Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

in 2012


:: gingen we, valt me op als ik mijn foto's van dit jaar bekijk, regelmatig uitwaaien op het strand, zowel in Nederland (Scheveningen en Schouwen) als op (sub)tropische eilanden (Bali en Gran Canaria)
:: vermaakte ik me met een groep vriendinnen in de Efteling (waar ik zeer weinig foto's maakte, ik had het te druk met kletsen)
:: verschenen er twee boeken, een grote letter editie van een ouder boek en drie schriftromans van mijn hand. Bovendien schreef ik nog twee boeken en een schriftroman die volgend jaar uitkomen. Dat verklaart wel waarom ik het gevoel heb dat 2012 een druk jaar was. ;-)
:: bezocht ik een lezing en Manuscripta en maakte ik daar kennis met collegaschrijvers (Marlies Verhelst, Olga van der Meer, Wilma Hollander, Anita Verkerk, Elly Koster, Marte Jongbloed en Marelle Boersma)
:: kreeg ik lieve reacties en zelfs een cadeautje van zowel trouwe als nieuwe lezers
:: had ik voor het eerst een "echte" moestuin en was oogsten uit die tuin het leukste wat ik ooit gedaan heb (zelfs het overschot aan andijvie)
:: genoten we van het (schaarse) mooie zomerweer, op het dakterras of bij het vuur
:: (her)vond ik mijn liefde voor koken en bakken, breide ik gezellig verder en kwam zelfs de naaimachine weer even onder het stof vandaan
:: genoten we van Sinterklaas en Kerst en andere gezellig familiefeesten
:: deden er drie dochters examen en haalden drie dochters hun diploma's
:: ...om maar wat te noemen

Het was een goed jaar.

Lees verder ...

Zelfgemaakt

Tja... die zelfgemaakte cadeautjes. Ik wil het altijd heel graag doen, maar heb er niet ieder jaar tijd (en energie) voor. Eigenlijk is bij ons in de familie Sinterklaas het moment voor cadeautjes, niet Kerst. Maar dat was dit jaar geen optie. Dus toen de inspiratie toesloeg, besloot ik de "regels" (zo strikt is het allemaal niet, hoor) dit jaar maar gewoon een beetje te veranderen en met kerst voor Sinterklaas te gaan spelen.

Voor mijn broer en zijn vrouw, die er niet bij waren met Sinterklaas, breide ik scrubhandschoenen van naturel kleurig, ongelijk gesponnen katoen dat ik nog in mijn voorraadje wol had. Met wat doucheschuim erbij in een mooi doosje, zag het er best professioneel uit, vond ik zelf.




Met datzelfde katoen was ik al bezig pannenlappen te breien. Voor mezelf dus eigenlijk. Maar ik heb mijn moeder ooit al gebreide pannenlappen gegeven en ik wist nog dat ze daar heel blij mee was. Dus dacht ik dat het een leuk cadeautje zou zijn. Tot mijn verbazing lukte wat ik van plan was precies en zonder problemen. De ene kant is gebreid, de andere kant is katoen (theedoeken van de Zeeman, veel te dun om lekker mee af te drogen, maar een ideale bron voor kleine lapjes katoen) en het is gevuld met stukken van een molton deken.



En toen ik toch bezig was met inspiratie opdoen bij Soulemama, besloot ik dat ik toch ook eens peppermintbark wilde maken. Natuurlijk moest ik het recept aanpassen om het lactose vrij te maken, want we wilden er zelf ook graag van eten. Ik gebruikte dus kokosmelk in plaats van room (als je het blikje niet schudt en nog even extra open laat staan, drijft het dikke deel van de kokosmelk naar boven en dat is vergelijkbaar met room), en ik nam pure chocolade in plaats van witte (want witte zonder melk kon ik niet vinden).
Wat is dat lekker zeg!
Gelukkig bleef er nog genoeg over om drie potten te vullen, om zo samen met de pannenlappen een leuk cadeautje voor mijn broer, zus en ouders te vormen. En daarna was er nog wat over. Ik ben bang dat mijn goede voornemen om minder en gezonder te gaan eten nog even moet wachten. ;-)



Lees verder ...

