Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Een dagelijkse glimlach

Omdat ik even een geestelijk steuntje in de rug nodig had, heb ik de afgelopen week geprobeerd iedere dag een foto te maken van iets waar ik blij van werd, iets simpels, waar ik even van moest glimlachen. Dat werd een bonte verzameling, maar met een paar heel duidelijke hoofdthema's...

21 juni: felgekleurde bloemen

22 juni: breien

23 juni: de bloemen voor ons huis

24 juni: lavendel

25 juni: onverwachte blauwe luchten

25 juni - 2: gevolgd door een spontane barbecue (en de kat op schoot, word ik ook blij van)

26 juni: ons huis, oud en met gebreken, maar een echt thuis

27 juni: breien met de kat op schoot, combinatie van twee fijne dingen

Lees verder ...

In de (moes)tuin

Toen ik deze foto's maakte, dacht ik teleurgesteld dat er eigenlijk weinig nieuws te zien was. Ik overwoog zelfs moestuinmaandag maar een keertje over te slaan. Maar toen ik ze vergeleek met die van de afgelopen paar weken, zag ik toch duidelijk meer groen (zelfde foto 27 mei en vorige week). Dat is dus juist het leuke van wekelijks foto's maken. Je ziet echt de ontwikkeling (al is het jammer dat ik in de tussenliggende weken geen foto vanuit deze hoek gemaakt heb).


Van wat ik vorige week zaaide, is vooral de radijs alweer zichtbaar opgekomen. Daarachter piept heel voorzichtig wat bloemkool uit de grond.


De boerenkool (de blaadjes op de voorgrond van deze foto) doet het ook nog steeds. Zou het dan dit jaar gaan lukken? Daarachter mais en nog meer radijs.


In de voortuin doet de pruimenboom ook zijn (haar?) best. We hadden weinig bloesem, dus het valt me nog mee hoeveel pruimen erin zitten.



Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei
Lees verder ...

Kringloop

De laatste tijd had ik het gevoel dat er iets ontbrak in mijn leven. Niets groots en ernstigs, maak je geen zorgen, maar er miste toch iets. En sinds vorige week weet ik wat dat was.
Ik miste mijn uitstapjes naar de kringloopwinkel. Nu kwam ik daar nog wel regelmatig, maar meestal alleen om iets te brengen. Nooit meer om iets te halen. En als ik bij zo'n wegbrengactie even binnenwipte om rond te kijken, liep ik mezelf voortdurend te vertellen dat het allemaal oude rommel was, net zoals de spullen die ik net had weggebracht. En dat ik niets nodig had en dus ook niets mocht kopen en eigenlijk maar beter naar huis kon gaan, in plaats van te blijven snuffelen, terwijl ik nog zoveel nuttiger dingen te doen had.
Wat natuurlijk in het kader van ontrommelen en rustiger leven een heel wijze houding is.
Maar ik miste het. Sinds ik als achttienjarige (oh... ik wil niet eens uitrekenen hoe lang dat geleden is!) mijn eerste kringloopwinkel ontdekte, ben ik daar vaste klant geweest. In het begin vooral voor nuttige dingen, spullen die ik nodig had zoals kleding en meubels. En boeken natuurlijk, maar dat is in mijn ogen ook een soort noodzaak.
Later begon ik met het verzamelen van 'leuke dingetjes', vaak geinspireerd door de geweldige vondsten die anderen lieten zien. Maar die anderen hebben meestal grotere huizen of kunnen leven met dingetjes en dangetjes op elk beschikbaar oppervlak in huis.
Mijn huis slipte vol en daar moest echt wat aan gebeuren. Dus ruimde ik op, ontrommelde ik en bracht ik dozen vol spullen terug naar de kringloop. En uiteindelijk mocht ik van mezelf niet eens meer rondkijken. Maar dat was misschien wel weer het andere uiterste.


