Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Alweer een nieuw boek?


Zo snel? Niet echt. Dat duurt nog wel even. Dat duurt nog bijna een half jaar zelfs. Maar ik wilde toch alvast een klein tipje van de sluier oplichten...

:: de titel is Tegenstelling
:: het is een zelfstandig te lezen vervolg op Incognito en Dilemma (een trilogie, is dat niet gaaf?)
:: dit is het eerste boek dat ik aan mijn uitgever aanbood zonder dat het af was
:: sterker nog: de fondslijst lag al in de brievenbus, toen ik nog bezig was met schrijven
:: ik dacht een half jaar de tijd te hebben om dit boek af te maken
:: maar 'life got in the way'. Echt ontzettend in de weg zelfs.
:: vandaar dat ik de laatste weken (maanden) nogal gestrest was
:: maar nu is het af
:: nou ja, bijna. Ik twijfel nog over het einde. Een liefdesroman die niet eindigt met een zoen. Kan dat eigenlijk wel? (het past bij de hoofdpersonen, dat wel)*
:: dit is de cover. Mooi hè?

* en op twitter vindt men dat het wel kan. Ik laat het voorlopig maar even zo. Denk ik.


Lees verder ...

Schaduwspel


Vanochtend schilderde de laagstaande zon kunstwerken op mijn muur...
Lees verder ...

Rotterdam


Ik kan er niets aan doen, ik heb iets met Rotterdam. Niet dat ik het een mooie stad vind. Absoluut niet zelfs. Zeker niet nu een groot deel van de binnenstad al jaren één grote bouwput is. Er zijn wel mooie plekjes maar daar kom ik niet vaak (moet ik toch eens doen - met de grote camera). Ik zou er trouwens ook niet willen wonen. Als ik terug zou moeten naar een stad (maar dat hoop ik niet, ik moet er niet aan denken huizen te zien als ik naar buiten kijk) wordt het Gouda. Dat was tien jaar lang "thuis" en het voelt nog steeds vertrouwd als ik er ben.
Maar toch. Er is niets leuker dan op de markt van Rotterdam lopen. En dat heb ik dus gisteren gedaan. Met het excuus dat ik op zoek was naar Sinterklaascadeautjes, maar eigenlijk gewoon omdat ik er zin in had.
Het is alleen jammer dat ik nog steeds niet zo veel fotolef heb als ik zou willen. Er zijn zoveel mooie plaatjes te schieten in en rond de marktkramen, maar ik durf dat niet zomaar te doen. Zelfs niet met het kleine cameraatje. Jullie moeten dus maar van me aannemen dat het een heerlijke markt is. Met groente en fruit en echte marktkooplui. "Hele zak paprika één eurootje, mevrouw." Met gedroogde kruiden en olijven en noten. Met vissen en schelpdieren en zelfs krabben (om eerlijk te zijn kreeg ik wel een beetje een naar gevoel toen ik zag dat er daar minstens één nog van leefde).
Om nog meer in de Sinterklaasstemming te komen waren er Zwarte Pieten die collecteerden voor een stichting waarvan ik de naam vergeten ben. Ik gaf wat aan de eerste en heb de rest verteld dat ik dat al gedaan had. Toen ik bij de vierde riep "Jullie lopen echt overal!", zei die jongen dat ze met z'n honderden waren, dus dat kon dan kloppen. Helaas zag ik geen van die honderd collectanten toen ik na het winkelen mijn kleingeld nog bij ze wilde dumpen.
Er waren enorm veel kraampjes met hoesjes voor telefoons die ik niet bezit en kramen met heel leuke kleding in maten die ik niet (meer) heb. Dat overtuigde me ervan dat ik toch weer eens moet proberen af te vallen. Maar eerst kocht ik een zakje dubbelzoute drop (ligt het aan mij of is dat lang zo zout niet meer als vroeger?).
En natuurlijk waren er de rommelmarktkramen. Ja zeg, wat denken jullie dan. Als ik weet dat ik maar een deel van de markt kunt bekijken, neem ik natuurlijk wel precies dat pad. Want dat is pas echt leuk. En slecht voor de portemonnee. Tenminste, dat was het altijd wel. Maar vandaag zag ik niet veel wat ik wilde hebben. Alleen een heel oud houten bakje voor brieven. Dat was een leuk ding. Maar ik zou niet weten waar ik het op moet hangen, dus heb ik het braaf laten liggen. Er was iemand bezig een grote antieke leren koffer te kopen en een mevrouw riep dat hij het gewoon moest doen omdat je er daar nooit te veel van had. Dat was ik niet met haar eens, want ik zou die dingen best willen hebben, maar ik kan er niet eens eentje kwijt. Iemand anders vroeg naar de prijs van antiek bestek dat nog netjes in een kist lag en ik dacht dat haar man spontaan begon te schaterlachen toen hij het bedrag hoorde. Maar dat bleek toch een andere man te zijn. Waar hij om lachte weet ik niet, maar het klonk zo aanstekelijk dat ik begon te glimlachen.
En dat is misschien wel de belangrijkste reden waarom ik zo graag naar de Rotterdamse markt ga. Er is daar altijd wel iemand waar ik vrolijk van word...