Kerst


We hadden kerstdagen vol familie en gezelligheid. Met kaarsjes en muziek (geen Kerst zonder Jim Reeves en de Christmas Polka). Met zelfgemaakte cadeautjes (maar daarover morgen meer) en traditioneel een boek als cadeau onder de kerstboom.
Het was fijn.


Lees verder ...

Ademhalen


De laatste dagen voor kerst zijn altijd hectisch, maar leuk. Ik hou van alle plannen en ideeën die altijd op het laatste moment nog opborrelen. Dat kan een mens boven het hoofd groeien, maar gelukkig heb ik geleerd (met vallen en opstaan) wanneer het tijd is om te stoppen, adem te halen en los te laten.
Dus dat ga ik nu doen. Stoppen, ademhalen en genieten.

Iedereen heel fijne kerstdagen gewenst!


Lees verder ...

Nonsens!

 Ik ben dol op alle varianten die er bestaan van Dickens' a Christmas Carol, inclusief het origineel. Er is iets met het idee dat zelfs een oude mopperkont als Scrooge nog kan veranderen door hem te confronteren met het verleden, het heden en de toekomst dat mij (en vele anderen blijkbaar) blijft boeien. Het leek me dan ook leuk een verhaal te schrijven waarin hetzelfde concept verwerkt was.


Scrooge


Met een chagrijnige mep op de knop zette Licia de radio uit. Irritant, al die kerstliedjes. Sentimenteel gedoe over sneeuw en romantiek. En maar roepen dat misschien dit jaar een witte kerst op het programma stond. Maar ondertussen was het gewoon vies en druilerig weer. Zoals altijd.
En romantiek? Bah. Daar geloofde ze allang niet meer in. En zeker niet met kerst. Het was allemaal onzin. Nonsens! zou Scrooge zeggen.
..........
 download als pdf - epub

Vorige downloads gemist?
Dwaas pdf - epub
Kerstavond pdf - epub
Kerst in de Kerklaan pdf - epub
De Kerstkabouter pdf - epub
Geen Kerst pdf - epub 
Lees verder ...

Dwaas

In december 2010 verscheen er een interview met mij in Hart van Holland. Als extraatje mocht ik een kerstverhaal schrijven. Ik ging enthousiast aan de slag, informeerde toen maar eens of er een woordenlimiet was en hoorde toen dat ik maximaal ruimte had voor 500 woorden. Liefst minder. Wat voor mij een lastige opgave is. Een column van die lengte gaat nog (hoewel met moeite, ik ben nogal breedsprakig), maar een fictief kerstverhaal? Toch probeerde ik het. En uiteindelijk is het best een lief verhaaltje geworden...

Dwaas


Ze stonden samen in de lange rij voor de kassa. Het was de dag voor Kerst en het leek wel of iedereen nu pas inkopen deed voor de feestdagen. Bij de automatische deuren stond een kerstkoortje te zingen.
'Gezellig.' De man wreef vergenoegd in zijn handen. 'Zo vind ik boodschappen doen wel leuk.'
'Je bent een sentimentele dwaas.' De vrouw schudde haar hoofd
..........
Download als pdf - epub

Vorige downloads gemist?
Kerstavond pdf - epub
Kerst in de Kerklaan pdf - epub
De Kerstkabouter pdf - epub
Geen Kerst pdf - epub 
Lees verder ...

