Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Boeken & breien - Yarn Along

op woensdag doe ik mee aan Ginny's Yarn Along:


:: breien: nog steeds bezig met die col. Het schiet niet echt op, maar breien gaat nu eenmaal niet om het eindresultaat, maar om het bezig zijn. En daar geniet ik van, ook al is het  maar een paar steken per dag.

:: lezen: niet erg literair verantwoord misschien, maar ik kan altijd nog beweren dat het research is. Ik ben het Bruidskwartet van Nora Roberts aan het herlezen.

:: schrijven: de correcties van Goede hoop zijn bijna afgerond en ik ben ook bijna klaar met het verhaal voor Campingarts. Daarna heb ik nog een behoorlijke deadline en er is een nieuwe ontwikkeling op schrijfgebied, maar daar kan ik voorlopig nog even niets over vertellen (maar spannend is het wel).
Druk, druk, druk dus met schrijven. Het lijkt wel werk. Is dat niet geweldig? ;-)


Lees verder ...

Andijvie




for English please scroll down

Ik hou niet zo van andijvie.
Dat is zachtjes uitgedrukt, maar dat moet, want ik hoor tenslotte mijn kinderen een goed voorbeeld te geven. Eten is niet vies, je vindt het hoogstens niet zo lekker. Maar je eet het wel. En liefst zonder te zeuren.
Mijn hele gezin is dol op de traditionele stamppot rauwe andijvie. Dus maak ik het klaar en eet het ook nog. Zonder te zeuren, maar wel met heel veel tegenzin. Want om eerlijk te zijn vind ik andijvie gewoon vies. Echt heel vies. Daar hebben de kinderen vroeger niet veel van gemerkt, want toen schepte ik listig voor mezelf uit het onderste deel van de pan, waar de aardappels zich niet echt goed vermengd hadden met het groen. Dat is ze nooit opgevallen. Tegenwoordig letten ze beter op en nu weten ze het. Inmiddels zijn ze volwassen, dus ik hoef niet bang te zijn dat ze ineens ook niets meer lusten. Ze lachen erom. Zeker nu.
Ik ging een moestuin planten. Dat wilde ik al jaren, maar er kwam steeds van alles tussen en dan was het weer te laat om nog iets te doen. Dit jaar beloofde weer zo’n jaar te worden, maar daar stak ik een stokje voor. Ik  legde een rijtje stenen neer als rand, gooide er een paar zakken bemeste tuingrond bij en noemde het een moestuin. Toen moest er nog wat gaan groeien, het liefst uit zaad, want dat leek me leuker dan kant en klare plantjes.  Het was al eind juni, een beetje laat dus,  maar ik zou wel zien hoe het ging.
Ik deed wat research en kwam er achter dat spinazie, sla, suikermais, wortels, boerenkool en andijvie allemaal laat gezaaid kunnen worden. Ik had die laatste natuurlijk kunnen negeren, maar dat vond ik flauw. Het gezin vindt het tenslotte wel lekker. En ik betwijfelde of er echt veel zou opkomen, dus zaaide ik vrolijk een rijtje van mijn minst favoriete groente.
Het was goed zaad. Of het was groeizaam weer. Of die tuingrond was echt goed bemest. Ik heb geen idee. Maar het groeide als de kool die ik niet geplant had.
En dus eten we nu twee keer per week andijvie. Of vaker. Want ik heb veel. Heel veel. We eten het rauw, gekookt of gewokt. Met aardappels, met rijst of met pasta. Het went. Maar ik hou er nog steeds niet echt van. Zachtjes uitgedrukt.
~~~~~~~~~~

I don't like endives. 
That's an understatement. It's actually one of the very few vegetables I really don't want to eat. But we do, since the rest of our little family does like it.
When I started my little vegetable garden it was rather late in season. So I did a bit of research to find out which vegetables still could be sown. Spinach, lettuce, corn, carrots, kale and... endives. I could have ignored that last one, but that would have been childish, I thought. And I doubted this very first try at sowing and growing would succeed, so I happily added a row of my least favorite vegetable.
The seed was good, the weather was great (for growing veggies that is), the soil was just right. Or something like that, I don't know. I just know it grew very, very well.
So now we eat endives twice a week. At least. There's a lot of it and I don't want to waste good home-grown food. We eat it raw, cooked or stir-fried. With potatoes, rice of pasta. 