Gelukkig vond echtgenoot dat ook. Hij rekende me voor dat mijn kringlooprondjes echt zo'n dure hobby niet waren, zelfs als ik spullen kocht die ik een jaar later weer terugbracht, gunde me het plezier dat ik er altijd aan beleefde en stuurde me op pad met een missie. Klokken voor in het kantoor. Minstens één, liefst meer. Want als je zaken doet in andere tijdzones is het erg handig als je in één oogopslag kunt zien hoe laat het daar is. Kan ook op de computer, weten we, hebben we, maar als je zo werkt als echtgenoot, kun je daar ook niet altijd even gemakkelijk bij. En bovendien staat het wel interessant, zo'n rij klokken boven het bureau. Ze mogen alleen niet te hard tikken (want er slapen twee dochters naast het kantoor) en ze moesten er wel een beetje leuk uit zien. Een rijtje standaardkeukenklokken kunnen we altijd nog bij Ikea gaan halen, maar dat is niet wat we bedoelen. Het mag best een beetje een rommelige verzameling worden.
Het viel nog niet mee. Ik kon er maar eentje vinden die een beetje aan onze eisen voldeed. Maar dat is niet erg, want dat houdt in dat ik binnenkort nog een keertje naar de kringloop 'moet'.
En dat ik dan nog wat andere dingen vind.... tja, daar kan ik toch niets aan doen?

Deze keer kwamen behalve de klok ook nog mee naar huis:

:: twee Agatha Christie boeken die ik nog niet had. Ik heb er al heel veel (dit is een dubbele rij) in deze uitvoering, maar tegenwoordig zie je ze zelden meer. Eigenlijk zijn dit twee verschillende uitvoeringen zelfs, maar daar doe ik maar niet moeilijk over, ze hebben in ieder geval dezelfde nummering en die gezellige gekleurde ruggen.


:: een spiegel voor boven mijn "toiletkastje", dat eigenlijk het keukenkastje van mijn grootmoeder is. Ik heb het jarenlang gebruikt als naaikastje, maar nu bevatten de laadjes sieraden, contactlenzen, make-up, haarelastiekjes enzovoorts.Ik had er een simpele randloze spiegel boven op staan, maar zeg nou zelf, dit heeft toch een stuk meer uitstraling?


:: en... breigaren. Tja. Eigenlijk ging ik na het verwerken van alle mijn restjes geen voorraad meer aanleggen. In het kader van ontrommelen en versimpelen dus. Maar echtgenoot (ja, ik heb een wijze man) wees me erop dat ik er juist zoveel plezier in had om van (andermans) restjes nog iets moois te maken. En bovendien hielden mijn kringloopvondsten het breien voor het goede doel enigszins betaalbaar.
Dus kon ik  dit echt niet laten liggen. De ideale kleuren om truitjes, mutsen en vierkantjes voor Knit-a-Square te breien. Vrolijke, heldere kleuren voor kinderen die het toch al niet gemakkelijk hebben.
Een flinke voorraad, maar ik heb me nog ingehouden. Dit waren drie zakken. Er waren er nog drie, met minder felle kleuren. Waar ik vast ook van alles mee had kunnen doen, als ik maar tijd had. Een trui voor mezelf in verschillende kleuren grijs, bijvoorbeeld, of... Tja, ideeën heb ik meer dan genoeg. Maar voorlopig ben ik nog met dat vest van mijn verjaardagswol bezig en dan ga ik hiermee aan de slag.


Dat is dus blijkbaar wat ik het meest gemist heb. Niet het kopen op zich, maar wat er allemaal bij komt.
Een klokje kopen en je verheugen op de compositie die je kunt maken als je er nog een paar vindt. Een zeer bruikbare maar saaie spiegel vervangen door een exemplaar waarvan je iedere keer als je hem ziet gaat glimlachen. Ruimte maken voor nog twee boeken in een toch al uitgebreide verzameling. Wol kopen terwijl ik nog een ander project onder handen heb, puur omdat de kleuren zo mooi zijn en er altijd wel iets van te maken is.
Het geeft rommel, teveel rommel soms. Maar ik begon toch wel in te zien dat het (voor mij) niet werkt om het helemaal uit te bannen.

Op zoek naar balans dus. Zoals bij alles in het leven. Uiteindelijk kom ik altijd weer tot die conclusie. Ook een soort kringloop.
Lees verder ...

In de (moes)tuin

En weer is er een stukje van de tuin af. De vierde en vijfde verhoogde border zijn klaar en gevuld met honderd zakken grond. Het is even sjouwen, maar dan heb je ook wat...



Ik kan me voorstellen dat onze aanpak wat vragen oproept, trouwens. Waarom dat gedoe met verhoogde borders en zakken grond?
Het zit zo: onze achtertuin was vroeger eigendom van onze buurboer. Er stond een hooiberg, die door de vorige eigenaars en onze buren is afgebroken, maar de fundering hebben ze laten zitten. Onder het grootste deel van de achtertuin ligt dus een dikke betonplaat. Verhogen is de enige mogelijkheid om hier iets te laten groeien.
Voordeel is wel dat het terras niet kan verzakken, maar een nadeel is dat er bij hevige regenbuien een laag water blijft staan. De tuin ligt namelijk ook nog eens een meter lager dan het huis en twee meter lager dan de weg, dus al het water stroomt erheen.
Dat hoogteverschil is trouwens ook de reden waarom we met zakken grond werken, in plaats van een paar kuub los te laten komen en dat met kruiwagens te verplaatsen. Je kunt zo lastig met een kruiwagen de trap naar de tuin af en dan weer omhoog de border in rijden. Met zakken sjouwen werkt een stuk handiger.
Ach, dat hoort nu eenmaal bij een huis aan een dijk. Het uitzicht maakt een hoop goed...


