Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Opgeruimd…

20100428 (1) (Large)

20100428 (Large)

 

Na het opruimen van de boekenkast meteen de hele huiskamer maar een beurtje gegeven. En mezelf een bos tulpen cadeau gedaan als beloning.

Lees verder ...

Koffie

Ik heb jaren geprobeerd om koffie te drinken. Ik vond het namelijk wel erg lekker ruiken, maar ik kreeg het niet weg. Ik heb echt alles geprobeerd. Met melk, met suiker, met zoetjes. Gecombineerd met een koekje of chocolade, sterk, slap, middelmatig. Niets werkte. Ik zette liters koffie voor echtgenoot, maar zelf dronk ik het nooit.
Tot we een espressomachine kochten. Eigenlijk vooral voor echtgenoot. Want die werkte steeds meer vanuit huis en drinkt echt veel koffie. Hij is een echte programmeur, een machine waar je koffie ingooit en dan komt er code uit (oud IT grapje).
En toen bleek dat ik dat wel lust. Inmiddels drink ik dus wel koffie. Veel koffie zelfs. Want echtgenoot werkt nu helemaal vanuit huis en ik drink bijna altijd met hem mee. Toen ik eens een dag lang bijhield wat ik deed (voor een artikeltje) kwam ik erachter dat er echt regelmatig in mijn verhaal stond dat ik trek had in koffie, dat het tijd was voor koffie, of dat ik dankbaar van echtgenoot een kopje koffie in ontvangst nam. Ons apparaat staat heel wat keren per dag bonen te malen en stoom te persen. En ik vind het heerlijk. Inmiddels drink ik ook wel andere koffie, trouwens, maar echt lekker vind ik alleen espresso. Hoewel…
Ik moest eens een oudere mevrouw interviewen. Ze vroeg of ik koffie wilde. Ik had het koud en zei ja. Thee vind ik lekkerder, maar het kost meer tijd, vooral omdat ik het niet zo heet drink. De meeste mensen hebben tegenwoordig een Senseo, dat werkt snel en is best te drinken.
Maar deze mevrouw had geen koffiepads. En ook geen espressomachine. Ze had zelfs helemaal geen koffiezetapparaat. Ze zette koffie met de hand. Eerst kookte ze water in een keteltje en schonk dat voorzichtig op de koffie. De filterhouder moest van porselein zijn, vertelde ze me, plastic proef je. Ze nam er uitgebreid de tijd voor, maar dat was niet erg, want ze had veel te vertellen. We bespraken buitenlandse reizen, de tuin en de Italiaanse keuken. En we gingen veel dieper op haar fotografie in dan nodig was voor het interview. Maar dat maakte niet uit. Het was gezellig en leerzaam. En ik dronk daar de lekkerste koffie die ik ooit geproefd heb!
Lees verder ...

Opruimen

20100427 (Large)

 

Af en toe is het nodig. Boekenkast leeg en alles opnieuw sorteren. De nieuwe boeken een plekje geven en een paar oude wegdoen. Een van mijn favoriete huishoudklusjes.

Lees verder ...

In de tuin

20100426 (2) (Large)

20100426 (3) (Large)

20100426 (4) (Large)

20100426 (Large)

Lees verder ...

Genieten

20100423 (Large)
Lees verder ...

Bloesem

20100421 (1) (Large)

20100421 (2) (Large)

20100421 (Large)

Lees verder ...

Soap

Ik heb geen televisie nodig om de nodige soapsituaties voorbij te zien komen. Ik maak gewoon een wandeling langs de vaart en de problemen vliegen me om de oren.
Er zijn een paar meisjes zwanger. Niet dat ze dat al aan de grote klok hangen, maar ik zie dat aan de manier waarop ze stiekem met een paar takjes in de snavel het riet in duiken. Daar wordt een nest gebouwd. Meestal zijn het waterkippetjes. Die nemen het blijkbaar niet zo nauw. Dat kun je aan hun nest al zien trouwens. Meestal een bij elkaar geraapt zootje, daar komt geen design bij te pas. Goede huisvrouwen zijn het ook niet, want tussen die slordige hoop takken zie ik regelmatig plastic tasjes of ander afval zitten.
Mevrouw Fuut is netjes getrouwd en zit parmantig in het zicht op haar nest. Toch kan ik zien dat bij haar de hormonen wat invloed hebben. Haar kuif zit namelijk danig in de war en manlief is even nergens te bekennen. Ik vermoed dat daar een heftige ruzie plaats gevonden heeft.
Bij de knobbelganzen speelt ook iets. Ook hier zit mevrouw steeds braaf op haar nest, maar meneer is ontzettend agressief. Iedere voorbijganger kan rekenen op een scheldkanonnade en een schijnaanval. Maar zeg nou zelf, als je niet wilt dat men naar je vrouw kijkt, is het misschien handig om dat nest ergens achter het riet te bouwen en niet op een open plek!
Bij de eenden is het helemaal een drama. Ik zie het al van verre, daar werd geknokt om eeuwenoude redenen. Een loslopende man die stookt in een goed huwelijk. Ik ben natuurlijk vurig voor de man die ik al dagen met dat vrouwtje rond zag zwemmen. Die jongen doet erg zijn best en jaagt die andere vent weg. Waarna zijn vrouw er vrolijk met de indringer vandoor gaat. Ik kijk ze verbijsterd na. Eigenlijk wil ik nog troostend iets zeggen tegen de achterblijver,  maar die schudt zijn veren en kijkt al stoer naar een ander vrouwtje dat een paar meter verder op zwemt. Helaas is zij niet alleen, dus ik vermoed dat daar weer een relatie aan diggelen gaat. Maar voordat het zover kan komen, loop ik maar door.
Want eigenlijk hou ik eigenlijk helemaal niet van soapseries!
Lees verder ...

