Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Hortensia

20130830 (Large)

20130830a (Large)

Fijn weekend!
Lees verder ...

Lijstjes maken

Eigenlijk houd ik er niet van, lijstjes maken. Want hoe meer lijstjes ik maak, hoe minder ik lijk te doen. Dat komt door twee dingen. Ten eerste zijn mijn lijstjes vaak nogal beperkt: boek schrijven, hele huis schoon. Zoiets. Werkt niet echt. En ten tweede komen er altijd zoveel dingen bij die ik nog niet had opgeschreven, dat ik aan het einde van een heel drukke dag vaak nog niets mag wegstrepen.

Maar soms is het nodig. De laatste tijd had ik allerlei lijstjes in mijn hoofd, maar die begonnen met elkaar in de knoop te raken. Tijd om ze uit te werken en op te schrijven dus. Maar iedere keer als ik eraan begon, raakte ik weer in de war. Want welke lijstjes moest ik nu eerst maken? Dus deed ik dit weekend het onvoorstelbare: ik maakte een lijstje waarop ik schreef welke lijstjes ik moest maken. Ja, echt waar.
En toen ik dat lijstje met lijstjes had gemaakt, begon ik die andere lijstjes te maken. Snappen jullie het nog? Ik wel. Het werkte voor mij in ieder geval prima. Mijn hoofd raakte opgeruimd. Heerlijk.

Wat wil ik hier mee zeggen? Eigenlijk niets bijzonders, behalve dan dat ik een plannetje heb met een van die lijstjes, maar dat ga ik volgende week pas uitleggen. Voor deze week stond er maar één grote actie op de lijst: de voortuin.

De plannen varieerden van leeghalen en een totaal nieuw ontwerp maken tot simpelweg onkruid wieden. Want dat was ook behoorlijk nodig.

20130829 (1) (Large)

20130829 (2) (Large)

Tja… en toen ging ik de mist in met mijn lijstjes. Want ik had ook een lijstje waarop stond dat ik vandaag een blogje ging schrijven met daarin een nafoto van mijn voortuin, die dan helemaal spic en span zou zijn.

Maar helaas. Ik ben wel begonnen met wieden en snoeien, maar ergens in die schilderachtige puinhoop stond waarschijnlijk een plantje met pollen waar ik heel slecht tegenkan. Of ik heb gewoon een zomergriep te pakken, dat kan ook. Maar in ieder geval sloeg het op mijn holtes en mijn longen en is het dus nog niet af.

En dat zal het voorlopig ook niet zijn, want voor vandaag heb ik eigenlijk alweer een ander lijstje, met dingen die echt voor zaterdag klaar moeten zijn.

Hoewel… eigenlijk is het enige wat ik vandaag echt wil slapen. Net zoals de kat (maar niet op een stapel schoenen – raar beest)…

Lees verder ...

Een truitje

Ik zei nog dat ik van mezelf geen nieuw breiwerkje mocht beginnen tot ik klaar was met afhechten omdat ik anders zeker wist dat het zou blijven liggen. En ik had gelijk. Toen ik noodgedwongen eenmaal aan iets anders begonnen was (omdat mijn breiwerk in een afgesloten zak moest vanwege een vlooienprobleempje in huis, dat nu gelukkig opgelost is), kon ik mezelf er niet toe zettten om dat truitje af te werken. Ik breide een vierkantje  en een muts en begon alvast aan de volgende muts. Maar gisteren kreeg ik ineens de geest. Gelukkig maar. Ik hechtte de laatste twintig (of meer) draadjes netjes af en kon toen eindelijk dat truitje uit mijn hoofd zetten.

 

Het is af. Het is net zo zonnig en vrolijk geworden als ik hoopte. En het is, als het goed is, het begin van een hele stapel truitjes.

