Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Nog een laatste (?) zomeravond

20110924 (1) (Large)


20110924 (2) (Large)

20110924 (3) (Large)

20110924 (4) (Large)

20110924 (5) (Large)

20110924 (6) (Large)
Lees verder ...

Twee mutsen




Dit wordt een saai berichtje.
Ik breide een blauwe muts.
En nog een blauwe muts.
En dat is alles. ;-)
De tweede was eigenlijk bedoeld voor mijn moeder, voor bij deze sjaal, maar hij is net iets te klein voor een volwassene en ik heb niet genoeg wol om hem groter te maken. Dus gaat hij met de andere naar Zuid Afrika.
Ik vind het nog steeds erg leuk om voor die kinderen te breien, maar ik moet bekennen dat er inmiddels ook wat dingetjes voor mezelf op de wensenlijst staan...
Lees verder ...

In de tuin



Lees verder ...

Blij





Geraniums die ineens weer gaan bloeien. Zelf gekweekte tomaten die toch nog rood zijn geworden.
Soms zijn het de kleine dingen waar een mens blij van kan worden.
Lees verder ...

Namen

Mijn favoriete schrijversblog is dat van Maisey Yates. Ik heb haar boeken nog nooit gelezen (moet er toch eens een paar bestellen), maar ik vind de manier waarop ze blogt over schrijven heel inspirerend en herkenbaar. Haar "doubt crows" plagen mij ook en haar eerlijkheid over revisies, spanning (als ze een manuscript heeft ingeleverd) en blijdschap (als het wordt uitgegeven) vind ik erg leuk om te lezen.
Nu vraag ik me af of mijn lezers ook iets meer zouden willen weten over waar ik mee bezig ben. Waarschijnlijk wel. Dus ga ik dat eens proberen, al vind ik het wel griezelig, want daarmee geef ik een hoop van mezelf bloot.
Maisey noemt de manuscripten waar ze mee bezig is naar de mannelijke hoofdpersoon. Haar nieuwste heet "The Coffee Magnate" en die daarvoor "The Aussie". Dat werkt voor haar. Zij schrijft het soort boeken waarin de alfa man een belangrijke rol speelt.
In mijn boeken is dat toch anders. Daar is de vrouwelijke hoofdpersoon belangrijker. In de schrijfmap op mijn computer staan de manuscripten dan ook opgeslagen onder de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon. Voor mij is dat het handigst.
Behalve dan als de hoofdpersoon van naam verandert. Dat overkomt me ook regelmatig. Tamara uit Huis vol Verleden heette eerst Liza. Ik wist al vrij snel dat die naam niet bij haar paste, maar schreef stug door. Dat doe ik nooit meer. Want nu heb ik nog steeds moeite met die nieuwe naam. En het is nog erger, want Hugo heette eerst Arthur, maar dat vond ik niet goed klinken bij Tamara. Daarom heb ik zijn naam ook veranderd.
Tegenwoordig pas ik namen gewoon meteen aan als ik besluit dat het anders moet. Ik ben bijvoorbeeld bezig met een roman over een vrouw die eerst Roos heette. Maar dat bleek toch niet haar naam te zijn. En ik had het dochtertje van Renske uit Dilemma ook al Roos genoemd. Dus heet deze vrouw nu Karlijn. Past beter bij haar. Ik sloeg het manuscript op onder de nieuwe naam, had een paar weken geen tijd om te schrijven en was het toen kwijt. Want ik was vergeten dat het een nieuwe naam had. Het systeem is nog niet helemaal waterdicht. ;-)
Karlijn staat nu even in de wacht. Ik vind haar verhaal boeiend, maar ben niet zeker van de aankleding. Ik heb haar namelijk op reis gestuurd en maak gebruik van mijn eigen reis naar Zuid Afrika om haar belevenissen te beschrijven, maar ik weet niet of ik het handig is om anekdotes uit mijn eigen leven te verwerken in mijn fictie. Het voelt niet helemaal goed.
Even laten rusten dus. En als het over een paar maanden nog steeds niet goed voelt een andere manier verzinnen om Karlijn en haar ex-man een paar weken verplicht met elkaar te laten optrekken.
Op dit moment ben ik bezig met het verhaal van Donna. Die naam past perfect bij de hoofdpersoon. Vind ik in ieder geval. Donna is fotografe, gedreven, artistiek en vrijgevochten.
Haar verhaal is goed, maar mijn uitwerking klopte niet. Na veel piekeren ben ik opnieuw begonnen, in een totaal andere setting. Het landgoed en de baron veranderden in een boerderij en een boer. En zijn zus heet nu Femke in plaats van Elaine, maar gelukkig was zij niet de hoofdpersoon, dus kan het manuscript dezelfde naam houden.
Eigenlijk is dit verhaal trouwens nog veel te pril om er iets over te zeggen. Vergeet het bovenstaande dus maar snel, want er staan er eerst nog een paar andere dames op de lijst:
* Gooisch meisje Odette (die eerst Margriet heette, maar dat terzijde) beleeft avonturen op een boerderij
* Hoe het verder gaat met Renske, het zusje van Sofie uit Incognito, is vanaf november te lezen in Dilemma (een voorproefje is al te downloaden).
* En mijn uitgever leest deze maand het verhaal van Antoinette. Dat schreef ik al in 2008, na Huis vol Verleden, maar omdat het een iets ander genre is (Relax+) heeft het even in de wacht gelegen. Ik ben erg benieuwd of zij de volgende is met wie jullie kennis mogen maken...
Lees verder ...

Een cuddle



Wat dit is? (behalve een heerlijk ochtendzonnetje en mijn lensdop, die ik er misschien beter af had kunnen croppen)
Dit, beste lezers, is een cuddle.

Eigenlijk niet meer dan een zak met een kraag, bedoeld om de kleinste weesjes warm te houden. Een perfect project voor als ik te moe ben om na te denken bij het breien, want na de kraag is het niets anders dan door breien tot de zak lang genoeg is.
Ik heb op dit moment geen echte baby's in mijn leven, maar ik heb mijn allereerste baby, Caroline, gevraagd voor model te spelen. Volgens mij ligt ze heerlijk zo.

 (disclaimer: ik denk dat een dergelijke slaapzak hier in Nederland niet binnen de veiligheidseisen valt, zeker niet als je het kind erin laat slapen zonder toezicht.)
Lees verder ...

Dit weekend








:: vierden we dat we vandaag 21 jaar getrouwd zijn
:: deden we dat in ons favoriete restaurant, net als twee jaar geleden
:: kwamen we er, net als twee jaar geleden, ineens achter dat het "wereld havendagen"waren in Rotterdam
:: dus hadden we (weer) vuurwerk om ons feestje af te sluiten
:: maar deze keer op de warmste avond die we de hele zomer gehad hebben (de mensen op de tweede foto hadden het weerbericht gehoord en ze hadden gelijk, maar het waren maar een paar druppels)
Lees verder ...