Lees verder ...

Voorpret

for English please down

Vandaag moet ik winkelen. Gelukkig niet voor kleren, daar heb ik echt een hekel aan. Nee, ik ga voor Sinterklaasinkopen en dat vind ik juist heel erg leuk.
Sinterklaas is mijn favoriete feest en gelukkig vieren we het nog steeds uitgebreid. Traditioneel is bij ons de zak gevuld met heel veel kleine cadeautjes die allemaal voorzien zijn van gedichtjes. Dat is altijd goed voor een hele avond gezelligheid, lachen en verbondenheid. Om dat laatste gaat het natuurlijk.
Maar die kleine cadeautjes moeten dus grotendeels nog gekocht worden. Ik ben altijd van plan om op tijd te beginnen, koop meestal in oktober of zelfs in september al een paar dingetjes, maar de rest moet toch echt op het laatste nippertje, tussen deadlines, griepjes en andere drukte door. Dat hoort gewoon zo, blijkbaar.

Om een beetje in de stemming te komen plaats ik vandaag wat foto's van Sinterklaasfeesten en voorbereidingen uit eerdere blogjaren. En hier kun je lezen wat ik in 2009, 2008 en 2007 over ons Sinterklaasfeest schreef.
Ja, ik heb er zin in!
~~~~~~~~~~
It's that time of the year again. While blogs from other parts of the world talk about "starting to plan" for Christmas, I'm rushing to get things together before Sinterklaas again. It's always comes down to the last few days. But that's okay. I love it.
Traditionally in our family the big bag is filled with small gifts, each with a little rhyme about the gift and it's receiver. Good for hours of fun and laughter and togetherness.
To get into the spirit - and because I'm running out of time (I need to go shopping for it today, fun, but exhausting) - I'm (re)posting some pictures of Sinterklaas in earlier blogyears.
Yes, I'm looking forward to it!

2006

2007

2008

2008

2008

2009

2009

2009

2009

2010

2010

2011

2011
Lees verder ...

Eindelijk af


Breien is rustgevend. Zeggen ze. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens. Ik vind het inderdaad een heerlijk ontspannend werkje. Maar ik heb ook gemerkt dat ik er niet het geduld voor op kan brengen als ik echt heel erg gestrest (ja, dat schrijf je zo - wist ik ook niet). Vandaar dat de col waar ik in september zo enthousiast mee bezig was, een tijdje bleef liggen. Want ik was dus een beetje (boel) gestrest. En ziek en moe en... Nou ja, daar ga ik jullie niet mee vermoeien. In ieder geval was mijn breizin volkomen verdwenen.
Gelukkig gaat het nu weer een stuk beter. Zo goed zelfs, dat ik mijn breiwerk weer oppakte en daar eindelijk weer eens ontspanning in vond.
Dus maakte ik de col af en begon toen aan een bijpassende muts (ik schreef het al eerder, ik brei graag mutsen), die ik ook vrij snel af had. Ik ben weer klaar voor de winter!
Van het restje breide ik een vierkantje voor Knit-a-Square. En daarna begon ik meteen aan een volgend project, met in mijn achterhoofd nog veel meer plannen voor de rest van mijn voorraadje wol. Heerlijk is dat.


Lees verder ...

Dat is dat


Toch nog een paar reacties extra... Wat leuk! En welkom op mijn blog, ik hoop dat jullie hier nog wat vaker komen lezen. Jullie hebben geluk, want ik vind niets sneuer dan te moeten loten tussen slechts twee mensen. Jullie krijgen dus allebei een exemplaar van 'Incognito'.
Sanne en Hanneke, mail me even met jullie adres (geertrude@geertrude.nl), dan komt hij naar je toe! (Die van jou ligt klaar, Jezebelle, die verstuur ik gelijk met de andere boeken)