Ik had een oudtante, of eigenlijk meer een oudere achternicht (als ik het me goed herinner was ze een nicht van mijn oma), die graag en veel breide. Zonder patroon. Zij kon je maten opnemen, je wensen qua kleur en soort steken noteren en dan vloog er zomaar een trui uit haar breipennen. Goed, ze zat er wel eens naast met de kleuren (mintgroen had ik gevraagd, het werd een soort legergroen, mijn zusje wilde zachtblauw en kreeg jongensblauw) en het werden niet de meest modieuze modellen (vleermuismouwen werden gewoon wijdere mouwen – het is zeker wel duidelijk dat we hier over de jaren ‘80 praten?) en het resultaat viel ons als tieners dan ook meestal erg tegen, maar achteraf heb ik grote bewondering voor haar. Ze deed het toch maar. Dat wil ik ook graag kunnen. Hoe fijn zou het zijn om, net als ik bij mijn mutsen doe, gewoon te kijken wat ik heb aan wol, een plannetje te maken en zonder patroon een trui(tje) te breien?

Ik besloot dat het tijd was het eens te proberen en ik gebruikte Elizabeth Zimmermann’s systeem als voorbeeld. Voor wie dat niet kent: zij geeft geen patroon, maar percentages, die je kunt gebruiken om aan de hand van je stekenproef en de maten die je wilt breien te bepalen hoeveel steken je moet opzetten en meerderen, gecombineerd met verschillende manieren om de schouders en de hals te vormen. Ideaal uitgangspunt voor wat ik wil dus.

Het is niet slecht gelukt, al denk ik dat ik de volgende keer toch wijdere armsgaten en een iets wijdere hals wil. Die smalle mouwen zijn mijn schuld, niet die van Elizabeth: ik had ze al af toen ik zag dat ze aanraadde voor kindertruitjes niet smaller te beginnen en dan steken bij te maken, maar gewoon te beginnen met het aantal steken dat je zou hebben na het meerderen. Gelukkig valt het mee, mijn eigen stevige polsen kunnen erdoorheen, dus ik verwacht niet dat de afrikaanse kindjes er moeite mee hebben. Het lijfje heb ik iets breder en vooral iets langer gebreid dan ik normaal zou doen, omdat deze kinderen helaas vaak van die dikke hongerbuikjes hebben (op de website van Knit-a-Square wordt daar expliciet om gevraagd).

 

Het was trouwens sowieso een project met hindernissen, zelfs nog afgezien van het vlooienprobleem (niet dat er vlooien in het truitje zaten, overigens, maar omdat ik vaak brei met de kat op schoot, wilde ik geen risico lopen). Ik had op zich de hoeveelheden van alle kleuren redelijk goed ingeschat, maar helaas was het restje geel garen eigenlijk twee verschillende resten, iets wat ik bij lamplicht niet had gezien. En natuurlijk zag ik dat pas toen ik één mouw al af had, die ik toen weer half heb uit gehaald om het kleurverschil in ieder geval symmetrisch te verdelen.

 

Maar ach… het was leuk om te doen. Volgende keer een paar aanpassingen en wie weet brei ik over een tijdje ook zonder patroon stapels en stapels truien.

Maar niet voor achternichtjes in de tienerleeftijd, want die zijn toch nooit tevreden.

p.s. Nicole van "Het Moederbedrijf" stelde mij vragen over mijn werk als schrijfster (en hoe het allemaal zo gekomen is) en de combinatie daarvan met gezin en huishouden. Het resultaat van dat zeer uitgebreide interview is hier te lezen.
Lees verder ...

Pindasaus

Wat leuk, al die enthousiaste reacties op mijn voorzichtige poging tot het plaatsen van een recept, vorige week! En hoewel ik eigenlijk van plan was niet twee weken achter elkaar met een sausje te komen, kon ik een verzoekje natuurlijk niet naast me neer leggen. Zeker niet omdat het barbecueseizoen ten einde loopt. Niet dat we buiten het barbecueseizoen nooit pindasaus eten, maar het komt wel een stuk minder voor.

Dat blijft gek, trouwens, we nemen ons altijd voor in de winter net zo vaak te gaan gourmetten als we barbecuen als we dat in de zomer gedaan hebben. Dat komt tenslotte ongeveer op hetzelfde neer, zeker qua voorbereiding. Maar blijkbaar speelt het “lekker lang buitenzitten” ook mee, want gourmetten doen we zelden. We hebben zelfs wel eens geprobeerd om het gourmetstel op de salontafel te zetten, voor dat speciale kampeervakantiegevoel, maar dat werkte ook niet echt.