Kerstavond

Dit verhaaltje leverde me bij plaatsing op een blogsite boze reacties op. Hoewel ik had aangegeven dat het fictie was, dacht men toch dat ik hier mijn eigen verhaal vertelde en het was blijkbaar een teleurstelling toen dat niet zo bleek te zijn. Tja... ;-)

Kerstavond


Het dringt pas tot me door dat het vanavond Kerstavond is, als ik de supermarkt binnen wil lopen en zie dat ze al aan het opruimen zijn. Eerder dicht, want het is Kerstavond. Dan viert iedereen feest. Nou ja, bijna iedereen.
Ik mag er nog in, dus ik ren gauw langs de half lege schappen en mik wat eten in mijn karretje. Het maakt me niet echt uit wat. Ik heb toch niets te vieren. Ik ben vanavond alleen.
..........
 download als pdf - epub

Vorige downloads gemist?
Kerst in de Kerklaan pdf - epub
De Kerstkabouter pdf - epub
Geen Kerst pdf - epub 
Lees verder ...

Kerstknutsels


Ik ging het niet doen. Zelfs niet als Amanda er inspirerende blogpostjes over schreef. Dat was mijn voornemen. Geen zelfgemaakte cadeautjes dit jaar.
Voor Sinterklaas was dat voornemen nog vol te houden. Want toen had ik echt geen seconde tijd over en ook geen ruimte in mijn hoofd. Maar deze week is eigenlijk heerlijk rustig. Een beetje nadenken over mijn volgende boek, af en toe een poosje peinzen over het nieuwe kerstverhaal (uh, ja, oke, daar zit wel een deadline aan vast, maar daar ben ik niet zo bang voor). Meer hoeft niet. Dus kan ik best...
Nou ja. Proberen kan geen kwaad. Toch? En als het niet lukt is er geen man overboord. Niemand weet immers dat ik het ga proberen. Behalve jullie dan. Sst, niet verder vertellen ;-)


Lees verder ...

Klompjes en sneeuw

Voor dit verhaal had ik alleen dat ene zinnetje in mijn hoofd. 'Van kindjes met klompen die speelden in de sneeuw.' Het duurde een jaar voor ik wist welk verhaal daarbij hoorde...

Kerst in de Kerklaan


Kerklaan nummer 38
Lena goot het water uit het pannetje en keek peinzend naar de eenzame aardappel. Ze had geen honger. Eigenlijk had ze nooit honger. Koken deed ze wel, heel plichtsgetrouw, maar niet met plezier. Er was weinig aan zo. Geen Piet die vergenoegd over zijn maag wreef en beweerde dat hij nog nooit zo lekker gegeten had. Dat beweerde hij iedere avond, dus waar kon het niet zijn. Maar sinds hij dood was, zat ze met tegenzin haar ene aardappel weg te werken.
..........
download als pdf - epub

Vorige downloads gemist?
De Kerstkabouter pdf - epub
Geen Kerst pdf - epub 
Lees verder ...

Decking the halls - 2


Ja, natuurlijk hebben wij ook een kerstboom. Die moet alleen meestal even wachten tot na de verjaardag van onze jongste dochter (die zaterdag 20 jaar werd -  waar blijft de tijd?).
En omdat ik toch ook wel graag iets natuurlijks in huis heb (eigenlijk liever heel veel, maar ja, ook daar zijn sommige leden van ons gezin allergisch voor), stak ik takken uit de tuin in de aardbeienpot die ik voor Sinterklaas kreeg. Zodra ik hem uitpakte deed de kleur me zo aan Kerst denken, dat ik dat meteen al van plan was.



Lees verder ...