En dan ga ik na al deze opwinding nu weer over tot de orde van de dag. Het wegwerken van achterstallige was, genieten van mooie zonsopgangen (het grote voordeel van de lange nachten in deze tijd, je hoeft niet vroeg op te staan om zoiets moois te zien) en een beetje breien (oh, wat heb ik dat gemist!). En dan nog wat andere dingen, maar daarover later meer ;-) (ha, ik word nog eens goed in cliffhangers!)



Lees verder ...

De andere kant van Zuid-Afrika


Zuid-Afrika is een mooi en boeiend land en ik vond het dan ook erg leuk om onze reis te verwerken in mijn boek. Ik had alleen niet voorzien dat je er tijdens het schrijven van zo'n verhaal niet aan ontkomt ook de minder fijne kanten van het land te noemen. Zo is er nog steeds een groot rassenprobleem. Tussen blank en zwart zit een grote kloof. Niet meer door wetten van blanken die de zwarten benadelen, maar doordat apartheid veel dieper gaat dan alleen die wetten. Het zit die mensen nog steeds in het bloed en het valt niet mee daarvan los te komen. In mijn boek probeer ik er niet te diep op in te gaan (het is tenslotte een liefdesroman), maar hier en daar dook het toch op (ik weet het, het klinkt als een cliché, maar soms schrijft een verhaal zichzelf).
Een ander probleem in Zuid-Afrika waar ik pas veel later achterkwam, is dat er een enorme hoeveelheid aidswezen is. Door onze gids is zijdelings wel genoemd dat Aids veel voorkwam (ik herinner me dat ze vertelde dat een minister had beweerd dat je aids kon voorkomen door jezelf gewoon goed te wassen na de daad. Eh, nee dus.), maar verder werd dat soort dingen zoveel mogelijk verzwegen.

In juni 2011 (ruim een jaar na onze reis dus) kwam ik via via Knit-a-Square tegen. Ik was meteen verkocht en heb sindsdien regelmatig wat voor ze gebreid. Hoewel het hoofddoel is om gebreide en gehaakte vierkantjes te verzamelen om dekens van te maken, kun je daarnaast ook allerlei kledingstukken inleveren. Dat houdt het boeiend. Die vierkantjes zijn heerlijk om even tussendoor te maken van allerlei restjes en mutsen (die brei ik het liefst, vraag me niet waarom, maar het is zo) willen ze ook altijd wel hebben.
Mijn laatste pakketje ging gisteren de deur uit. Twee 'cuddles' (slaapzakken), zes mutsen, een babyvestje en vier vierkantjes. Niet dat ik die de afgelopen tijd gebreid heb, dat lag er al sinds de zomer, maar het werd hoog tijd dat ik ze eens opstuurde.

Waarom ik dit vertel in de week waarin ik 'Goede hoop' probeer te promoten? Tja... ik had dit dus aan al die tientallen of honderden nieuwe volgers willen vertellen in de hoop dat daar ook breisters en haaksters bij zouden zijn die op zoek waren naar een goed doel om voor aan de gang te gaan. Maar goed, ik blijf het gewoon regelmatig noemen hier, wie weet of het zich toch nog langzaam maar zeker verspreid. ;-)



Lees verder ...

Achtergrond en sneak preview



Wat dit filmpje met de achtergrond van 'Goede hoop' te maken heeft? Meer dan je zou denken. Niet het filmpje, want dat is niet zo boeiend, maar het nummer dat je hier hoort. Bonnie Tyler met 'Don't Turn Around'.
Ik vind dit al jaren één van haar mooiste nummers (eigenlijk is het origineel van Tina Turner, ook mooi).
De tekst?

If you wanna leave I won't beg you to stay
And if you gotta go darling maybe it's better that way
I'm gonna be strong, I'm gonna do fine
Don't worry about this heart of mine
Just walk out that door, see if I care
Go on and go now but

Don't turn around

Cause you're gonna see my heart breaking
Don't turn around
I don't want you seeing me cry
Just walk away
It's tearing me apart that you're leaving
I'm letting you go
But I won't let you know

I won't miss your arms around me holding me tight

