Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

nieuwsbrief :: april 2014

lievelezers
Daar zit ik dan. Niet meer buiten op de porch in de zon, maar in mijn kleine, donkere kantoortje, met uitzicht op een grijze lucht. We zijn weer in Nederland, dat is duidelijk. Gelukkig kan ik hiervandaan ook de bloesem van de kersenboom zien, dat is tenminste een wat positiever gezicht. Zo erg is het nu ook weer niet om weer terug te zijn. Maar het is wel een behoorlijke overgang.

De afgelopen maand is er weinig geschreven. Niet zo gek, na het afronden van twee boeken. Toch is het niet zo dat ik me helemaal niet bezig gehouden heb met mijn volgende boek. Ik heb heel wat tijd besteed aan nadenken, brainstormen en verzinnen. Het levert geen leuke woordenaantallen op, maar het is een belangrijk stuk voorbereiding. Bij mij moet een verhaal altijd eerst even rijpen in mijn hoofd. Waarna ik ga schrijven en het meestal heel anders uitpakt dan ik dacht. Maar toch, die eerste fase in mijn hoofd is erg belangrijk.

Ik ben inmiddels voorzichtig begonnen met schrijven, maar ik kan er nog niet zoveel van zeggen, want het is echt nog heel pril.

Mensen vragen me nu al of mijn volgende boeken zich op Curaçao af gaan spelen, maar op dit moment heb ik daar nog geen plannen voor. Dat kan natuurlijk zomaar veranderen, als één van mijn hoofdpersonen het in zijn of haar hoofd krijgt om naar een tropisch eiland te willen verhuizen, moet ik misschien wel gewoon toegeven ;-)

Er zijn in ieder geval meer dan genoeg mooie stranden waar zich de meest romantische dingen zouden kunnen afspelen…



En verder… tja, dit is een nieuwsbrief zonder nieuws aan het worden. Dat heb je zo nu en dan. Beetje jammer, maar ik wilde ook geen maand overslaan.

Zal ik dan de titel van het boek dat in het najaar uitkomt alvast verklappen?

Het was een lastige deze keer. Ik hou van korte, maar krachtige titels en het valt soms niet mee om een woord te vinden dat het verhaal van het boek aardig dekt. Misschien maak ik het mezelf ook gewoon te moeilijk, dat kan ook. Ik denk wel eens dat mijn lessen Nederlandse literatuur op de middelbare school daar debet aan zijn. Want je moest de titel van alle (dertig!) boeken op je lijst kunnen uitleggen en dat ging soms nogal diep. Blijkbaar heb ik dus het gevoel dat mijn titels ook uit te leggen moeten zijn. Dat valt niet altijd mee, maar uiteindelijk vond ik een titel die me wel beviel en die slaat op meerdere delen van het verhaal.

*tromgeroffel*….Mijn nieuwe boek heet Thuisgekomen

En meer heb ik helaas niet te vertellen. Hopelijk volgende maand wel…

handtekening
Lees verder ...

Jetlag en stress

Met grote letters stond het deze week in mijn agenda: jetlag. Dat had ik twee maanden eerder gedaan, omdat ik me heel verstandig realiseerde dat ik die dagen niet te veel afspraken moest maken. En ik heb echtgenoot ook gedwongen het in zijn (digitale) agenda te zetten. Want het is zo verleidelijk om juist die eerste week veel te vol te plannen en dan zit je meteen weer diep in de stress.

Toen we zondag thuis kwamen, leek het eigenlijk wel goed te gaan. Een uurtje slapen en we konden er weer tegenaan. Ik pakte de koffers alvast uit, ruimde de schone spullen op en waste de rest. Dat ging allemaal heel soepel eigenlijk. Maandag gaf ik de planten water, deed boodschappen, dweilde de vloer en deed wat andere schoonmaakklusjes. Niet dat de achtergebleven dochter het niet goed gedaan had, maar gewoon, omdat ik dat wilde. Om weer het gevoel te krijgen dat dit mijn huis was. Want het voelde een beetje raar om weer hier te zijn.