Nou ja, dat wilde ik ook helemaal niet vertellen. Pindasaus is hoe dan ook lekker. Bij de barbecue, bij het gourmetten, of gewoon bij de nasi. En omdat de pindasaus uit de winkel bijna altijd bestanddelen bevat die wij niet kunnen of willen eten, maak ik het al jaren zelf. Het viel niet mee om op te schrijven hoe ik pindasaus maak, want dit is typisch zo’n doe-maar-wat recept voor mij, maar ik heb een poging gedaan om het zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Mijn man heeft het gisterenavond uitgeprobeerd en volgens hem klopt het. Daar gaan we dan maar vanuit ;-)

20130827 (Large)

 

Pindasaus


Ingrediënten:
 
250 gram pindakaas (liefst met zo min mogelijk toevoegingen, ik gebruik die van de Lidl, zonder stukjes)
250 ml water
1 theelepel sambal (of meer of minder naar smaak)
3 eetlepels zoete ketjap*

Doe het water en de pindakaas in een steelpan en verwarm dit op laag vuur (ik gebruik de kleinste pit). De pindakaas zal langzaam smelten. Roer tot er een gladde pap is ontstaan en voeg de sambal en de ketjap erbij. Niet laten koken.
Als de saus te dik is kun je voorzichtig meer water toevoegen. Als de saus te dun is, kun je meer pindakaas toevoegen, maar dit is vaak niet nodig, bij het afkoelen zal de saus iets dikker worden.
Als je de saus na het afkoelen weer op warmt, kan het zijn dat je water toe moet voegen. Ik zet als ik pindasaus opwarm gewoon een kan water klaar en giet er steeds een klein beetje bij, tot ik de gewenste dikte heb.

*normale ketjap is niet glutenvrij, maar in ons gezin is die hoeveelheid geen probleem. Glutenvrije ketjap is dunner dan normale, dus als je dat gebruikt, moet je beginnen met wat minder water en indien gewenst nog wat extra toevoegen.
 
Klik hier om een printbare versie (pdf) te downloaden




Lees verder ...

In mijn (moes)tuin

Vorige week:



Deze week:



Tja, wat kan ik ervan zeggen? Het is weinig origineel. Alles groeit. Ook het onkruid.



Maar dat betekent vooral dat de grond gezond is, toch? Laten we het daar maar op houden. Gelukkig voorspellen ze mooi weer voor vandaag. Heb ik een goede reden om lekker op mijn gemak in het zonnetje aan het werk te gaan.

De boerenkool staat er prachtig bij.



Ik denk dat het niet lang meer duurt voor we de mais kunnen oogsten.



De pruimen in de voortuin hangen er heel goed bij. Het zijn er niet veel, maar ze zijn supergroot dit jaar.



De zaadjes in mijn kasje doen het geweldig. Ik moet deze week in ieder geval al een plekje zoeken voor de radijsjes en ik verheug me erg op de goudsbloemen, dat zijn mijn favoriete bloemen.



Met een beetje geluk zie ik die goudsbloemen dit jaar toch nog bloeien. Ik ben elk jaar van plan om ze te planten of te zaaien, maar het komt er steeds niet van. Hopelijk lees ik volgend jaar in februari of maart mijn moestuinstukjes door en denk ik er dan wel op tijd aan.
Een van de redenen waarom ik dit zo stug volhoudt iedere week, is omdat het op deze manier een echt tuindagboek wordt. Ik ben niet zo van de papieren dagboeken, maar foto's maken en blogjes schrijven kan ik wel. Dat doet me eraan denken dat ik de moestuinblogjes van vorige jaren nog wil taggen zodat ik ze allemaal op een rijtje heb. Lijkt me leuk om de ontwikkeling terug te lezen vanaf die allereerste tomatenplant (volgens mij had ik een jaar daarvoor ook al iets, maar die blogstukjes moet ik dus ook nog allemaal terugzetten. Ach ja, mooi klusje voor de herfst en de winter).

Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei
Lees verder ...

Zonsopgang

20130823 (Large)


Donderdagochtend gemaakt met mijn telefoon, geen filter gebruikt. 
Het was in het echt eigenlijk zelfs nog mooier…
Lees verder ...