If you ever think about me just know that I'll be alright
I'm gonna be strong, I'm gonna do fine
Don't worry about this heart of mine
I know I'll survive, sure i'll make it through
And I'll even learn to live without you

Don't turn around

Cause you're gonna see my heart breaking
Don't turn around
I don't want you seeing me cry
Just walk away
It's tearing me apart that you're leaving
I'm letting you go
But i won't let you know

I wish I could scream out loud that I love you

I wish I could say to you don't go, don't go, don't go

Don't turn around

Cause you're gonna see my heart breaking
Don't turn around
I don't want you seeing me cry
Just walk away
It's tearing me apart that you're leaving
I'm letting you go
But i won't let you know


(D. Warren, A. Hammond)

Het gaat over een vrouw die bij het kapot gaan van haar relatie probeert sterk te blijven, omdat ze niet wil dat hij ziet hoe erg ze het vind. Dat heeft me altijd geintrigeerd. Zou ik dat ook doen? Zou ik dat volhouden? Heeft zo'n houding gevolgen? Voor het verwerken van de scheiding, voor de omgang met je ex, voor je toekomst?
Als ik op zo'n manier ergens over na blijf denken, groeit er meestal een verhaal uit. Dat is 'Goede hoop' geworden. Met een heel ander einde dan ik in eerste instantie bedacht had...

Dat einde ga ik niet verklappen, maar je kunt wel alvast het eerste hoofdstuk lezen. Klik hier om de pdf te downloaden.

Om hoofdpersoon Karlijn en haar ex-man Tim voortdurend met elkaar te confronteren, liet ik ze samen een reis maken. Een groepsreis door Zuid-Afrika om precies te zijn. Waarom op die manier en waarom daar? Omdat ik zo'n reis zelf ook gemaakt heb. Dat schrijft wel zo prettig.
Nieuwsgierig naar mijn eigen belevenissen daar? Klik hier voor de blogs die ik daar destijds over schreef en hier voor de foto's.
Ik ben zo dicht bij onze eigen reis gebleven (maar niet helemaal, sommige dingen zijn echt fictie), dat mijn foto's die van Karlijn hadden kunnen zijn. Als ze foto's genomen had. Maar Karlijn kijkt liever met haar eigen ogen en gebruikt haar geheugen voor de herinneringen, zegt ze. En ik kreeg haar met geen mogelijkheden op andere gedachten... ;-)
Lees verder ...

Een bekentenis en weggeefactie - take 2

Waarom post ik dit in het weekend, vraagt u zich af? 
Omdat ik op het verkeerde knopje drukte en het toen maar zo gelaten heb ;-)


Ik moet bekennen dat ik niet zo goed ben in promotie. Ik vind boeken schrijven heerlijk, maar dat gedoe eromheen hoeft van mij niet zo. Een persbericht  rondsturen oké, maar de rest... Reclame maken voor mezelf ligt me niet erg en dat is duidelijk.
Maar ja. Het hoort er wel bij. Toch wil ik ook daarin mijn eigen weg blijven zoeken. Ik ben niet het type dat zonder een gevoel van schaamte altijd en overal kan roepen dat mensen haar boeken moeten lezen en kopen omdat ze nu eenmaal geweldig zijn. Als is dat natuurlijk gewoon wel waar ;-)
Ik zoek het meer in contact met lezers. En ik dacht dus een slimme oplossing gevonden te hebben door een boek te verloten onder mensen die mijn blog gaan volgen.
Ik had gehoopt dat mijn eerste aankondiging van de weggeefactie voor een soort sneeuwbalreactie zou zorgen en in heel optimistische buien maakte ik me tijdens onze vakantie al zorgen over de enorme stapels boeken die ik moest gaan weggeven (want ik had beloofd bij iedere mijlpaal meer boeken weg te geven en stel dat ik ineens 1000 of zelfs meer volgers zou hebben?). Maar helaas. Het bleef bij die ene.
Ach ja. Geeft niets. Het was te proberen.