Gebakken


Vroeger was ik dol op bakken. Ik zal niet beweren dat ik het dagelijks of zelfs wekelijks deed, maar wel bij iedere feestelijke gelegenheid. En dan nam ik me altijd voor het vaker te doen. Maar toen kwamen we erachter dat een aantal gezinsleden hier veel minder buikpijn hadden als ze geen gluten of lactose aten. En dat maakte het bakken toch een heel stuk ingewikkelder. Vooral omdat gluten nou precies dat deel van alle graansoorten is dat zorgt voor de structuur van brood en gebak. Na een paar mislukte pogingen gaf ik het op.
Tot vandaag. Ik vond dat het maar gewoon weer eens moest. En het lukte ook nog. Eerst de brownies. Die had ik al eens eerder met succes gemaakt. Dat heeft vooral te maken met het feit dat brownies klef horen te zijn. Dat lukt nog wel met glutenvrij meel. En toen zag ik op het pak bakmix een recept voor cake. En ik had al een jaar vormpjes voor cupcakes liggen... Ach, waarom ook niet. Die bakmix lag er ook al een jaar en moest binnen een maand op. Dus als het mislukte was er ook geen man over boord.
Maar het mislukte niet. Het smaakt zelfs best wel lekker en de structuur is goed. Dat opent perspectieven. Versieren of kruiden, chocoladestukjes en/of noten toevoegen... De mogelijkheden zijn eindeloos. Ik denk dat er hier in huis weer vaker gebakken gaat worden...

Receptinfo: ik gebruikte Schar Mix C  en plantaardige margarine; voor de cupcakes het recept op de achterkant met water ipv melk en 25 minuten in de oven en voor de brownies een normaal recept met lactosevrije chocolade. Pure van een gewoon merk (ik kocht het bij de lidl) bevat vaak ook geen melk of alleen sporen van melk, wat voor ons geen probleem is.



Lees verder ...

De Kerstkabouter

De volgende in de serie gratis downloads is een heel ander verhaaltje dan ik normaal schrijf. Niet romantisch, niet sentimenteel en ook niet uit het dagelijks leven gegrepen. Eigenlijk is het een soort sprookje...

De Kerstkabouter


Er was eens een oude wijze kerstkabouter. Eigenlijk is 'er was eens' niet goed uitgedrukt. Want de oude wijze kerstkabouter was al zolang de kerstkabouter dat hij vergeten was hoe lang. Dat is dan weer niet zo heel wijs, maar het geeft wel aan hoe oud hij was.
..........

download  als pdf - epub

Vorige download gemist?
Geen Kerst pdf - epub
Lees verder ...

Decking the halls


Dat klinkt een stuk indrukwekkender dan het bij ons is. Onze kerstversiering is wel een tikje kitcherig (met Kerst mag dat van mij), maar toch vrij eenvoudig, absoluut geen duur design en het meeste gaat al jaren mee. Eigenlijk niets om mee te pronken. Maar het blijft leuk om al die oude vertrouwde dingetjes uit de doos te vissen en een plaatsje te geven.






Lees verder ...

Kerstverhaal

Rond deze tijd kom ik altijd in de stemming voor kerstverhalen. Daar ben ik dol op. Ouderwets, modern, zoetsappig, romantisch, grappig, maakt niet uit. Ik lees ze wel.
En ik schrijf ze ook af en toe. Ook in allerlei soorten en maten, trouwens.

Als kerstcadeautje voor mijn lezers ga ik die verhalen de komende weken hier als download neerzetten. Eerst de oudere, die sommigen van jullie dus al gelezen hebben en vlak voor de kerst een vers, nog niet eerder gepubliceerd (want ik ben het nog aan het schrijven) verhaal.
Ik begin met een gouwe ouwe. Mijn allereerste gepubliceerde verhaal uit 2005. In mijn biografie kun je lezen dat het daar eigenlijk allemaal mee begonnen is. 

Geen Kerst

'Wij vieren geen Kerst, dit jaar.'
Toen Carla het hardop uitsprak, als antwoord op een vraag van haar collega, vond ze het wel een beetje erg definitief klinken. Maar toch was het zo. Met het hele gezin waren ze het eens geweest. Om verschillende redenen, dat wel. Zo eensgezind waren ze nu ook weer niet.
..........

