk vind dat je aan pubers het allermeeste werk hebt, maar dat terzijde).

Je zou denken dat ik zeeën van tijd overhoudt. Maar dat valt tegen. Ik kan niet meer zo hard als toen, dat scheelt natuurlijk ook, maar dat is niet de enige reden. Het is gewoon een feit dat ik altijd meer probeer te doen dan ik kan. Toen ik tien jaar geleden één huis verkocht en één baan opgezegd had, besloot ik ineens dat ik maar eens een boek moest gaan schrijven. En toen ik de tweede baan ook opgezegd had om tijd vrij te maken om er meer te schrijven, kreeg ik er ineens zo ongeveer ieder jaar een boekhouding bij. Bovendien vond ik spontaan dat ik van alles best zelf kon naaien, begon ik zelf groente te kweken en kreeg ik ook nog eens het breivirus te pakken. En dan hebben we het niet over de ideeën over borduren, met de hand quilten en tekenen die regelmatig door mijn hoofd spoken.

Volgens mij is het gewoon een natuurwet. De wet van het behoud van tijdgebrek. Want ik ben niet de enige die er last van heeft, dat weet ik wel. Er zijn veel meer mensen zoals ik, die als ze één uur hebben, meteen twee uur aan plannen verzinnen. En volgens mij is het nog exponentieel ook. Als je twee uur hebt, verzin je vier uur aan plannen en bij drie uur zit je al op de negen.
Een oplossing heb ik er niet voor. Er is tenslotte ook geen oplossing voor zwaartekracht. Je moet er gewoon mee leven. Het is zoals het is.

Toen eindelijk mijn tiende boek af was en het huishouden weer enigszins onder controle, besloot ik dat ik weer eens wilde proberen om iedere week een schrijfsel te produceren. Maar ik wil ook nog de kasten opruimen (welke? alle!), verhalen schrijven, foto's in albums stoppen, aan een nieuw boek beginnen en...

Tja, dat bedoel ik dus. Altijd tijd tekort. Ik probeer er maar mee te leven. Want eigenlijk is het ook wel leuk om zoveel plannen te hebben. Ik moet gewoon prioriteiten te stellen, keuzes te maken en me verder niet druk te maken. Het komt allemaal wel. Veel van de dingen die ik allang niet meer daadwerkelijk op een to-dolijstje zet (want die lijst werd steeds maar langer en daar werd ik niet gelukkiger van) hoeven niet per se te gebeuren en zeker niet nu direct.

Waarom ik ervoor koos alle andere dingen te laten wachten en eerst dit stukje te schrijven?
Omdat ik er zin in had.
En dat is eigenlijk best een goede reden, vind ik.
Lees verder ...

366 foto's :: 43-49







Lees verder ...

Kussentjes

Vorige week blies ik eindelijk weer eens het stof van mijn naaimachine. Letterlijk, want ik had hem al heel erg lang niet meer gebruikt.
Plannen heb ik zat, maar ze daadwerkelijk uitvoeren was er tot nu toe niet bij. Nou ja, eigenlijk nog steeds niet, want ik moest eerst iets doen wat ik al maanden geleden beloofd had. En bovendien was dat wel meteen een lekker klusje om er weer in te komen.
Mijn dochter had me namelijk gevraagd of ik een paar kussentjes voor haar kon naaien. Natuurlijk kon ik dat. Zei ik.
Maar natuurlijk moest ik het mezelf weer extra lastig maken. Als ik kussentjes maak voor op mijn eigen bank maak ik gewoon vierkante zakken met een opening die ik dan met de hand nog even dichtnaai. Zo gepiept. Maar nu wilde ik er ritsen in, want zo hoort het toch eigenlijk.
Tot zover "er gemakkelijk weer inkomen". Het was best wel worstelen geblazen.
Maar het is gelukt.