Wat ik wel aan die actie overhield was twee lieve blogposts over mij. Van mensen die mijn boek(en) lezen en mijn blog ook. En dat is me eigenlijk veel meer waard.

Franca van Het Keukenraam is een fan van het eerste uur. Ze schreef jaren geleden al eens enthousiaste berichten over mijn allereerste boek en ik vind mezelf en mijn boeken regelmatig op haar blog terug (hier, hier, hier en hier bijvoorbeeld).

Anita van Anita's dagboek is juist een nieuwe fan. Zelf schrijft ze ook aan een thriller (meelezen kan hier). Toen ze me vertelde dat ze Familiegeheimen ging lezen, was ik erg benieuwd (en een beetje benauwd) wat ze ervan zou vinden. Maar gelukkig was ze enthousiast genoeg om er een hele post aan te wijden.
Ik vond het wel grappig dat haar enige puntje van kritiek iets was waar ik zelf ook moeite mee had. Ik had bij dit boek een overzichtje met alle personages naast me liggen om de draad niet kwijt te raken en nog moest mijn redactrice me erop wijzen dat ik ergens een foutje gemaakt had. Dat is een wijze schrijfles: gebruik niet teveel personages, hoe realistisch dat ook lijkt te zijn (zo groot was die familie eigenlijk niet). Ik heb die fout trouwens daarna (Familiegeheimen is mijn vierde boek, maar ik schreef het als tweede) ook nooit meer gemaakt, ik hou het nu graag simpel.

In het eerste weggeefactieblogje heb ik gezegd dat ik op 20 november ga tellen en verloten. Maar dat tellen en verloten is in dit geval niet zo moeilijk, tenzij er ineens iets veranderd. En dan nog... Ik gun het deze twee lieverds. Ik pas gewoon de regels aan. Dat kan, want dit is mijn blog ;-) 

Dus krijgen deze twee dames het boek in ieder geval. Franca, jouw adres heb ik nog. Anita, wil je me even mailen met het  jouwe? (geertrude at geertrude.nl).
Oh, en Jezebelle (zij was de enige andere die op dat postje reageerde): mijn voorraadje van 'Goede hoop' is niet zo groot, maar als je wilt kan ik je wel Incognito sturen. Als je belangstelling hebt, mail me dan even. En natuurlijk tel jij mee in de eventuele laatste verloting (zie hieronder).

Als er toch nog anderen zijn die kans willen maken zijn er twee mogelijkheden:

:: like mijn facebookpage. Ik verloot 1 boek onder alle likers, dat worden er 2 als ik meer dan 50 likes heb.

:: reageer op dit blogje en maak reclame voor me. Ik wil eventueel nog een derde exemplaar van 'Goede hoop' verloten via dit blog, maar dan alleen als ik minstens 25 reacties krijg (op dit stukje en dan van verschillende mensen natuurlijk). Zoveel lezers heb ik niet, dus jullie zullen er iets voor moeten doen. Dat klinkt niet zo sympathiek, dat weet ik, maar ik kan bij mijn uitgever niet aankomen met de mededeling dat ik zomaar boeken weggeef als daar niet een beetje naamsbekendheid tegenover staat (vandaar dat idee om volgers te zoeken, dat is tastbaar). En hoe jammer ik het ook vind,  meer dan drie uit mijn eigen voorraad wordt lastig. Als de belangstelling onder de 25 blijft, verloot ik een exemplaar van 'Incognito' (ook een leuk boek, hoor!***) Sorry, deze actie is afgesloten.

Die laatste verloting ga ik donderdag doen (bij voldoende belangstelling dus). Morgen krijgen jullie nog wat achtergronden bij mijn boek en een linkje naar de download van het eerste hoofdstuk en woensdag wil ik het ergens over hebben dat zijdelings verband houdt met 'Goede hoop'. Daarna rond ik de herfstfoto's af en dan ga ik volgende week maar weer eens normaal bloggen, daar kan ik ook wel zin in hebben (ik denk zelfs dat ik tegen die tijd een breiwerkje te showen heb, dat is lang geleden)