In mijn keuken

Ik kook graag. Heel graag zelfs, maar ik volg eigenlijk zelden recepten en schrijf ook nooit op wat ik doe. Ik gooi maar gewoon van alles bij elkaar en meestal werkt dat. Het scheelt waarschijnlijk dat we hier van eenvoudige en pure gerechten houden. Aardappels-groente-vlees-maaltijden zijn hier niet een gebrek aan fantasie, maar gewoon favoriet bij iedereen.

Sinds we glutenvrij, melkeiwitvrij (we hebben ontdekt dat de allergielijders hier wel tegen geitenkaas kunnen en dat men heel jonge geitenkaas ook nog lekker vindt), suikervrij en zoveel mogelijk additievenvrij proberen te eten, merk ik wel dat ik steeds vaker dingen zelf maak, die ik vroeger kant en klaar in de winkel kocht. Sausjes bijvoorbeeld.

De dochters vragen me steeds vaker hoe ik iets maak. Die worden ook ouder en zelfstandiger (al wonen er nog steeds een paar thuis), dus ben ik begonnen met af en toe te noteren wat ik doe. Het lijkt me wel leuk om die recepten ook hier te delen. Al ben ik een beetje bang dat mensen er meer van verwachten dan ze moeten doen. Dat is de reden waarom ik eigenlijk nooit zoiets gedaan heb. Mijn brouwsels zijn allesbehalve ingewikkeld en ik kook meestal gewoon met ingrediënten uit de Lidl*. Mijn groente en fruit koop ik bij een marktwinkel*. Dat is een keuze, die grotendeels te maken heeft met budget (we zijn hier met vier grote eters – regelmatig ook met vijf of meer). Mijn droom is om al mijn groente zelf te telen en alleen vlees te eten van dieren die een echt goed leven gehad hebben (via een boerderij als deze* bijvoorbeeld), maar ik betwijfel of dat haalbaar is. De groente vanwege tijd en ruimte en het vlees alweer vanwege dat budget. Gelukkig heeft het meeste vlees van de Lidl wel één of meer beter-leven-sterren.

*disclaimer: 
ik word door geen van de bedrijven die ik noem en/of link betaald  - was het maar waar ;-)  

Om een lang verhaal kort te maken… mijn recepten zijn gebaseerd op zo zuiver mogelijk eten (zonder E-nummers, melkeiwit, gluten en suiker), maar wel met gangbare en betaalbare ingrediënten. Bovendien houd ik niet van recepten waarin allerlei exotische kruiden worden gebruikt, die je verder zelden nodig hebt. Ik heb een tamelijk beperkte verzameling kruiden en specerijen, maar die worden wel intensief gebruikt.

Een van mijn meest recente probeersels is barbecuesaus. Dat is echt enorm simpel te maken en ze zijn er hier dol op. We eten het niet alleen bij de barbecue, maar ook als dip, bij witte rijst en op stokbrood. We hebben wel gemerkt dat anderen het dan pas eten als je het een ander naampje geeft, want wie eet er nu barbecuesaus op brood? Wij dus. Deze tenminste. Maar ik heb toch maar besloten om het anders te noemen.


20130821 (Large)

 

Pittige tomatenspread


Ingrediënten:
1 ui
1 klein blikje geconcentreerde tomatenpuree (140 gr.)
3 eetlepels azijn
1 eetlepel zoete/milde paprikapoeder
1 theelepel sambal

Pureer de ui met een staafmixer of keukenmachine. Voeg de andere ingredienten toe en roer alles goed door elkaar. Als de salsa te dik is, kun je iets meer azijn of eventueel water toevoegen.

Variatie: ook erg lekker als je de ui gewoon fijn snijdt in plaats van pureert. In dat geval moet er iets meer azijn of eventueel water doorheen.

Eet smakelijk!

Klik hier om een printbaar recept (pdf) te downloaden.
Lees verder ...

In mijn (moes)tuin

Vorige week:

20130812 (1) (Large)

Deze week:



Er gebeurde een hoop in de tuin, deze week. Ik gaf de tomaten op, haalde de bak waarin ze stonden leeg en gunde mezelf een winkelmomentje bij het tuincentrum.
Geinspireerd door Alys Fowlers eetbare tuin besloot ik deze keer voor een variatie van groenten en kruiden te gaan.

