Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Tegenstelling

Mijn zesde boek, het derde (afzonderlijk te lezen) deel van een trilogie. Oh wow. Soms kan ik niet geloven dat dit allemaal echt gebeurd...

(vanaf 1 mei te koop - volgende week vertel ik meer over het verhaal en de achtergrond en geef ik een exemplaar weg)

Lees verder ...

Opgeruimd, maar niet klaar




Oeps, alweer een week overgeslagen. Mijn excuus? Te druk. Wat eigenlijk geen excuus is, want ik heb het altijd te druk. Deze week was ik afwisselend bezig met het opruimen van mijn slaapkamer en ziek zijn. Hooikoorts. En stofallergie, hoogstwaarschijnlijk. Maar dat laatste leed is geleden. De slaapkamer is opgeruimd.

Ik heb altijd heel veel bewondering voor mensen die kastjes-per-dag plaatsen of van iedere klus een voor- en een nafoto hebben. En dan zijn die nafoto's ook altijd helemaal perfect. De waarheid is dat mijn slaapkamer nog steeds een voor is. De lijst is enorm: afwerken (je kunt nog steeds zien waar de tussenmuur zat), vloer (we hebben nu een stuk laminaat en een stuk vloerbedekking met daartussen een kale strook), verven (kozijnen of zelfs al het houtwerk), en zo kan ik nog wel meer dingen bedenken. Maar dat doe ik liever niet, want dan krijg ik het benauwd. Voorlopig hebben we daar echt geen tijd voor (wegens voorgenoemde drukte en nog veel meer lopende klusprojecten).

Dus geniet ik nu maar van mijn opgeruimde slaapkamer. Vanuit de juiste hoek gefotografeerd ziet het er tenslotte toch best goed uit...

p.s. die mandjes op de boekenkast zijn leeg en gaan waarschijnlijk nog weg
p.p.s. ja, die balk is bekleed. Hij hangt voor ons net iets te laag. Ik heb een hersenschudding opgelopen door dat ding en op deze manier proberen we herhaling te voorkomen
p.p.p.s nog even iets heel anders: Anita houdt een leuke give-away ter ere van haar honderdste post op haar schrijfblog. Ze geeft o.a. een boek weg. Meedoen kan nog tot zondag.

Later toegevoegd: in het kader van leuke give-aways ook nog even melden: Aritha geeft een exemplaar van haar nieuwe boek 'Trouw aan jou' weg.

Lees verder ...

In mijn tuin


Al die regen heeft toch nog een voordeel. Twee voordelen zelfs. Ten eerste was mijn tuin echt toe aan een paar lekkere regenbuitjes. En ten tweede hoef ik me nu niet schuldig te voelen omdat ik geen tijd heb om in de tuin te werken.
Trouwens, mijn planten zien er zonder mijn hulp (èn in de regen) toch wel prachtig uit...


Lees verder ...

Ontrommelen



Ik was van plan vanochtend meteen te beginnen met het schrijven van een gezellig stukje. Ik wist alleen nog niet waarover. Want het is eigenlijk nog net iets te vroeg om enthousiast over mijn nieuwste boek te gaan vertellen. Na vijf boeken weet ik inmiddels dat een geplande datum (volgende week al!) niets zegt over het moment waarop zo’n boek daadwerkelijk in de winkel ligt. Dus wacht ik nog even. Maar dat stukje zou er toch wel komen, nam ik aan. Gewoon gaan zitten en beginnen. Net als vroeger, even bijkletsen.

Het probleem was alleen dat het er niet van kwam om te gaan zitten. Ik ging namelijk alleen maar even de huiskamer opruimen en was daar vervolgens de hele ochtend mee bezig. Het was nodig, dat wel. In al die rare weken was ik niet verder gekomen dan even snel de stofzuiger erdoorheen halen. Of zelfs alleen maar de bezem. Dan blijft er nog wel eens wat liggen in de hoekjes en op de richeltjes.

Bovendien zijn we druk bezig met ontrommelen. Wat ik geen prettig woord vind, overigens. Want het is geen rommel dat ons huis zo vol maakt. De rommel is allang weg. Het zijn toch spullen die op de een of andere manier iets betekenen. Maar het is wel een feit dat er teveel van die spullen zijn.

Het is confronterend om anderen te helpen met een verhuizing. Tenminste, als je iemand bent die iets verder denkt dan de oppervlakte. Want voorbij de verbazing (wat een berg spullen hebben die mensen en waarom doen ze de helft niet gewoon weg) ligt het besef dat jouw huis ook vol kasten en hoekjes staat, waarin spullen staan waarvan anderen ook zouden zeggen dat ze best weg kunnen.

Dus ben ik nu bezig kasten leeg te ruimen en overbodige spullen weg te doen. Allemaal heel goed voor het moreel (want dingen wegdoen voelt vaak als een verlichting), maar ook vermoeiend (want je moet voortdurend beslissingen nemen) en stoffig (want al weken niet echt goed schoongemaakt).