Nu de rest van mijn lijstje. Te beginnen met een theemuts, want de vorige heeft een ongelukje gehad en ik mis hem best wel...
Lees verder ...

schrijfnieuws :: Valentijnfestival 2016

Het lijkt wel of al mijn verhalen over uitstapjes die verder gaan dan even boodschappen doen beginnen met verkeersproblemen. Maar ja, dat is dan ook gewoon zo. Ik schijn nooit ergens gewoon naar toe te kunnen gaan. En deze keer was het niet de schuld van de Tom. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik naar Stationsstraat 57 moest en daar leidde hij me prachtig naar toe. Hij kon er niets aan doen dat ik te lui was geweest om in mijn papieren te kijken waar toch duidelijk nummer 137 stond. Dus reed ik maar weer eens een extra rondje en parkeerde toen mijn auto recht voor de deur van waar ik moest zijn. Dat deed een alarmbelletje rinkelen dus liep ik nog even naar het begin van de straat en daar stond een bord dat aangaf dat het een zone was waar je maximaal anderhalf uur mocht parkeren. Dat was dus niet handig, want ik wilde een hele dag blijven. Maar het vak waar ik stond had geen blauwe streep, dus misschien gold het daarvoor niet? Ik besloot het binnen te gaan vragen en kon daarna dus direct terug naar mijn auto, op weg naar een plek waar ik wél de hele dag mocht staan. Ik was gelukkig niet de eerste die door het gebrek aan blauwe strepen in de war was en ook niet de laatste. Er bleven mensen binnenkomen, weer weggaan en dan een tweede entree maken. Dat was dan weer een troost.


Met een goed geparkeerde auto kon ik eindelijk gaan doen waarvoor ik kwam: bijpraten met mijn collega's van het Valentijngenootschap. De zaterdag voor Valentijnsdag hebben wij gereserveerd voor een jaarvergadering in de ochtend en een publiek festival in de middag. En daar leefde ik al een tijdje naar toe.
Wat er op de vergadering besproken werd is natuurlijk eigenlijk alleen bestemd voor onze leden, al kan ik wel verklappen dat we ons collectief verbaasd hebben over de wel erg beperkte ruimte voor het bekend maken van de winnaar van de Valentijnprijs bij "Tijd voor Max" afgelopen vrijdag (vanaf ongeveer 31:30). Ik had het toen nog niet gezien, maar voor ik dit schreef heb ik even via die link hierboven gekeken en inderdaad, twintig seconden per boek is wel erg karig. Het is ook wel erg jammer dat de winnares niet eens de kans krijgt om te reageren voor er alweer naar een ander onderwerp overgestapt wordt.

Aan de andere kant: we waren wel op televisie (ik niet, maar "we" als romantische schrijfsters). Wie weet helpt dat met de bekendheid en ook met het aantal bezoekers van het festival. Dat was gelukkig wel heel gezellig, maar er hadden best nog wat meer lezers bij gekund. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd tenslotte.

Ik liet me overhalen tot een kwartiertje Zentangle tekenen. Dat was eigenlijk wel een aanrader, al is dat gepriegel mijn ding niet echt. Het zou zomaar kunnen dat ik het stiekem nog een paar keer ga proberen. Verder kon je een chocoladehart versieren, maar dat heb ik maar niet gedaan. Ik betwijfel of die een uur in mijn eentje naar huis rijden overleefd zou hebben. Je kon ook nog iets met klei doen en er waren kraampjes waar je nog gauw een cadeautje kon kopen voor een geliefde en natuurlijk waren er ook een aantal van onze boeken te koop. Op de achtergrond zongen de dames van "The Lasses" en er was volop koffie, thee, limonade en koek verkrijgbaar. Bovendien - daar draaide het tenslotte om - waren er heel wat bekende en minder bekende schrijfsters, herkenbaar aan hun naambordjes en beschikbaar voor een gesprekje over hun werk. Een professionele fotograaf zorgde ervoor dat niemand met een telefoontje hoefde te rommelen om met hun favoriete auteur op de foto te kunnen. Vorig jaar lukte het niet, maar door deze opzet heb ik nu wel een mooie foto van mij en een zeer enthousiaste fan van wie ik regelmatig lieve mailtjes krijg. Omdat ik niet weet of zij er prijs op stelt om open en bloot op mijn website te staan heb ik haar er maar even afgeknipt. (geplaatst met toestemming van de betrokkene)