20130815a (9) (Large)

Aan de rechterkant wat “gewone” keukenkruiden: selderij, basilicum, peterselie,salie en bieslook.

20130815a (1) (Large)

Nou ja, gewoon… Die paarse basilicum is wel heel apart, vind ik.

20130815a (3) (Large)

Aan de linkerkant was ik wat avontuurlijker. Citroengras, citroenverbena en Azteeks zoetkruid. Allemaal erg lekker als thee. Ik denk er nu zelfs over volgend jaar meer van dat planten neer te zetten. Het lijkt me wel wat om al wandelend door de tuin een verfrissend kopje thee samen te stellen.

20130815a (5) (Large)

In het midden staat kleine pimpernel, een kruid dat ik niet kende, maar waarvan de blaadjes lekker pittig smaken in een salade en de bloemen ook in salades gebruikt kunnen worden (maar ik betwijfel of mijn gezin het dan nog eet).

20130815a (10) (Large)

20130815a (11) (Large)

Verder staat er nog rucola, sla, lollo rosso en andijvie tussen. Datzelfde plantte ik ook op de plek waar de doorgeschoten andijvie van een paar weken terug stond.



Daarachter staat de oude kruisbes die ik verplaatst heb vanuit de zijstrook (we hadden last van de stekels als we erlangs moesten naar de voordeur), een zwarte bessenstruik en een zonnebloem.

20130815a (6) (Large)

Of die zonnebloem een eetbare soort is weet ik niet (er stond geen informatie bij), maar volgens Alys is het goed voor je tuin om zonnebloemen te hebben staan, ze trekken vogels en insecten aan.

20130815a (2) (Large)

En verder… dunde ik de bloemkool grondig uit, want die stond veel te dicht op elkaar en bloeit de mais. Wat wel vervelend is voor de hooikoortslijders in ons gezin –wij allemaal), maar we verheugen ons erg op de maiskolven die we met de dag dikker zien worden.

 

Zag ik eindelijk bloemetjes bij de bonen. Zou het dan toch nog gaan lukken?



En probeerde ik een andere methode om de tuin wat beter onder controle te houden. Ik zaaide radijs, waterkers en goudsbloem in mijn kweekkasje. Ik ben benieuwd hoe dat werkt, want dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb binnen geen ruimte om voor te zaaien, dus heb ik de afgelopen twee jaar gewoon alles in de volle grond gezaaid. Maar dan krijg je dus enorme bergen doorgeschoten andijvie (of zoals vorig jaar zoveel dat je het bijna niet aan kunt eten) en radijs die niet groeit omdat het te dicht op elkaar staat. Ik denk dat het, zeker voor een tuin als de mijne, beter werkt om wat minder tegelijk te kweken, maar dat wel steeds aan te vullen. Ik heb het vast al vaker gezegd: het blijft een leerproces. Maar dat maakt het nu juist zo leuk.

Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei
Lees verder ...

Groen

Niet alleen in de tuin is het groen. Ik heb vorige week geschuurd, geverfd en geschuurd en geverfd en nu zijn mijn gangdeuren dus ook groen.

Mensen die mij volgen op facebook en twitter hebben er al voorproefjes van gezien. Het is een heel vrolijk kleurtje. En dat was ook de bedoeling, want van dat beige waar we acht jaar (uh… ja, zo lang we hier wonen al) tegen aan kijken, werd ik knap somber.

Zo was het:

20130808 (2) (Large)

En zo is het nu:

20130815 (1) (Large)

En eigenlijk is het nog iets feller groen, maar op de een of andere manier wil mijn camera dat niet geloven.

Waarom groen? Ik wilde beweren dat ik dat niet wist, maar toen ik eens goed rondkeek in mijn huis, zag ik het ineens.

Het begon allemaal in de keuken. Daar had ik het kozijn vorig jaar al in dit kleurtje geverfd. We kozen de verf op basis van de kleur van mijn favoriete koffiekopjes, omdat die zo’n leuk accent waren in de keuken.

20130815 (4) (Large)

De voorste twee waren toch een tikje te donker (we hebben kleurstalen bij het raam gehouden), maar zoals je ziet is het derde kopje de kleur die we gekozen hebben.