Maar goed, de huiskamer is weer wat schoner en we zijn er bijna. Ik heb in de huiskamerkast op dit moment zelfs twee lege  planken. Dat lijkt fijner dan het is, want ik heb nog twee kasten waar ik eigenlijk van af wil en de inhoud daarvan past natuurlijk niet op die twee plankjes. Maar toch, het is een begin. En boven slapen we ook niet meer in een gecombineerde inloopkast/kantoor, maar begint er zowaar een echte, ruime slaapkamer tevoorschijn te komen (als we de stapels die ik nog moet sorteren even wegdenken). Ontrommelen gaat me blijkbaar goed af.

Nu nog een manier vinden om mijn hoofd te ontrommelen. Want dat zit een beetje vol. Niet alleen met huishoudelijke beslommeringen, maar ook met vier BTW-aangiftes die deze maand de deur uit moeten, een dochter die begeleid moet worden met haar thuisstudie PDB en tussen de bedrijven door probeer ik ook nog aan de twee verhalen waar ik mee bezig ben te schrijven. Of loop ik in ieder geval te bedenken hoe ik verder moet gaan als ik tijd heb. Dat die twee verhalen op dit moment een beetje door elkaar gaan lopen is niet echt handig, maar ik kom er wel uit. Gelukkig zijn beide hoofdpersonen erg goed in opruimen.

Ik weet eigenlijk niet wat er eerst was. Werd mijn opruimwoede geïnspireerd door deze hoofdpersonen, of is het juist andersom? Waarschijnlijk geen van beiden, of allebei. Het is gewoon de manier waarop ik schrijf.
Zowel geïnspireerd door als inspirerend voor mijn eigen leven.
Lees verder ...

Mooie momenten

Een groot deel van de mooiere momenten in de afgelopen maand brachten we door op Curacao. Gedeeltelijk voor werk (ik schreef bijna een half boek op onze hotelkamer terwijl echtgenoot klanten bezocht), gedeeltelijk voor ontspanning. En als het ergens mogelijk is om te ontspannen is het daar wel.

meer foto's hier







Aan buitenlanders uitleggen hoe het kan dat zo'n eiland aan de andere kant van de wereld toch ook Nederland is? Ik vond deze grappige video die het allemaal perfect in beeld brengt (inclusief het verschil tussen Hollanders en Nederlanders).
Lees verder ...

Terug

for English please scroll down

Ik was van plan in mijn eerste blogpost na mijn (meer dan een) maand pauze een opsomming te geven van alles wat ik in die vijf weken gedaan en beleefd heb.
In de trant van: verhuizingen van familieleden (niet ik, maar mijn hulp was nodig): 2; vierkante meter laminaat gelegd: 33; dozen uitgepakt: 50 (denk ik, meer kan ook); enzovoort. Maar een groot deel van die maand kan helemaal niet op die manier opgesomd worden (hoe tel je emoties?) en eigenlijk horen veel dingen ook niet in het openbaar op internet thuis. Een vriendin, die wel een nog niet helemaal volledige lijst kreeg, noemde de afgelopen weken een 'rollercoaster'. En dat dekt de lading bijzonder goed.

Eigenlijk vraag ik me af hoeveel zin het heeft om in het verleden te blijven hangen. Er waren lastige momenten, er waren gelukkig ook mooie momenten (misschien krijgen jullie daar in de loop van de week nog een paar foto's van te zien) en het is voorbij. Ik kan beter naar de toekomst kijken. Hoewel... In het verleden blijven hangen is niet goed, maar voortdurend 'vooruit leven' is ook niet handig. Dan vergeet je te genieten van het heden (in het engels is het woord voor 'heden' hetzelfde als het woord voor 'geschenk' - mooi vind ik dat).

Eigenlijk kan mijn eerste blog na deze pauze dus beter zo zijn:

Hallo, ik ben er weer. De zon schijnt en de bollen bloeien. Is dat niet fijn?






~~~~~~~~~~
I was planning to make my first blogpost a nice roundup in numbers. Like this: number of family member moves (not me, but my help was needed): 2; square metres of laminateflooring laid: 33; boxes unpacked: 50 (or more); etc. But the most part of that month can not be summed up like that (how do you count emotions?) and a lot of it is not what I want out on the internet anyway. A friend called the last months a rollercoaster and I think that's quite accurate.

I'm wondering if looking back is what I need right now. There were sad moments, there were happy moments (maybe I'll share a few photos of those later) and it's over. I'd better look at the future. Although... living in the past isn't right, but constantly living in the future isn't healthy either. One forgets to enjoy the present (I love how in English that word also means 'gift') that way.

I think my first post after this break should be like this:

Hi, I'm back. The sun is shining and the bulbs are flowering. Isn't that great?
Lees verder ...