Verder was er niemand die mij kende. Tja. Ik weet dat mijn boeken echt gelezen worden, maar blijkbaar zijn mijn lezers net als ik: we komen niet zoveel buiten de deur. Er was wel een mevrouw die ál de boeken van Gerda van Wageningen had en ook veel van de andere schrijfsters. Mijn naam kwam haar in ieder geval wel bekend voor en ze beloofde thuis op internet te kijken of ze mijn boeken kon vinden. Wie weet heeft ze dan volgend jaar ook wel al mijn boeken in bezit, want dat is met die tien stuks van mij toch een stuk minder lastig dan met honderddertien van Gerda.

Om half drie werd in de grote kerkzaal de Valentijnprijs officieel uitgereikt. Marjan van den Berg praatte het geheel aan elkaar en gaf de genomineerde schrijfsters wat nog wat extra tijd om over hun boeken te vertellen. Zelf had ze de boeken ook allemaal gelezen, wat een extra prettige ondertoon aan gesprek gaf, want ze wist duidelijk waar de schrijfsters het over hadden. Om eerlijk te zijn had ik alleen die van Elly Koster gelezen, maar de andere vier staan nu wel op mijn lijstje, want ze lijken me allemaal even goed. De wildcard, het boek dat de meeste publieksstemmen gekregen had, ging dit jaar weer naar Suzanne Peters, deze keer voor haar boek Gebroken glas. Marjan merkte nog op dat het maar goed is dat Suzanne ons nieuwste bestuurslid is en verantwoordelijk wordt voor social media, want ze schrijft blijkbaar niet alleen goede boeken, maar weet ook haar achterban te bereiken.

Reina Crispijn was de winnares, iets wat iedereen dus al wist. Ze legde nog even uit waarom ze zo enorm verbaasd keek toen de winnaar op televisie bekend gemaakt werd: "Ik dacht dat José ging winnen en ik zat te bedenken dat ik me verheugde op het gezicht dat ze zou trekken als ze het hoorde. Het duurde even voor het tot me doordrong dat het mijn naam was die genoemd werd."
De interviews werden afgewisseld met intermezzo's. The Lassies brachten nog een viertal nummers, Ina van der Beek sprak over liefde en las haar eigen gedichten voor en Mary Schoon liet ons zien hoe zij lezingen en schrijversavonden invult. Daarna kreeg Reina nogmaals, en nu officieel, de prijs overhandigd van Eppo van Nispen tot Zevenaar, de directeur van het CPNB. Deze kwam overigens binnen met een geheimzinnig pakket in zijn armen, bedekt met een deken, dat later een met helium gevulde hartvormige ballon voor Gerda van Wageningen bleek te zijn.

Na afloop kon er nog even nagepraat worden in de boekhandel die een paar huizen verderop zat. Ik ben niet lang gebleven en dat is maar goed ook. Want als ik mezelf had toegestaan om echt lekker rond te snuffelen in die prachtige winkel, was ik zeker niet met lege handen naar huis gegaan. (Mocht je ooit in de buurt van Ermelo zijn, dan is het zeker de moeite waard om een bezoekje te brengen aan boekhandel Riemer & Walinga). Overigens ging ik nu ook niet met lege handen naar huis, want ik kreeg ook zo'n leuke goodybag mee naar huis, waar ik thuis een boek van één van onze schrijfsters, een Margriet en nog wat andere leuke dingen in vond.

En thuis...wachtte mij een romantisch valentijndiner, maar daar ga ik verder niet over uitweiden ;-)

(nog meer foto's en verslagen vind je bij Elly, José en Conny)
Lees verder ...

366 foto's :: 36-42








Lees verder ...