download als pdf - epub
(even een verzoekje aan de e-reader bezitters: dit is de eerste keer dat ik een verhaal op deze manier aanbied. Mocht er iets niet werken, dan hoor ik het graag.)

~~~~~~~~~~
I love christmas stories and sometimes I write them too. I was planning to look into translating them to English, but I'm running out of time. I'm sorry. I hope to translate at least one of them next week...
Lees verder ...

Leuk nieuws

for English please scroll down

Kennen jullie dat? Je wil iets doen in huis, begint vervolgens aan iets dat daaraan gerelateerd is en voor je het weet ligt je hele bovenverdieping overhoop. Dat gebeurde mij dus vandaag. Ik ging eigenlijk alleen de kerstspullen uit de zolderkast halen (nee, ik ben nog niet zover, ons huis is nog bijna* helemaal kaal), kreeg toen de andere rommel onmogelijk meer terug in die kast (want de kerstspullen liggen natuurlijk helemaal achteraan) en ben nu de hele kamer (= de hele verdieping) aan het omgooien.
Vandaar dat ik eigenlijk helemaal niet ging bloggen vandaag. Of facebooken of twitteren.
Maar toen kwam er een mailtje binnen dat ik toch even moet delen: de biblionrecensie van Goede Hoop. En die is heel positief! Altijd weer een enorme opluchting...

Na haar scheiding gaat Karlijn (44) voor het eerst op reis met Rico, sinds kort haar vriend. Toevallig hebben haar ex Tim en zijn vriendin Simone voor dezelfde reis geboekt. Vanaf het begin is Simone onuitstaanbaar tegenover een aanvankelijk niet-assertieve Karlijn. Meer nog vertelt deze eigentijdse roman over de confrontatie van Karlijn met haar twijfels, een dilemma rond twee mannen. Dit innerlijk conflict wordt, hoewel niet diepgaand, zorgvuldig opgebouwd en uitgewerkt, in een boeiende schrijfstijl. De route door Zuid-Afrika wordt goed beschreven, gebaseerd op eigen ervaringen van de schrijfster (1971). Zijdelings komt de rassenkwestie ter sprake. De auteur publiceerde eerder familie- en liefdesromans als 'Huis vol verleden' en 'Dilemma'*. De Relax-serie heeft er weer een aardig, ontspannend boek bij, vol vlotte dialogen. Normale druk. - M. Willard

*Op de foto: de enige kerstspullen die al wel een plaatsje in ons huis gevonden hebben: de kerstboeken.


 ~~~~~~~~~~

I wasn't going to blog today, because my home is a complete mess. I was trying to find our boxes of Christmas decorations, but ended up reorganizing our bedroom (because those decorations are in the build-in closet that we call lovingly our attic).
But then I received an email that I just had to share: my Biblion review (the most important review in my little corner of the writing world). It's very, very positive. Such a relief!
(it feels like bragging to translate the whole thing, so I won't)

That picture? That's the only Christmas decorations I did put out already: books. Of course ;-)
Lees verder ...