In de voorste en achterste bak heb ik nu ook gezaaid. Winterpeen, zomerpeen, radijs, broccoli en bloemkool. Verder moet ik me een beetje inhouden, want ik zal straks ook nog dingen moeten uitplanten.



De slaplantjes die ik geplant heb doen het goed, maar de zaadjes komen niet echt op. Ik heb er nog maar wat bijgezaaid. De prei komt wel eindelijk zichtbaar op.


In de netgevulde bak aan de zijkant heb ik tomatenplanten gezet. Je ziet ze haast niet tegen de achtergrond van de klimop, maar het zijn er acht. Ik hoop dat ze het goed gaan doen. Het lijkt me zo leuk om in ieder geval één keer zo'n grote tomatenoogst te hebben dat ik soep en saus moet maken om ze op tijd op te krijgen. Ik ben trouwens bang dat dat nog steeds niet gaat lukken, want er gaan hier dagelijks heel wat tomaten rauw doorheen. We zullen zien...



En dan nog even een bloemetje uit de voortuin als afsluiting.


Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei 
Lees verder ...

Recensies (en een nieuw boek)

Je zou denken dat het went, maar nee... Ook bij mijn zesde boek zat ik in angst en beven de eerste recensies af te wachten. Het blijft eng, dat mensen niet alleen je boeken lezen, maar er ook nog een mening over hebben en die openbaar maken.

De eerste recensie die binnenkwam over Tegenstelling was meteen een lastige. Geschreven door een man die volgens zijn beschrijving van lezen en literatuur houdt. Tja... Niet helemaal mijn doelgroep dus.
Maar eigenlijk is wat hij zegt heel positief. Want mijn boek is nu eenmaal een (huis)vrouwenboek (oké, over de benaming huisvrouw zijn de meningen verdeeld, maar laten we ervan uitgaan dat hij het niet denigrerend bedoeld...) en ik wil juist graag het normale leven beschrijven. Dat hij zegt "En als je daarvan houdt is Tegenstelling de moeite waard" is dus een opsteker. De complete recensie kun je nalezen op theSword.nl

De biblionrecensie is voor mij en mijn collega's de belangrijkste. Niet alleen wordt daardoor de aanschaf van de bibliotheken bepaald, maar deze recensie wordt ook gelinkt op de website van bibliotheken en geplaatst op online winkels als bol.com. Het heeft dus nogal wat impact. Maar ik had niet in zo spanning hoeven zitten, de recensie was zeer positief.

Nina Veldman werkt als au pair bij een familie van bekende Nederlanders. Sofie, model en actrice, heeft net een tweeling gekregen. Haar jongere zus Renske is modeontwerpster; ze heeft een dochtertje van vier en woont in hetzelfde huis. Nina is een wat gesloten jonge vrouw, maar is heel goed in de zorg voor de kinderen. Ze heeft een heel negatief zelfbeeld: ze voelt zich dom. Dat is haar een hele jeugd lang door haar ouders aangepraat, omdat ze dyslexie heeft. De ingewikkelde familiesituatie en de roem van Sofie zorgen voor een boel verwikkelingen... De plot is eenvoudig en voorspelbaar, maar is wel meeslepend verteld. De karaktertekening is scherp, en als hoofdpersonage wekt Nina veel begrip en empathie op. De auteur snijdt een moeilijk thema aan, maar slaagt erin om duidelijk te maken dat dyslexie niet alleen voor schoolkinderen moeilijk is, maar ook het volwassen leven blijft beïnvloeden. Het vlotte verhaal zal vooral romantische vrouwen aanspreken. - Patricia Moons


Vooral het stukje over het thema maakt me blij. Want dat puntje was de recensent van theSword helaas ontgaan. Er zit wel degelijk een diepere laag in Tegenstelling (meer over de achtergronden kun je hier lezen) en het is fijn dat dat bij Biblion wel doorgekomen is. Gedeeltelijk tenminste,de hoogbegaafdheid van Diederik kwam duidelijk wat minder uit de verf, maar dat komt natuurlijk ook doordat het verhaal vanuit Nina geschreven is. Wie weet schrijf ik nog eens een boek met een hoogbegaafde hoofdpersoon...