I'm getting used to it. And I love that I really grew it myself, that I can go out to the garden and harvest veggies for diner, that I have been able to do that for months now and all that from one little bag of seed.
But I still don't like endives. And that's an understatement. ;-)
Lees verder ...

{this moment}

A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. ~ inspired by SouleMama

Lees verder ...

Boeken & Breien - Yarn Along


op woensdag doe ik mee aan Ginny's Yarn Along:


:: breien: na het lezen van een ander blog in de Yarn Along herinnerde ik me ineens weer dat ik liever geen sjaals draag. Die dingen zitten bij mij nooit goed. Vorig jaar heb ik steeds een col gedragen en dat beviel veel beter. Dus ben ik nu een col aan het breien van de wol die ik vorige week liet zien.

:: lezen: ik lees Goede hoop. Alweer. Dit is de laatste correctieronde, de pdf met het opgemaakte binnenwerk. Dat maakt het altijd net een tikje echter... Maar het blijft lastig, enerzijds de laatste puntjes op de i, anderzijds loslaten, want het is niet de bedoeling dat ik nog hele stukken ga herschrijven.

:: schrijven: ik ben nog steeds bezig met het verhaal voor Campingarts. Het blijft een heel andere manier van schrijven, zo vanuit een vastgesteld concept. Ik heb deze keer besloten de campingarts zelf iets heftigs mee te laten maken, maar ik merk wel dat ik daardoor eigenlijk net iets te weinig vrijheid heb in de invulling daarvan. Maar het begint vorm te krijgen en ik leer er een hoop van.



Lees verder ...

In de keuken


Soms zijn er van die dingen waar je maanden of zelfs jaren tegenaan kunt hikken en die dan eigenlijk enorm simpel blijken te zijn...
Sinds wij gluten-, lactose- en additievenvrij proberen te eten, ben ik al van plan te experimenteren met frituurhapjes. Die missen we namelijk wel een beetje.
Vorige week vrijdag begon ik met het meest eenvoudige: kipnuggets. Experiment geslaagd. En zelfs echtgenoot, die kipnuggets eigenlijk helemaal niet lekker vind, was enthousiast, omdat in deze nuggets de kip tenminste nog de structuur èn de smaak van kip had.
Recept? Ik zal het proberen, ik ben niet zo van de preciese uitleg en het is eigenlijk zo simpel dat een recept helemaal niet nodig is.

Snij een hoeveelheid kipfilet in blokjes.
Klop een ei in een kom en leg de kipfilet erin.
Doe paneermeel (ik heb deze gebruikt*) met kruiden naar smaak (zout, peper, paprikapoeder, uienpoeder) in een kom en haal de kip door het paneermeel  - of schud de stukjes met 6 tegelijk om in een grote diepvriesdoos met paneermeel, dat werkt ook. Niet meer stukjes tegelijk, dan gaat het plakken.
Frituur de kipstukjes met 10-12 tegelijk. Ik heb ze eerst 2 minuten gefrituurd, laten afdruipen en toen allemaal tegelijk nog 1 minuutje.

(*je kunt dit natuurlijk ook gewoon met normaal paneermeel maken. Voordeel blijft dat de ingredienten puur zijn en dat je kunt kiezen voor scharrelvlees)
Lees verder ...

Niets doen




Na een zaterdagochtend werken besloten we toch maar eens weekend te gaan houden. Dat is het nadeel van voor jezelf en ook nog eens grotendeels vanuit huis werken; het is iets te gemakkelijk om gewoon door te gaan op dagen waarop je eigenlijk rust zou moeten nemen. Maar de zon scheen en het dakterras riep. Soms, als we het heel druk hebben, gaan we met laptops en al boven zitten. Kan ook, twee dingen combineren. Maar dat wilden we niet. Nee, we wilden echt genieten van deze heerlijke nazomerdagen.
Nog niet eens zo heel lang geleden stuurde ik opgetogen berichten de wereld in vanaf Bali. “Ik word goed in helemaal niets doen”, beweerde ik.
En dat klopte. Hoewel wij allebei types zijn die heel slecht ons werk los kunnen laten, leerden we daar rust te nemen, te genieten en vooral helemaal niets te doen. En ik was vastbesloten die kunst thuis ook zo nu en dan eens toe te passen.