Gouda

for English please scroll down

Ik schreef vorige week al dat Gouda voor mij nog steeds een beetje 'thuis' is. En daarom ook de ideale plek om met griephoofd en manuscriptenstress nog even wat last minute Sinterklaasinkopen te doen. Ik kom nog regelmatig in Gouda, bij de goedkope supermarkt (want in Gouda kun je daar altijd gewoon parkeren), bij de kringloopwinkel en bij de kantoorgroothandel. En dit jaar kwam ik er ook nog twee keer omdat ik via Facebook een oude schoolvriendin terugvond (of zij mij, eigenlijk) en die bleek in Gouda te wonen. Kleine wereld, want we zijn dus allebei geboren en getogen in een heel andere plaats.
In het oude centrum kwam ik echter zelden meer. En toch was ik er meteen weer thuis. Ik wist de vaste winkels nog steeds te vinden en ook de plekjes waar elk jaar nieuwe winkeltjes opduiken. Ik rook de wierook uit "het zweverige winkeltje" (dat zit er echt al zo lang als ik me kan herinneren - net als de christelijke boekhandel trouwens) en liep langs de grachten waar ik meer dan twintig jaar geleden al liep. Ik zag mezelf weer over de Kleiweg lopen, eerst hoogzwanger, daarna met een brede tweelingwagen en daarna hoogzwanger achter een tweelingwagen. Ik zag mensen met peuters en kleuters en dat herinnerde me aan mijn eigen drietal op die leeftijd. Ik werd er echt een beetje nostalgisch van en kon me bijna voorstellen dat ik weer twee decades geleden leefde (als je het zo zegt, klinkt het nog langer geleden).
Gelukkig werd ik afgeleid door iemand die me aansprak over een goed doel. Of ik kinderen had. Ja dus. Oh, zo'n gemeen truukje om je week te maken. Maar toen ze vroeg hoe oud mijn 'kindjes' waren, schoot ik in de lach. 'Net zo oud als jij, denk ik.' Ik stond meteen weer met beide benen op de grond.
Omdat ik toch in de buurt was, wipte ik nog even bij mijn opticien binnen. Ik moest dringend op controle, maar ik vergat steeds te bellen om een afspraak te maken. Gelukkig had ze tijd. Veel tijd, want we babbelden gezellig een half uurtje weg. We kennen elkaar dan ook al heel wat jaren. Ik denk dat ik daar al een jaar of vijftien kom, als het niet langer is. Mijn ogen waren weer ietsjes vooruit gegaan. Wat op mijn leeftijd eigenlijk geen goed teken is, want als dat zo doorgaat, zal ik toch aan de leesbril moeten (of bifocale lenzen moeten nemen, maar ik ben zo blij met het soort lenzen dat ik nu heb).
Filosofisch bedacht ik dat je zo maar weer kunt zien dat een mens veel sneller veranderd dan zijn woonplaats en ik wijdde nog wat vage gedachten aan de vergankelijkheid van ons leven en de bestendigheid van zo'n stad (Gouda is bijna 800 jaar oud).
Maar toen wilde ik via het gangetje naast de C&A naar de parkeergarage terug en dat bleek niet meer te kunnen. Heel die passage is weg. Tja. Niets is echt blijvend.






I already wrote last week that Gouda still feels like home for me. So, being down with flu and manuscript fever, it was the perfect place to do a bit of last minute Sinterklaas shopping.
I do visit Gouda almost weekly. The cheap supermarket there has good parking space (better than the one near me), I love their thriftshop and I also go there to buy office supplies.
And I've been to Gouda to visit a dear highschool friend. She found me through Facebook and she is living in Gouda now. Which is kind of weird since we grew up in a very different town, far (for Dutch measures) from here. It's a small world.
But I hadn't been to the old town for a while. And yet I immediately felt at home. I knew where to find the good shops and I knew where fun little shops come and go each year. I smelled the incense of "that New Age shop" (that still is going strong where it's always been - as is the Christian bookshop) and strolled along the canals like I did twenty years ago. I saw myself walking down the Kleiweg, first pregnant, then with the double twin carriage, and then pregnant with the double twin carriage. I saw women with toddlers and was reminded of my own kids at that age. That made me feel really nostalgic and could almost imagine myself living two decades ago again (it sounds even longer ago when you say it like that).
Luckily I was distracted by someone that wanted me to donate money for a good cause. She asked if I had children. Oh, that's such a mean trick to make you weak... But than she asked how old my 'little ones' were and I giggled. 'Well, I think they're your age!' That did bring me back to down to earth, all right.
Since I was in the neighborhood, I popped in at my optician's. I had to have a checkup, but forgot to call to make an oppointment. But she had time. A lot of time, since we chatted away for more than half an hour. We have known each other for fifteen years, I think. My eyes were a bit better again. But that's not good at my age. If this keeps up, reading glasses may be needed (or bi-focal contactlenses, but I really like the lenses I have right now).
I got all philosophical and thought that this is proof that people change a lot faster then the places they live and I had few vague thoughts about the transitoriness of men and the lastingness of towns like this (Gouda is almost 800 years old).
But then I wanted to take the passage next to the C&A back to the car park and that was not possible. That whole little shopping center was gone. Oh well. Nothing lasts forever.
Lees verder ...