Na deze twee recensies kan ik me overigens alweer druk maken over de reacties op mijn volgende boek. Want dat gaat een stuk minder over het normale leven en er zit ook niet echt een maatschappelijk thema in (tenminste, niet zo overduidelijk als in Tegenstelling).
"Erfgoed" is een boek in dezelfde reeks als Familiegeheimen, een liefdesroman met wat meer (Agatha Christie-achtige) spanning erin.

En omdat de nieuwe fondslijst nu op de website van mijn uitgever te downloaden is, mag ik jullie ook de prachtige cover (ontworpen door Eric de Bruin van Varwig Design) laten zien en alvast een kleine samenvatting van het verhaal geven.

Donna Moree is een bekende fotografe. Ze wordt uitgenodigd een fotoboek te maken over Landgoed Santhove en daarna de bruiloft van de barones vast te leggen. Tot haar grote schrik blijkt de broer van de bruid, baron Floris van Santhove, de man te zijn die ze negen jaar eerder in Rome achtergelaten heeft. Donna ontdekt al snel dat ze nog steeds van hem houdt, maar ze heeft veel moeite met zijn achtergrond. Terwijl ze door het huis en over het landgoed zwerft om foto's te maken, merkt ze dat er vreemde dingen spelen op het landgoed. Voor ze erachter kan komen wat er precies aan de hand is, wordt de butler vermoord.

Erfgoed staat gepland voor najaar (oktober/november) 2013
Lees verder ...

In de (moes)tuin

Niet alleen de kat en ik genoten van het mooie weer. In de bak waar ik mijn groenten gezaaid heb, leek alles wel uit de grond te schieten...


Bloemkool is nieuw voor mij. Wat een grappig plantje!


De aardbeien beginnen nu ook te groeien.


En de tomaten gaan ook bloeien.


In tegenstelling tot wat je zou denken bij het lezen van mijn vorige blogje, is er niet alleen maar geluierd in de zon, de afgelopen dagen.
Twee van de drie bakken in de achtertuin die nog niet af waren, naderen voltooiing. Als het goed is komt er deze week een pallet grond en kunnen ze gevuld worden. Dan kan ik zaailingen gaan overplanten. Foto's volgen als de bakken klaar zijn.

Ook in de gewone tuin werd hard gewerkt. De strook langs het huis onderging een metamorfose.
Voor:


Na:

En de potten op het dakterras werden ook weer gevuld.
Voor:

 Na:
En nog een paar bakken, voor:


En na:


Wat kunnen een paar plantjes en een beetje werk toch een groot verschil maken...

 Dat moet ik goed onthouden terwijl ik bezig ben deze puinhoop op te ruimen...

 Ik ben al begonnen met snoeien en kappen en brandnetels verwijderen, maar klaar is het nog niet. Hopelijk kan ik snel een mooie na-foto tonen.

Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei 
Lees verder ...

Genieten

Ik heb een ellenlange todo-lijst, maar op dit moment heb ik maar één prioriteit: zoveel mogelijk buiten zijn en genieten van de zomerzon!
(of: excuses voor (bijna) woordeloze blogpostjes, late reacties, afwezigheid op social media, enz. - ik sta in de zomerstand)

goed voorbeeld...
Lees verder ...

In de (moes)tuin

De afgelopen week was (qua tuin) lang zo'n ijverige niet als de vorige. Voor mij niet in ieder geval. Er waren zoveel andere dingen dat ik simpelweg niet aan de tuin toekwam. Gelukkig hebben zaadjes geen hulp van mij nodig om te ontkiemen.
Ik zag gisteren een paar heel kleine blaadjes waar ik de andijvie gezaaid heb en de radijs komt ook al op.


In de zijtuin lijkt de kruisbes eindelijk vrucht te gaan dragen. Ik moet het afkloppen, want de afgelopen drie jaar werd hij kaalgevreten door de rupsen voor de bessen echt rijp waren. Maar hij houdt het in ieder geval al iets langer vol...


En... ik weet dat dit niets met moestuinen te maken heeft, maar ik wilde toch nog even laten zien hoe mooi onze stokoude meidoorn staat te bloeien.


Meer moestuinen? Kijk bij Helena's Moestuin Maandag op haar blog Hollandse Klei
Lees verder ...