Helaas gaat zoiets nu eenmaal beter in een hotel op een tropisch vakantie-eiland aan de andere kant van de wereld, dan in je eigen huis, waar je altijd wel bezig bent met een grote klus of een verbouwing. Het werk is in beide gevallen vlakbij, want wij werken nu eenmaal op een laptop en via internet. Een voordeel van Bali was dan weer wel dat er een leuk tijdsverschil van zes uur was. Dan is het toch net iets gemakkelijker om afstand te nemen.
De tropische temperaturen hadden we, een dakterras met uitzicht over de polder mag dan niet te vergelijken zijn met onze vaste ligstoelen aan zee, slecht is het niet. Maar dat nietsdoen… dat lukte dus niet. Ik zat sowieso al met een breiwerkje in mijn handen. Dat is niet erg, dat kan heel ontspannend zijn. Maar niet als je in je achterhoofd hebt dat je ermee op moet schieten, dat je dóór moet breien omdat je nog zoveel meer wilt maken. En echtgenoot zat ook niet rustig. Hij had het werk naast zich neer gelegd, maar er lagen teveel klusjes in zijn blikveld, en daar was hij nou net even te moe voor.
Dus kozen we voor een andere methode. Stukje rijden. Dat doen we graag en dat doen we nog veel liever sinds we een auto hebben waarvan het dak open kan. Als het tenminste weer is om dat te doen. En dat was het. Normaal gesproken rijden we dan kleine weggetjes in de omgeving. Dat komt ongeveer neer op steeds hetzelfde rondje, want zoveel leuke kleine weggetjes zijn hier niet. Geeft niet, maar het was niet waar we vandaag zin in hadden. Dus  draaide echtgenoot de snelweg op.
“Ik rij naar Zeeland.”
Het praktische deel van mijn hersenen maakte een snelle berekening. “Naar Zeeland” is bij ons synoniem aan “even naar mijn ouders”. Die wonen daar namelijk. We hadden het vlees al uit de vriezer gehaald en de dochters beloofd te gaan barbecueën die avond. Kon dat?
Het kon. Een rit van ruim een uur, half uurtje koffiedrinken en dan weer terug. Het avontuurlijke deel van mijn hersenen had allang ja geknikt, dus discussie was niet meer nodig.
We reden met het dak en de ramen open. De wind waaide om onze hoofden en blies alle muizenissen eruit. Mijn ouders waren niet thuis, dus reden we door naar het strand, dronken daar wat, aten een ijsje en klommen nog even de trap naar het strand op, omdat ik vind dat je niet zo dicht bij de zee kunt zijn geweest zonder hem ook daadwerkelijk te zien. Echtgenoot vond eigenlijk dat dat best kon, maar klom braaf mee.
En vond toen dat je de zee niet kunt zien, zonder er ook even met je voeten in te gaan staan. Dus klommen we de trap ook af, liepen naar het water en verbaasden ons over de temperatuur. Drie weken Bali en je bent voorgoed verpest wat zeetemperaturen betreft. Maar het was wel heerlijk, ondanks de kou.
En toen klommen we weer terug, stapten in de auto en waaiden nog een uur uit. Praten was onmogelijk met die wind om je hoofd en gek genoeg was piekeren ook niet mogelijk. Echtgenoot moest natuurlijk wel rijden, maar de route van Zeeland naar huis is vrij eenvoudig.  Geen ingewikkeld verkeer. Gewoon zitten en kijken en genieten. Niets doen dus.
We kunnen het nog. 
Lees verder ...

Deze week








Deze week:

:: kwam ik er achter dat dagelijks foto's maken niet echt meer in mijn systeem zit
:: nam ik me voor daar in het vervolg toch echt aan te gaan denken
:: liep ik tot drie keer toe met mijn gezicht een spinneweb in (op dezelfde plek, dat beest is hardnekkig)
:: genoten we van een paar heerlijk warme (na)zomeravonden
:: vierden we onze tweeëntwintigste trouwdag
:: probeerde ik de rode bladeren aan de kersenboom te negeren (ja, ze zijn best mooi, maar de zomer is hier tenslotte nog maar net begonnen...)
:: besloot ik me ook eens aan het concept van "een kastje per dag" te wagen, omdat het me allemaal een beetje boven het hoofd begon te groeien. Ik heb er nog maar één gedaan (ben gisteren begonnen), maar het idee dat ik vandaag niet "alles" hoef te doen, maar gewoon één kastje moet opruimen, werkt wel. Ik denk alleen niet dat ik er foto's van ga maken en plaatsen. Wat eigenlijk wel een beetje hypocriet is, want ik lees dus wel al die blogs van dames die daar wel voor kiezen ;-)
Lees verder ...

