Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Weekend


Het was een goed weekend. De niet-meer-thuis-wonende dochters kwamen langs, we hadden goede gesprekken, draaiden fijne muziek, lazen een boek en ik dacht er eindelijk eens aan gezellig de kaarsjes aan te steken.
Lees verder ...

Voorpret


Cadeautjes zijn gekocht, nu een weekendje inpakken en dichten...
Lees verder ...

Vogelhuisje

Lees verder ...

Bijna op de helft


of: waarom ik de laatste week geen foto's gemaakt en blogjes geschreven heb. Beetje druk met andere dingen. Boek 10 is in de maak...
Lees verder ...

Zonsondergang


(en een bui die nog niet helemaal overgedreven is)
Lees verder ...

Rotterdam


Ik was alweer in Rotterdam. Deze foto maakte ik vanuit de auto, maar ooit wil ik het Witte Huis een keertje rustig en gedetailleerd op de foto zetten...
Lees verder ...

Zwaan


Vanochtend stond hij niet naast, maar óp de weg en het was niet gemakkelijk hem in de berm te krijgen. Het sluipverkeer vond het niet leuk (ik stiekem wel).
Lees verder ...

maandag


Ik denk dat ik die middelste maar eens klaar ga maken...
Lees verder ...

zondag


Klaar met de vloer, door met de meubels. Ik heb er eerlijk gezegd wel lol in. Het is lang geleden dat ik het huis op zijn kop kon zetten zonder dat er iemand klaagde over het gebrek aan bruikbare stoelen, het niet kunnen bereiken van de bank, geen ruimte hebben om te eten en meer van dat soort onbelangrijke dingen ;-)
Lees verder ...

zaterdag


Wat ik doe als ik het huis even voor mezelf heb...
(geen zorgen, ik neem ook tijd om te genieten van mijn "vrije" dag ;-)  )
Lees verder ...

vrijdag


Goede voornemens...
Lees verder ...

donderdag


Blijkbaar is het licht uit het keukenraam (om de hoek) beter en feller dan het licht dat deze plant recht van voren (via het grote raam in de huiskamer) krijgt. Ik pak de snoeischaar er maar weer bij...
Lees verder ...

woensdag


Vandaag begon in ieder geval adembenemend mooi...
Lees verder ...

Kijken, kijken, (bijna) niet kopen

Soms kom ik wekenlang alleen buiten de deur om boodschappen te doen en soms ben ik twee dagen achter elkaar op avontuur. Gisteren mocht ik met een aantal collega-schrijfsters een kijkje nemen bij NBD Biblion. (een verslagje en foto's plaatste ik op mijn schrijverswebsite) en vandaag liep ik zomaar in het centrum van Rotterdam. Ik had namelijk een dochter afgezet bij haar examen in Schiedam en er stond file op de weg naar huis, wat er waarschijnlijk voor zou zorgen dat ik ongeveer thuis was als ik weer weg moest om haar op te halen. Ook zo ongezellig. Dan breng ik liever anderhalf uur door in de stad. Daar was ik tenslotte al heel lang niet meer geweest.


Helaas was Rotterdam niet zo vroeg wakker als wij dat moesten zijn. Ik parkeerde in de nieuwe Markthal, maar daar was alles behalve de supermarkt en de toiletten nog gesloten. Nu ben ik toch niet zo heel gecharmeerd van de winkels daar, dus dat scheelt. Ik vind het allemaal best leuk en hip en modern en het gebouw is prachtig, maar het is geen echte markt.



De echte markt is voor mij rommelige kramen, roepende verkopers, onderhandelen over een paar centen (ik niet, dat durf ik niet, maar ik mag er graag naar luisteren) en koude handen en wangen als je in een waterig novemberzonnetje aan het rondkijken bent.
Ik had geen groente of andere etenswaren nodig, maar gelukkig stonden de rommelkramen nog op de plek waar ze vroeger stonden. Ik snuffelde een tijdje rond, maar kocht niets. Wat eigenlijk heel goed was, maar soms wou ik dat ik niet zo verstandig geworden was. Er lag een schattig theeblikje waar ik niets mee kan en gebloemde borden waar echtgenoot niet van zou willen eten en dof geworden oude spiegels waar je jezelf niet in kunt zien en die heb ik dus allemaal niet mee naar huis genomen. Maar het was wel leuk om ernaar te kijken.


Omdat ik het dus koud had, besloot ik daarna toch maar even de winkelstraat in te duiken (de Hoogstraat?), zodat ik af en toe ergens binnen kon opwarmen. Maar buitenlopen is daar ook geen straf. Ik ga die Art Deco (denk ik) gevels steeds meer waarderen en kijk dus meer omhoog dan naar de etalages, tot verbazing van sommige andere vroege winkelaars.
Na een bezoekje aan de Hema waar ik agenda's en notitie boekjes bekeek, maar niets kocht, liep ik langs de Bijenkorf die pas over een half uur open ging. Ik liet de Donner die net openging (maar ik winkel niet echt ontspannen als ik de enige klant bent en steeds denk dat ze eigenlijk nog niet open zijn) links (of eigenlijk rechts) liggen en wandelde naar de V&D, waar ik mezelf nogmaals vermaakte met het bekijken van agenda's, kalenders en notitieboekjes (ja, dat is een soort afwijking, daarom ben ik er ook een apart blog over begonnen), maar ook niets kocht. Via So Low waar ik wel iets kocht, maar dat mogen mijn gezinsleden niet weten (het kleine cadeautjes verzamelen voor Sinterklaas is weer begonnen) en de Witte Boekhandel (oké, daar kocht ik dus toch een notitieboekje voor 2,50) liep ik daarna weer terug naar de parkeergarage.