Winter

Ik wilde een uitgebreid stukje schrijven over Sinterklaas en de winter en alles wat daarbij hoort. Maar na een paar dagen griep is mijn manuscript blijven liggen (ik moet nog wat kleine dingen wijzigen) en dat wil ik echt vandaag in de mail hebben. Dus ik laat het (weer) even bij een paar foto's...






Lees verder ...

Daar werd aan de deur geklopt...


:: voor: inpakken, gedichten schrijven,  soep (erwten- en tomaten-) koken
:: tijdens: tafel vol lekkers, lachen, eten, praten, uitpakken
:: na: volle magen, lege schalen, gezellige troep, tevreden kat





Lees verder ...

Alweer een nieuw boek?


Zo snel? Niet echt. Dat duurt nog wel even. Dat duurt nog bijna een half jaar zelfs. Maar ik wilde toch alvast een klein tipje van de sluier oplichten...

:: de titel is Tegenstelling
:: het is een zelfstandig te lezen vervolg op Incognito en Dilemma (een trilogie, is dat niet gaaf?)
:: dit is het eerste boek dat ik aan mijn uitgever aanbood zonder dat het af was
:: sterker nog: de fondslijst lag al in de brievenbus, toen ik nog bezig was met schrijven
:: ik dacht een half jaar de tijd te hebben om dit boek af te maken
:: maar 'life got in the way'. Echt ontzettend in de weg zelfs.
:: vandaar dat ik de laatste weken (maanden) nogal gestrest was
:: maar nu is het af
:: nou ja, bijna. Ik twijfel nog over het einde. Een liefdesroman die niet eindigt met een zoen. Kan dat eigenlijk wel? (het past bij de hoofdpersonen, dat wel)*
:: dit is de cover. Mooi hè?

* en op twitter vindt men dat het wel kan. Ik laat het voorlopig maar even zo. Denk ik.


Lees verder ...

Schaduwspel


Vanochtend schilderde de laagstaande zon kunstwerken op mijn muur...
Lees verder ...