Toch pakte ik de meeste routines gewoon weer op zoals ik die altijd gedaan heb. Inclusief veel te veel koffie drinken, want zowel echtgenoot als ik liepen alweer blindelings naar dat apparaat toe. Het is een geluk bij een ongeluk dat ons superdeluxe zelfmalende verse-koffie-met-één-druk-op-de-knop-apparaat zo goed als versleten is en kuren vertoont. We maken de bonen nog op en gaan dan weer aan een ouderwets druppelapparaat. We vinden namelijk die vier kopjes koffie die we nu drinken meer dan genoeg, maar als koffiezetten te gemakkelijk gaat, zitten we zo weer aan de eh… veel meer kopjes (twaalf? nog meer?) die we voor we naar Curaçao gingen dronken.

Andere dingen ontwen je blijkbaar sneller. Zo vindt heel Nederland het heerlijk weer, terwijl ik wintertruien draag en in een dichtgeknoopte winterjas naar buiten ga. Want wij vonden het de laatste wekeken al fris worden bij een graad of 26 en dat haalt zelfs deze extreem warme lente niet.

Hoewel ik dus zondag en maandag het idee had dat we zo goed uitgerust waren dat de jetlag deze keer heel erg meeviel, sloeg het dinsdag ineens serieus toe. Ik kon niet wakker worden en ik voelde me ziek. Duizelig Keelpijn. Hooikoorts? Of verkouden vanwege de temperatuur? Ik weet het niet. Maar het duurde de hele dag en ik gaf er maar gewoon aan toe. Beetje rondkijken op internet (maar te duf om ergens te reageren) en een boek lezen. Vandaag heb ik wel wat gedaan (onder andere dit stukje schrijven), maar echt lekker gaat het nog niet. Ik denk dat ik de rest van de dag maar weer vrij neem, want met watten in je hoofd kun je weinig nuttigs doen. Nadenken gaat niet en lichamelijk werk eigenlijk ook niet, want ik loop overal tegenop.

Gelukkig had ik dat al voorzien en schreef ik in februari al “jetlag” boven deze week. Ik heb deze week dus verder helemaal niets te doen. Zou je denken.

Maar inmiddels is het woensdag en ik moet deze week wel echt even de post opruimen en de boekhouding op orde brengen.  Die heb ik digitaal wel bijgehouden, maar ik moet wat dingen uitprinten en ouderwets analoog opbergen en nummeren. Vanavond gaan we dochter-uit-Durham van Schiphol halen en die brengt hoogstwaarschijnlijk een koffer vol was mee (mag hoor!). En de nieuwsbrief van deze maand moet ook weer online. En dit stukje, zowel in het Nederlands als in het Engels. Dat staat allemaal keurig onder dat woordje “jetlag” geschreven. En dan heb ik het nog niet over alle dingen die er nog niet staan (de tuin bijvoorbeeld).

Dat is blijkbaar nog zo’n slechte gewoonte die ik direct weer oppak, net als die koffie. Ik ben amper thuis en ik begin alweer veel te lange lijstjes te maken met dingen die eigenlijk best kunnen wachten. Maar dat is niet de bedoeling. Ik mag dan op dit moment in of eigenlijk tussen twee werelden leven, maar als het enigszins mogelijk is wil ik het beste van die twee werelden. En de ontspannen levenshouding, die daar zoveel normaler is dan hier, valt zeer zeker onder die categorie.

Ik herinner mezelf dan maar aan onze verhuurder en zijn beste vriend. Die kwamen regelmatig de buitenboordmotor die vlakbij ons apartement stond ophalen. Ze hadden een piepklein bootje en gingen daarmee de zee op om te vissen. Of ze ooit iets vingen, weet ik niet, maar daar ging het ook niet om.
Als ze met die motor wegliepen zeiden ze steevast hetzelfde: “Wij gaan even de stress weggooien. Dat moet je regelmatig doen, anders gaat het niet goed met je.”
En dat zijn wijze woorden!

20140329 (20) (Large)



20140329 (24) (Large)

(deze foto’s maakte ik op onze laatste dag op Curaçao. Meer foto’s en beschrijvingen staan hier)
Lees verder ...

Strand, suikerdiefjes en (g)een jetlag

Wat deed ik vrijdag 28 maart (en de dagen erna?)
 
