Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Deze week

july 22

july 23

july 23

july 23

july 23

july 23

july 23

july 26

hat for KAS

july 27

:: hadden we ineens (nou ja, dank zij de inspanning van mijn echtgenoot natuurlijk) een trap naar de tuin (die ligt een meter lager dan het huis, dus het was altijd een tikje ingewikkeld om er te komen)
:: genoot ik van het mooie weer en hing de was buiten
:: groeiden mijn groenten nog harder dan tevoren (moest ik ze wel elke avond even water geven, maar ook dat is eigenlijk alleen maar leuk, vooral omdat ik dat de eerste paar heel ecologisch uit onze -te kleine- regenton kon doen)
:: aten we sla en radijs uit eigen tuin en had ik eigenlijk net iets te weinig spinazie voor 4 personen (maar het was toch erg lekker)
:: breide ik een muts voor KAS
:: en had ik een gelukkig kringloopvondst (echte wol - denk ik-, alles bij elkaar 8 strengen voor 5 euro)
Lees verder ...

Goede hoop

‘Wat doe jij hier?’
Ze draaide zich om en zag een lange blonde man die haar kwaad aan keek.
‘Tim!’
Hij herhaalde: ‘Wat doe jij hier?’
Zijn ijzige blik deed pijn. Nog steeds. Maar ze negeerde de emoties die in haar opborrelden en zei rustig: ‘Dat kan ik ook aan jou vragen. Ik neem aan dat we allebei van plan zijn vakantie te houden.’
Tim knikte, maar zijn stem klonk nog steeds afgemeten en nijdig.
‘Dat was wel onze bedoeling. Simone en ik hebben het erg druk gehad de laatste maanden. Zo’n georganiseerde reis leek ons ideaal om weer wat tijd samen door te brengen.’
Ze wist dat het een compromis moest zijn.  Voor zover ze zijn op luxe gestelde vriendin kende, zou die veel liever in een resort aan het strand verblijven. Maar dat hield hij nog geen dag vol. Tim zou het liefst op de bonnefooi rondtrekken met een camper of een tentje. Raar eigenlijk dat je dat soort dingen nog steeds doorzag.
Karlijn glimlachte.
‘Voor ons geldt ongeveer hetzelfde.  Rico moest er nodig eens tussenuit.’
Tim trok zijn wenkbrauwen op.
‘Rico? Ik wist niet dat je een vriend had.’
‘Sinds een paar maanden.’
Niet dat hij daar iets mee te maken had, eigenlijk. Maar het was het beste om hem te behandelen als een willekeurige kennis. En die zou ze ook gewoon antwoord gegeven hebben.
Hij knikte en leek eindelijk iets minder afwijzend.
‘Dat scheelt. Het moet mogelijk zijn om elkaar een beetje te ontlopen.’
Nu lachte ze voluit.
‘Als we met twintig anderen in een bus door Zuid-Afrika  reizen? Dat lijkt me toch knap lastig.’

En daar heeft Karlijn volkomen gelijk in. Het worden twee heel lastige weken...

Toen ik dit verhaal begon te schrijven, wist ik alleen dat ik een hoofdpersoon had met een onverwerkte scheiding. Ik wilde haar confronteren met haar ex, haar laten onderzoeken of ze nog van hem hield en haar laten nadenken over haar nieuwe relatie. Maar hoe kreeg ik hen bij elkaar en dan ook nog voor een langere periode zodat er wel problemen moesten ontstaan? Mijn eigen reis naar Zuid-Afrika bracht de oplossing. Twee weken samen in een bus. De confrontaties en verwikkelingen die ontstonden door deze situatie gingen veel verder dan ik van te voren had zien aankomen. En hoe het afliep? Tja. Een happy end natuurlijk. Maar hoe en met wie?

Nieuwsgierig? (fijn, dat is de bedoeling van dit stukje ;-) ) Nog een paar maanden geduld. Goede hoop is verkrijgbaar vanaf december. 


Lees verder ...

Deze week

june 13

june 14

june 15

june 18

june 19

june 20

:: plantten we ons eigen maisveldje
:: heb ik een langdurig naaiproject weer eens opgepakt
:: aten we sla uit eigen tuin (de kroppen zijn nog niet volgroeid, maar ik had zoveel gezaaid, dat ik uit moet dunnen. Dat doe ik nu met kleine beetjes tegelijk, zodat we de jonge blaadjes bij de lunch op brood kunnen eten - heerlijk!)
:: en radijsjes ook
:: begon ik met het reorganiseren van de keuken (ik had overal potjes en dingetjes staan, maar heb op dit moment behoefte aan meer werkruimte)
:: maakte ik een breiproject af (een "cuddle" voor knit-a-square) en begon ik direct aan iets nieuws (een muts, ook voor KAS).
Lees verder ...