***Waarom ik er daar wel genoeg van heb? Grappig verhaal en typisch iets voor mij. Het zit zo: ik krijg van elk boek 2 bewijsexemplaren en bestel er normaal gesproken 10 extra. Die 12 stuks zijn voldoende om weg te geven aan o.a. mijn moeder en te verkopen aan een paar vaste afnemers. Maar bij Incognito dacht ik de promotie eens flink beet te pakken, dus bestelde ik er 10 extra, met de mededeling dat ik die nodig had om als recensie exemplaren weg te geven. Eigenlijk had ik er maar 5 extra nodig, maar wij kunnen onze boeken alleen per 10 bestellen. Mijn uitgever stuurde me vervolgens 27 boeken. De 2 bewijsexemplaren, mijn bestelling van 20 stuks en nog (gratis) 5 extra voor die recencies. Toen had ik er dus een paar over... ;-)


::...reacties niet meer mogelijk... kijk hier voor de uitslag
Lees verder ...

Vijf!


Soms moet ik mezelf even knijpen om te checken of ik het niet droom...
Lees verder ...

Bij de post


Toen we terugkwamen van onze vakantie vond ik bij de post twee pakketjes. Dat is altijd een stuk leuker dan rekeningen (die ik dan ook in eerste instantie vrolijk genegeerd heb). Het eerste pakketje was van Franca.

Ik heb haar vlaggetjesslingers altijd bewonderd en nu heb ik er dus zelf eentje. Is hij niet leuk? Als ik klaar ben met reorganiseren ga ik hem boven mijn bureau hangen. Er zat ook nog een heel lief kaartje aan.


"Voor de schrijfster van heerlijke boeken!" Ik bloos ervan!

En het tweede pakketje? De oplettende lezer (kijker) heeft het misschien al gezien. Er staat een afwijkend boek in het rijtje hierboven. Ik wist al een tijdje dat het eraan zat te komen, maar nu heb ik hem dan echt in handen; de grote letteruitgave van Dilemma.Te leen in de meeste bibliotheken en te koop bij de reguliere boekhandel, de uitgever, of online boekhandels zoals bol.com (linkjes gaan direct naar de juiste pagina).


Vanaf vandaag wacht ik op een ander pakketje... Als het goed is komt Goede hoop deze week van de drukpersen. En ja, die winactie loopt nog steeds.... (ik ga daar volgende week een nieuw postje over schrijven)
Lees verder ...

30 dagen herfst(foto's) - 28

mijn nieuwste boek winnen? kijk hier


Lees verder ...

Gran Canaria


Tja... Eigenlijk is het een beetje oneerlijk. Ik heb hier twee weken lang herfstfoto's gepost (nog drie te gaan, maar die zal ik iets meer spreiden), maar zat zelf ondertussen ergens waar het altijd zomer is. Meestal tenminste. Het had op Gran Canaria niet meer geregend sinds maart 2011.
Tot wij arriveerden. We werden zaterdag in de regen naar het apartement gebracht, werden zondag in de regen rondgereden door Playa Les Ingles, we kwamen er proefondervindelijk achter dat sommige restaurantjes niet meer zijn dan overdekte terrasjes (dat lekt als een mandje!) en vonden woensdag zelfs hele stukken strand weggespoeld (maar dat was de volgende dag al weer hersteld).
Maar... tussen de buien door was het prachtig weer en de tweede week was gewoon zonnig en droog. Het regende trouwens warm water. Dat scheelt ook. Dat scheelde vooral omdat we in het appartement meestal geen warm water hadden. Maar daar ga ik niet over zeuren. Het volstaat om te zeggen dat het appartementencomplex te omschrijven was met "all exclusive".
Toch hebben we het enorm naar ons zin gehad. We hebben heerlijk op het strand en door de duinen gewandeld, gezwommmen in de golven, genoten van heerlijk eten en leuke shows en contact gehad met gezellige mensen. Verder valt er niet zo veel over te vertellen. Misschien borrelt er later nog een verhaal naar boven, dat zou zomaar kunnen, maar voorlopig vertellen de foto's genoeg.

















Lees verder ...