Morgen gaan we terug naar Nederland, dus we gaan nog een dagje leuke dingen doen. Stukje rijden dus.



We vinden weer eens een strandje waar we nog niet eerder geweest waren. Boca Sami.



Zoals zo vaak hier is het ook een haventje.



Dit zie je aan de andere kant van het haventje. Ook erg mooi.



Onverharde wegen zijn het leukst.



We gaan lunchen en vinden deze leguaan. Gelukkig, toch nog eentje op de foto gezet. Dat hoort erbij als we hier zijn (kijk maar: maart 2013 en oktober 2013).

20140329 (6) (Large)

Lunch bij landhuis Daniel, één van onze vaste adresjes. Ze kweken hier hun eigen groente en dat proef je.

20140329 (7) (Large)

Suikerdiefje. Zo heet dit vogeltje en het is duidelijk waarom.

20140329 (8) (Large)

Eerlijk delen is er niet bij.

20140329 (9) (Large)

En zeker niet als het een ander soort vogeltje is.

20140329 (10) (Large)

Van mij!

20140329 (11) (Large)

Deze komt alleen maar even kijken.

20140329 (12) (Large)

Hij mag de restanten.

20140329 (13) (Large)

Maar hij wordt steeds weggejaagd. Zielig.

Ondanks al deze dierenperikelen smaakt ons broodje heerlijk. Daarna rijden we weer verder.

20140329 (14) (Large)

Shete Boka. Zo mooi!

20140329 (15) (Large)

Tot grote verwondering van andere toeristen staan wij met de voeten in het water (in het veilige deel, vlak langs het strandje). Ze weten niet wat ze missen, dat is zo’n heerlijk gevoel!



Zoekplaatje. In het midden loopt een beest.



Mooi hout.

20140329 (18) (Large)

Wandeling tussen de kaktussen door.

20140329 (18) (Large)

Boka Pistol.

20140329 (20) (Large)

Ik begin enthousiast foto’s te maken, maar bedenk ineens dat ik dat al bij ons eerste bezoek hier gedaan heb. Dus stop ik de camera weg en ga gewoon zitten genieten. (Meer foto’s en zelfs filmpjes staan dus hier)



‘s Avonds gaan we nog een keertje happy hour doen bij Wet&Wild.



En genieten van een prachtige onbewolkte zonsondergang.

20140329 (23) (Large)

Daarna nog even de stad in.

20140329 (24) (Large)

De brug gaat open, dus we wachten maar weer even op wat er komen gaat.



Een niet zo heel grote (onderzoeks?) boot.



En een lpg-tanker.

We zitten nog even op een terrasje bij Renaissance, maar de temperatuur daalt tot een graad of 25, 26 en we krijgen het koud. We gaan terug naar ons apartement, want we hebben geen jassen bij ons. Ja, dat belooft nog wat voor als we in Nederland zijn...

Zaterdag nemen we op onze eigen manier afscheid van het eiland. Nog even zwemmen bij ons favoriete strandje. Doen we iedere keer, maar daar maak ik op de een of andere manier nooit foto’s van.


20140329 (27) (Large)

En dan zijn we toch echt hier. Veel te vroeg natuurlijk weer.

20140329 (29) (Large)

Er valt hier weinig meer te ploggen. Behalve deze ventilatoren misschien. Die bladen zijn zeker twee meter lang. Echte big ass ventilatoren.

20140329 (28) (Large)

Ja, als zij het zelf zeggen, mag ik het ook, toch?

Daarna… vliegtuig, proberen te slapen

Zondag: landen, koffers terugvinden, naar huis rijden, constateren dat het best wel goed gaat (nauwelijks last van jetlag - zijn we nu echt uitgerust?), alvast koffers uitpakken en wassen
Maandag boodschappen doen, stofzuigen en dat soort dingen, visite ontvangen en veel te uitgebreid koken (inschattingsfoutje – mijn hersenen werken een beetje traag - misschien toch een jetlag?)
Dinsdag: jetlag slaat nu echt toe. Dagje bankhangen.
Woensdag: nog steeds last. Maar (met moeite) wel  net genoeg energie om eindelijk dit plogje te schrijven. Dat dan weer wel.
Lees verder ...