In het wild

Boeken schrijven is leuk, je eigen boek in je handen houden is nog leuker, maar het allerleukste is toch wel weten dat je boeken echt gelezen worden.
Ik geniet er altijd enorm van als ik mijn boeken bij mijn ouders in de stapel op de haard zie liggen en ik kijk in bibliotheken waar ik kom ook altijd even of mijn boeken er staan. Wat helaas zelden het geval is. Ze zijn òf niet in de collectie, òf uitgeleend. Ik heb natuurlijk een voorkeur voor het laatste ;-)
 
Eén van mijn vroegste en trouwste fans is Franca van Het Keukenraam. Ze maakt regelmatig enthousiast reclame voor me op haar blog, wat ik dan letterlijk blozend zit te lezen. En kijk eens wat een geweldige foto's ze bij dat soort stukjes plaatst. Mijn boeken, in het echte leven. In het wild, zogezegd. Daar doe je het toch voor als schrijfster!


(heb je ook foto's van mijn boeken "in het wild"? Stuur me een berichtje, ik wil ze heel graag zien!)
Lees verder ...

Deze week

june 6

june 6

june 9

june 11

june 12

june 12

:: zagen we een prachtige regenboog
:: en bleken regenwolken ook heel mooi te kunnen zijn
:: genoot ik van het koken van simpele gerechten (tomatensoep en spitskool)
:: vond de kat een nieuw plekje om te slapen (dozen... erin of erop, dat is altijd geweldig)
:: sleepten we met 90 zakken tuingrond om weer een bak te vullen (we zijn bezig met het opbouwen van de achtertuin, er ligt een dikke betonplaat onder, dus we moeten met verhoogde bakken werken)
Lees verder ...

Mindful?

Vanmiddag was ik aan het strijken. Ik vind strijken geen vervelend klusje. Toch doe ik het meestal pas als de stapel overhemden in de kast wel erg minimaal wordt. Of als ik geen enkel ongekreukt tafelkleed meer heb liggen. Geen idee waarom ik het zo lang uitstel. Het lijkt altijd er bijna niets ligt, tot het ineens ontploft tot een behoorlijke berg. Maar dat terzijde.
Ik was dus aan het strijken toen ik bedacht dat er zoveel schrijvende huisvrouwen en huishoudende schrijvers beweren dat ze tijdens dit soort hersenloze klusjes zo heerlijk over hun plot na kunnen denken. Dat wil ik ook wel, want na drie weken vakantie en vijf weken niet schrijven wegens examenstress in huize Verweij, moet ik toch echt dringend aan mijn volgende verhaal werken. Maar ik weet dat het voor mij zo niet werkt. Ik denk eigenlijk nooit na over mijn plots, die ontstaan gewoon terwijl ik schrijf, of ik nu rechtstreeks een verhaal in duik, of eerst een synopsis maak.
Tijdens het strijken heb ik wel wat vage gedachten over vouwen, vlekken en dat soort dingen, maar eigenlijk weet ik gewoon niet wat ik denk. Ik voelde me al een beetje minderwaardig, dat ik dus niet kan zeggen dat ik zo fijn over mijn plots nadenk tijdens het schrijven, want dat klinkt wel mooi, maar bedacht toen dat ik eigenlijk juist goed bezig ben. Dat noemt men mindfulness . Bewust bezig zijn met wat je doet, zelfs als het een simpel huishoudelijk klusje is. Het schijnt erg gezond te zijn voor je geestelijke gesteldheid. Ik dacht altijd dat ik dat niet kon, maar ik besefte ineens dat ik me daar natuurlijk niet bewust van was, omdat ik op dat moment bewust bezig was met strijken, of stofzuigen of noem maar op. Heel erg mindful dus.
Ik werd er helemaal enthousiast van. Ik snapte het eindelijk! Natuurlijk wil je zoiets niet voor jezelf houden, dus begon ik in gedachten een stukje te schrijven over dit geweldige inzicht.
En besefte toen dat ik helemaal niet mindful bezig was. Want er schoten allerlei losse zinnen door mijn hoofd en ik vroeg me tegelijkertijd af hoe ik dit kon verbinden aan schrijven. Want daar zou je natuurlijk ook mindful mee bezig moeten zijn. Maar ben je dan bewust bezig met hoe je vingers over het toetsenbord bewegen? Dat lijkt me lastig, want ik ben op zo’n moment mijn gedachten onder woorden aan het brengen en dat gaat niet als ik steeds afgeleid wordt door mijn vingers. Die dan ook niet meer bewegen omdat je geen gedachten meer hebt om te typen. Mindful schrijven lijkt mij praktisch onmogelijk.
En zou je… Nou ja, het is duidelijk. Erg mindful ben ik dus niet. Tijdens het strijken (of ander hersenloos werk) vliegen mijn gedachten alle kanten op. En nadenken over plots gaat ook al niet.
Maar blogjes verzinnen lukt dan weer wel…
Lees verder ...