Boeken & breien - Yarn Along

 Ik vond de “schrijfnieuwtjes” een beetje saai en onpersoonlijk. En ik heb altijd graag mee willen doen met Ginny’s Yarn Along, want ook ik ben een van de velen die graag breit en leest (al kan ik dat niet tegelijkertijd). Ik ga daar gewoon het schrijven aan toe voegen ;-) )


:: breien: Op dit moment ben ik helemaal nergens mee bezig. Tenminste, ik wil graag een sjaal van deze mooie zachte wol en ik was er zelfs al aan begonnen, maar ik heb het weer uitgehaald. Ik gebruikte veel te dunne naalden, waardoor het ten eerste een heel stugge sjaal werd en ik ten tweede waarschijnlijk niet genoeg wol zou hebben. Binnenkort ga ik met dikkere naalden aan de slag.

:: lezen: Ik lees bij vlagen. Deze week zit ik in zo’n vlaag (vandaar dat die sjaal is blijven liggen). Ik las Het verborgen raadsel van Will Lavender (knap opgezet, maar ik had moeite om er echt in te komen), De babymakelaar van Marelle Boersma (loeispannend en heel erg boeiend, in één ruk uitgelezen) en Harteloos van Wilma Hollander (spannend, romantisch en ik zat er direct zo in dat ik eigenlijk alleen het eerste hoofdstuk wilde lezen, maar het pas twee uur later toen het uit was weg kon leggen).

:: schrijven: Er zijn een aantal deadlines in aantocht...
Ik ben bezig met een verhaal voor Campingarts, dat ik volgende week af wil hebben en daarna ga ik verder met mijn nieuwe boek, een vervolg op Incognito en Dilemma (een trilogie, is dat niet gaaf?). Ook verwacht ik binnenkort het opgemaakte binnenwerk van Goede Hoop te moeten mogen nakijken, de laatste stap voor het naar de drukker gaat.

Lees verder ...

Manuscripta 2012

Het lijkt wel of al mijn verslagjes over schrijven gerelateerde uitjes beginnen met een verhaal over hoe ik ruzie had met mijn navigatiesysteem. Maar het is wel zo. Deze keer had ik mijn eigen bij me, maar dat ging dus ook mis. De route naar Manuscripta zou heel simpel moeten zijn. Alleen was de weg die ik moest volgen opengebroken. En natuurlijk snapte mijn navigatiesysteem niet hoe ik er dan moest komen. Die bleef me terug sturen naar die weg die dus afgezet was. Uiteindelijk ben ik de omleiding richting centrum gaan volgen, maar toen ik daar was, wist ik het nog niet. En het navigatiesysteem ook niet, want dat beweerde dat ik er steeds verder vandaan raakte. Wat achteraf gezien niet klopte. Maar toen was ik een andere omleiding gaan volgen, die me uiteindelijk weer terugbracht naar waar de ellende begon. Daar sprak ik een verkeersregelaar aan, die me de juiste route wees. Waarna het navigatiesysteem ineens heel vrolijk ook wist hoe we moesten rijden. Raar ding. Het bleek dat ik waar ik links ging om die andere omleiding te volgen, rechts had moeten gaan en dan was ik er.  Ik was er dus vlakbij geweest, maar dat ding beweerde toen dat ik nog drie kilometer te gaan had.
Maar goed. Nog even zoeken naar de parkeergarage en toen kon mijn Manuscripta-avontuur beginnen.
Omdat ik door al dat omrijden later was dan mijn bedoeling was, liep ik rechtstreeks naar de stands van Ellessy, mijn eigen uitgever en die van Uitgeverij Cupido, waar Wilma Hollander zat te signeren. Wilma en ik hebben al een paar jaar contact via internet en dit zou eigenlijk de eerste keer zijn dat we elkaar in het echt ontmoetten. Dankzij een wederzijdse vriendin hadden we elkaar woensdag al uitgebreid gesproken, maar het was even goed erg leuk om haar weer te zien. Verder maakte ik kennis met Anita Verkerk (waar ik ook al een paar keer mee gemaild had), Marte Jongbloed en Elly Koster.