Rotterdam


Ik kan er niets aan doen, ik heb iets met Rotterdam. Niet dat ik het een mooie stad vind. Absoluut niet zelfs. Zeker niet nu een groot deel van de binnenstad al jaren één grote bouwput is. Er zijn wel mooie plekjes maar daar kom ik niet vaak (moet ik toch eens doen - met de grote camera). Ik zou er trouwens ook niet willen wonen. Als ik terug zou moeten naar een stad (maar dat hoop ik niet, ik moet er niet aan denken huizen te zien als ik naar buiten kijk) wordt het Gouda. Dat was tien jaar lang "thuis" en het voelt nog steeds vertrouwd als ik er ben.
Maar toch. Er is niets leuker dan op de markt van Rotterdam lopen. En dat heb ik dus gisteren gedaan. Met het excuus dat ik op zoek was naar Sinterklaascadeautjes, maar eigenlijk gewoon omdat ik er zin in had.
Het is alleen jammer dat ik nog steeds niet zo veel fotolef heb als ik zou willen. Er zijn zoveel mooie plaatjes te schieten in en rond de marktkramen, maar ik durf dat niet zomaar te doen. Zelfs niet met het kleine cameraatje. Jullie moeten dus maar van me aannemen dat het een heerlijke markt is. Met groente en fruit en echte marktkooplui. "Hele zak paprika één eurootje, mevrouw." Met gedroogde kruiden en olijven en noten. Met vissen en schelpdieren en zelfs krabben (om eerlijk te zijn kreeg ik wel een beetje een naar gevoel toen ik zag dat er daar minstens één nog van leefde).
Om nog meer in de Sinterklaasstemming te komen waren er Zwarte Pieten die collecteerden voor een stichting waarvan ik de naam vergeten ben. Ik gaf wat aan de eerste en heb de rest verteld dat ik dat al gedaan had. Toen ik bij de vierde riep "Jullie lopen echt overal!", zei die jongen dat ze met z'n honderden waren, dus dat kon dan kloppen. Helaas zag ik geen van die honderd collectanten toen ik na het winkelen mijn kleingeld nog bij ze wilde dumpen.
Er waren enorm veel kraampjes met hoesjes voor telefoons die ik niet bezit en kramen met heel leuke kleding in maten die ik niet (meer) heb. Dat overtuigde me ervan dat ik toch weer eens moet proberen af te vallen. Maar eerst kocht ik een zakje dubbelzoute drop (ligt het aan mij of is dat lang zo zout niet meer als vroeger?).
En natuurlijk waren er de rommelmarktkramen. Ja zeg, wat denken jullie dan. Als ik weet dat ik maar een deel van de markt kunt bekijken, neem ik natuurlijk wel precies dat pad. Want dat is pas echt leuk. En slecht voor de portemonnee. Tenminste, dat was het altijd wel. Maar vandaag zag ik niet veel wat ik wilde hebben. Alleen een heel oud houten bakje voor brieven. Dat was een leuk ding. Maar ik zou niet weten waar ik het op moet hangen, dus heb ik het braaf laten liggen. Er was iemand bezig een grote antieke leren koffer te kopen en een mevrouw riep dat hij het gewoon moest doen omdat je er daar nooit te veel van had. Dat was ik niet met haar eens, want ik zou die dingen best willen hebben, maar ik kan er niet eens eentje kwijt. Iemand anders vroeg naar de prijs van antiek bestek dat nog netjes in een kist lag en ik dacht dat haar man spontaan begon te schaterlachen toen hij het bedrag hoorde. Maar dat bleek toch een andere man te zijn. Waar hij om lachte weet ik niet, maar het klonk zo aanstekelijk dat ik begon te glimlachen.
En dat is misschien wel de belangrijkste reden waarom ik zo graag naar de Rotterdamse markt ga. Er is daar altijd wel iemand waar ik vrolijk van word...




Lees verder ...

Voorpret

for English please down

Vandaag moet ik winkelen. Gelukkig niet voor kleren, daar heb ik echt een hekel aan. Nee, ik ga voor Sinterklaasinkopen en dat vind ik juist heel erg leuk.
Sinterklaas is mijn favoriete feest en gelukkig vieren we het nog steeds uitgebreid. Traditioneel is bij ons de zak gevuld met heel veel kleine cadeautjes die allemaal voorzien zijn van gedichtjes. Dat is altijd goed voor een hele avond gezelligheid, lachen en verbondenheid. Om dat laatste gaat het natuurlijk.
Maar die kleine cadeautjes moeten dus grotendeels nog gekocht worden. Ik ben altijd van plan om op tijd te beginnen, koop meestal in oktober of zelfs in september al een paar dingetjes, maar de rest moet toch echt op het laatste nippertje, tussen deadlines, griepjes en andere drukte door. Dat hoort gewoon zo, blijkbaar.

Om een beetje in de stemming te komen plaats ik vandaag wat foto's van Sinterklaasfeesten en voorbereidingen uit eerdere blogjaren. En hier kun je lezen wat ik in 2009, 2008 en 2007 over ons Sinterklaasfeest schreef.
Ja, ik heb er zin in!
~~~~~~~~~~
It's that time of the year again. While blogs from other parts of the world talk about "starting to plan" for Christmas, I'm rushing to get things together before Sinterklaas again. It's always comes down to the last few days. But that's okay. I love it.
Traditionally in our family the big bag is filled with small gifts, each with a little rhyme about the gift and it's receiver. Good for hours of fun and laughter and togetherness.
To get into the spirit - and because I'm running out of time (I need to go shopping for it today, fun, but exhausting) - I'm (re)posting some pictures of Sinterklaas in earlier blogyears.
Yes, I'm looking forward to it!

2006

2007

2008

2008

2008

2009

2009

2009

2009

2010

2010

2011

2011
Lees verder ...