En bedacht toen dat je met een uurtje slenteren langs kraampjes en winkels en bijna niets uitgeven toch een hoop plezier kunt hebben.
Wel een beetje jammer dat ik aan parkeren meer kwijt was dan aan al mijn aankopen bij elkaar, maar dat zullen we maar wijten aan mijn enorme zuinigheid...
Lees verder ...

schrijfnieuws :: binnenkijken bij NBD Biblion


Toen ik via het Valentijngenootschap een uitnodiging kreeg voor een rondleiding bij NBD Biblion, reageerde ik direct enthousiast. Want hoewel ik natuurlijk wist dat alle boeken die uiteindelijk in de bibliotheken terecht komen (de mijne dus ook) via Biblion gaan, had ik geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen.
Het mooie kleurige gebouw was in ieder geval niet te missen, ondanks dat het zo nieuw was dat zelfs de straatnaam in de meeste navigatiesystemen nog niet te vinden is. In de mijne dus zeker niet, want die is al een jaar of zes oud. Toch reed ik er redelijk eenvoudig naar toe.

Na een gezellig kopje koffie werd de groep van ongeveer twintig belangstellenden (meest collega-schrijvers) in tweeën gedeeld en mochten we de enorme werkruimte binnengaan.



We begonnen op de plek waar de boeken binnenkomen. Iedere week gaan er lijsten met de nieuwste boeken naar de bibliotheken en die bestellen bijna wekelijks hun boeken (afhankelijk van budget). Er worden dus enorm veel exemplaren verwerkt.




Biblion regelt niet alleen de bestelling en de distributie van de boeken, maar maakt ze ook geschikt voor de bibliotheek. Een bibliotheekboek wordt nu eenmaal een stuk vaker gelezen dan een gekocht boek.
Gebonden boeken worden verstevigd en paperbacks worden opnieuw ingebonden.


Het losscheuren van de kaften gebeurd met de hand. Doet toch even pijn.


Stapels en stapels kaftloze boeken.



De originele kaft wordt ingescand, aangevuld met de bekende rugstickers en codes en vervolgens op stevig geplastificeerd papier uitgeprint.




Boeken die slecht in elkaar gezet zijn worden eerst opnieuw gelijmd.







Er worden stukken karton op maat gesneden voor een stevige kaft en uiteindelijk wordt alles samengevoegd tot de stevige boeken die we kennen uit de bibliotheek.


Grote partijen gaan via de machine, maar nabestellingen worden met de hand ingebonden.
Om eerlijk te zijn was ik voortdurend bezig om te kijken of Alles onder controle ergens tussen lag, want die is op dit moment in bestelling en het had zomaar gekund. Op dit rek met nabestellingen vond ik wel een paar collega-schrijfsters.



Als de boeken gebonden zijn worden het informatiekaartje en het RFID-label erin geplakt. Ook dit gaat volautomatisch bij de grotere partijen.



Overal enorme stapels boeken. Ik had er wel uren rond kunnen kijken.





Ook het verdelen van de boeken gaat via een gecomputeriseerd systeem. Deze machine heeft dertig planken met ruimte voor tien dozen op elke plank. Iedere doos is voor één bibliotheek. De machine geeft via een schermpje aan welk boek er in welke doos gedaan moet worden. Als de medewerker op OK drukt, draait het hele geval verder naar de volgende doos waar een boek van de stapel waar men mee bezig is in moet.



En die stapels worden dan ook weer volautomatisch samengesteld, voor elk van de zes machines.




Volle dozen komen via een lopende band bij een controlepunt terecht, waar aan de hand van de code op de doos bepaald wordt of het gewicht van de doos klopt met de boeken die er in zouden moeten zitten. Klopt dat niet, dan wordt de doos apart gezet om opnieuw gecontroleerd te worden. Klopt het wel, dan gaan de deksels erop en kunnen ze verzonden worden.



Oh, even afgeleid. Twee Ellessycollega's in dit rijtje.


Deze dozen staan klaar om verzonden te worden. In principe wordt alles binnen een week verwerkt.



Het gaat echt om enorme aantallen boeken per week.


We namen ook nog even een kijkje in de drukkerij waar zowel de print-on-demand boeken gedrukt worden als alle materialen die Biblion verder gebruikt, inclusief briefpapier en stickers.


En daarna doorzochten we de winkel, waar inkopers van bibliotheken ook fysiek hun bestellingen kunnen komen kopen. Van mij lagen er helemaal geen boeken, maar ik hield mezelf voor dat dat alleen maar betekende dat ze op waren. En een vriendelijke werkneemster van die afdeling (met een - in mijn ogen - geweldige baan) bevestigde dat. Verweij met e i  j , toch? Ja, die waren er regelmatig, maar ze gingen erg hard. Kijk. Dat is leuk om te horen.


 
Na een gezellige lunch (ook geen onbelangrijk deel van een dergelijk uitje, zo vaak spreek je in dit vak je collega's niet), reed ik tevreden naar huis. Waar ik ineens met heel andere ogen naar de stapel bibliotheekboeken op de plank keek...
Lees verder ...