Dat was dus bewust. Maar kijk eens wat ik verder nog zag?

20130815 (3) (Large)

Mijn strijkplank.

20130815 (5) (Large)

Mijn grootmoeders broodtrommel (en de verzameling creme met groene randjes email dat ernaast staat)

20130815 (6) (Large)

De kussens in de huiskamer

20130815 (7) (Large)

Nog een kussen, en de vele, vele kamerplanten (waarvan ik er hier maar eentje op de foto gezet heb, maar ik heb op die 20 vierkante meter 11 planten staan. Het waren er meer, ooit telde een klein neefje verbaasd 24 planten in de kamer, maar dat begon een beetje rommelig te worden)

20130815 (2) (Large)

En mijn tuinklompen.

Oké, ik geef het toe. Groen is gewoon mijn lievelingskleur.
Lees verder ...

Aan zee

Het was een drukke week en ik had een drukke dag voor de boeg. Maar die drukke dag bracht
me zo dicht bij de zee dat ik het niet kon laten. Ik maakte een omweg en gunde mezelf tien minuutjes op het strand. Heerlijk!
20130812a (1) (Large)

20130812a (2) (Large)

20130812a (3) (Large)

20130812a (4) (Large)

20130812a (5) (Large)

20130812a (6) (Large)
Lees verder ...

In mijn (moes)tuin

Vorige week:

20130805 (1) (Large)

Deze week:

201308012 (1) (Large)

Het lijkt goed te gaan, maar wat je niet op de overzichtsfoto ziet is dit:

201308012 (2) (Large)

Tja… In mijn onschuld dacht ik een paar weken terug nog: “Wat leuk dat er ineens zoveel koolwitjes in de tuin vliegen.” Uh, ja. En die leggen eitjes, en uit die eitjes komen rupsen en die rupsen eten kool. Daarom heten ze zo. Ze eten mijn broccoli, mijn boerenkool en mijn bloemkool kaal. Ik ben vanochtend dus maar eens op rupsenjacht geweest, in de hoop nog iets te kunnen redden.

201308012 (4) (Large)

(dat was de helft van mijn vangst, en ik weet zeker dat ik nog lang niet alles heb)

De tomaten ga ik maar opgeven. Alle vruchten hebben last van bloesemrot. Dat komt niet meer goed. Ik denk dat ik die hele bak leeg ga halen en er andere planten neer ga zetten, maar ik moet nog even bedenken wat. Ik heb (dankzij bloglezer Astrid) “De eetbare tuin” van Alys Fowler en daarmee ook het idee van permacultuur ontdekt en wil dat volgend jaar in mijn tuin toepassen, dus misschien is het handig om alvast planten te kiezen die het dan goed doen. Maar ik denk er ook over verschillende soorten bladgroenten neer te zetten, die ik tot in de late herfst kan blijven plukken. Dan kunnen we tenminste  nog iets eten uit de tuin, want tot nu toe is de oogst vrij minimaal (een schaal radijsjes, vier kroppen sla, een maaltje spinazie, een vrij karige portie andijvie en een maaltje spinazie/andijvie gecombineerd).

De prei en de worteltjes lijken het goed te doen, maar je weet natuurlijk nooit hoe het onder de grond gaat. Ik moet de worteltjes nog wel uitdunnen, denk ik.
De mais groeit gelukkig prima. Ik heb de eerste kolven al gesignaleerd.

201308012 (3) (Large)

Ondanks de vrij slechte berichten van de laatste tijd vind ik het nog steeds heerlijk om in de tuin bezig te zijn. Het gaat dit jaar niet zo geweldig qua oogst (vorig jaar aten we dagelijks sla en drie keer per week andijvie uit de tuin), maar daar gaat het niet alleen om. Ik leer een hoop. Moestuinieren is meer dan plantjes en zaadjes in de grond stoppen en twee maanden later opeten wat er gegroeid is. Het is geen laboratorium, je werkt met de natuur. Of eigenlijk hoop je dat de natuur met jou mee wil werken. En of dat nu lukt of niet, het blijft een mooie ervaring.


Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei  
Lees verder ...