Schrijven is eigenlijk maar een heel eenzaam vak, dus is het heerlijk om even te praten met mensen die hetzelfde doen. Om die reden ging ik daarna nog een stand verderop omdat Marelle Boersma daar zat te signeren. Ik vind haar boeken echt geweldig en ik verbeeld me dat we contact hebben via twitter. Ze herkende in ieder geval mijn naam, dus dat scheelt. Ik bewonder Marelle echt enorm. Ze schrijft thrillers, maar niet van die bloederige met psychopathische moordenaars (daar ben ik niet zo dol op). Marelle staat erom bekend dat de actuele thema’s die ze in haar boeken verwerkt daarna uitgebreid in het nieuws komen.  Haar laatste boek, Vals Alarm, ging over de misstanden in de jeugdzorg. Ik heb het nog niet gelezen, maar het heeft heel wat stof doen opwaaien.
Ook met haar had ik het over schrijven en al pratend kwam ik erachter dat ik precies andersom werk als zij. Ik schrijf dan ook geen thrillers, maar ik vind wel relax+, de spannende liefdesromans, het leukst om te schrijven (Familiegeheimen dus, en het ziet er naar uit dat er eind 2013 weer een dergelijk boek van mij uitkomt). Ik druk dat altijd nogal losjes uit: ‘Ik vind dat wel leuk, om er zo ineens een moord of iets dergelijks tussendoor te gooien.’ Zo simpel is het natuurlijk niet, daar moet je naar toe werken, maar het is wel waar dat ik ook dat soort romans begin vanuit de hoofdpersonen. Die zijn er al, met hun eigen problemen en dan spin ik de rest van het verhaal eromheen. Marelle begint meer vanuit dat actuele thema . Natuurlijk zijn de personages heel belangrijk, anders zouden haar boeken niet zo boeiend zijn, maar het is net even anders dan de manier waarop ik werk. (wie geïnteresseerd is in de manier waarop Marelle een thriller schrijft kan dat trouwens op haar nieuwe blog stap voor stap volgen).
Na dat gesprek hing ik nog een tijdje rond bij Cupido en Ellessy, maakte nog een praatje met Werner Barthelds van uitgeverij Oorsprong, waar mijn boeken in grote letters uitgegeven gaan worden en liep toen naar de andere gebouwen om te kijken wat daar te doen was. Ik heb een workshop ‘ikjes’ schrijven gevolgd (niet dat dat ik zoiets kan schrijven – 160 woorden is voor mij veel te kort, kijk maar naar de lap tekst die dit blog gaat worden), geluisterd naar een man die had uitgezocht welke schrijvers en uitgevers ‘sterke merken’ waren, ik heb Arne en Carlos gezien (wie? vraagt iedereen aan wie ik dat vertel – de mannen van de kerstballen natuurlijk) en een presentatie over eten uit je eigen moestuin bijgewoond. En natuurlijk nog meer stands van uitgevers en andere boeken gerelateerde bedrijven bekeken. Er was een soort rad van avontuur met antwoorden erop en mannen die iedereen vroegen of ze een dilemma hadden. Ik antwoordde eerst van niet, want ik denk dat ik er inmiddels wel uit ben, maar toen hij bleef aandringen deed ik even ad rem en liet hem mijn boek ‘Dilemma’ zien. Waarna we een gesprek hadden over de dilemma’s in het leven van Renske. Leuk.
En voor mij een hele stap, want ik vind het altijd lastig om te vertellen dat ik schrijfster ben. Dat ik mijn boeken in mijn tas had en visitekaartjes en zelfs een foldertje met al mijn boeken erin was al heel wat, maar dat ik daar ook daadwerkelijk mee gedaan heb… ik leer het wel.
Aan het eind van de dag liep ik nog even terug naar Cupido, om afscheid van Wilma te nemen (ze blijft nog wel even in Nederland, maar ik kan helaas niet naar de leuke avondjes die ze georganiseerd heeft op 5 en 12 september) en bleef daar vervolgens weer een uur kletsen.
Om zeven uur was ik thuis. Toen was ik doodmoe van alle indrukken en gesprekken die nog door mijn hoofd spookten, maar tegelijkertijd voelde ik me ook opgeladen en vol nieuwe ideeën. Ook voor mij was dit een mooie opening van het boekenseizoen.

ik met mijn uitgever, Larry Iburg

met Wilma Hollander
Lees verder ...