Papegaaien

20100420 (1) (Large)

20100420 (2) (Large)

20100420 (3) (Large)

20100420 (Large)
Lees verder ...

Eerste keer dit jaar

20100419 (Large)

Lees verder ...

Werkplek

20100416 (Large) 

 

Ondanks de kamer die boven op me wacht, zit ik nog steeds het liefst op de bank…

Lees verder ...

Weekmenu

“Wat gaan we eten?” Er is altijd wel een dochter die dat ’s middags al vraagt. En ik geef altijd hetzelfde antwoord: “Geen idee.” Want ik weet pas wat we gaan eten als ik aan het koken ben.
Ja, ik weet het, het is triest. Men hoort weekmenu’s te maken en lijstjes en planningen. Dat doe ik ook wel eens, hoor. Eens in de negen weken, zo ongeveer dan, heb ik een aanval van efficiëntie. Dan moet de boel op de rails, geregeld en gestroomlijnd. Dan ga ik op woensdagavond ernstig met pen en papier zitten denken. Soms zelfs met een stapel kookboeken erbij. Niet dat ik ooit letterlijk een recept uit een kookboek gebruik, maar ik ben het dan, eens in de negen weken dus, wel echt van plan. Ik vind het ook wel erg goed staan, zo’n menuplan aan de koelkast. Zo efficiënt.
In de praktijk komt er echter niet veel van terecht. Mijn geest is te chaotisch voor zover vooruit denken. En mijn echtgenoot ook, want die wil ook nog wel eens de keuken in duiken. En gebruikt dan van alles door elkaar, zodat mijn zorgvuldig geplande maaltijden ineens ingrediënten missen. Nee, dat is niet echt een succes.
Het gekke is dat ik toch maar eens in de week boodschappen doe. Af en toe komt er wat kunst en vliegwerk aan te pas, omdat ik heel slecht ingekocht heb. Maar dan ligt er altijd wel iets in de vriezer dat ik een andere week, ook wegens dat slechte inkoopbeleid, over had. Ik kan dus best zonder planning.
Meestal dan. Want nu is de vriezer bijna leeg wegens dringende behoefte aan ontdooien. En verder heb ik nog twee stronkjes witlof, een half bakje champignons, een restje worteltjes, een halve komkommer en een paar tomaten. Dat zou ik door elkaar kunnen roeren. De aardappels zijn ook op. Rijst heb ik nog wel. Kan ook best. Mik ik daar die champignons doorheen en wat ham.
Er komt ook altijd wel een dochter in de keuken kijken als ik aan het koken ben.
Zij, wantrouwig: “Wat gaan we eten?” Ik, heel efficiënt: “Witlofsalade en rijst met champignon en ham.”
Het is jammer dat ze het ook ’s middags vragen, anders kwam ik er wel mee weg!

Lees verder ...

Aquajoggen

Natuurlijk had ik ze weleens gezien. Dames met zwembandjes om die in het water onduidelijke en tamelijk lachwekkende dingen deden. En dan glimlachte ik superieur en ging fijn door met baantjes trekken. Want dat aquajoggen vond ik een bijzonder vreemde bezigheid. Ik zwom gewoon baantjes, vrij veel zelfs en dat was in ieder geval een stuk minder raar om te zien.
We slaan een paar jaar over, een paar jaar waarin mijn zelfstandige sportactiviteiten daalden tot een absoluut nulpunt. En de activiteiten van mijn schoonzus daalden al net zo hard. Daarom besloten wij maar samen te gaan sporten. Dat is beter, want dan moet je ingewikkelde smoezen gaan verzinnen als je te lui bent om te gaan. Wat ook weer te veel moeite is, dus meestal ga je dan maar gewoon. Zo werkt het bij mij in ieder geval wel.
Omdat schoonzus met haar rug tobt en ik met mijn knieën, besloten we te kiezen voor het zwembad. En hoewel we eensgezind een voorkeur hadden voor bbb-oefeningen op de kant, gevolgd door aerobics in het water, kwamen we vanwege tijdnood al snel terecht in het groepje dames (aangevuld met één of twee zeldzame heren) dat, jawel, aan aquajoggen doet.
Dus hijs ik mij op woensdagochtend tegenwoordig in zo’n vrolijk gekleurd zwembandje. Ik pak meestal een gele, maar dat is puur omdat ik dat een mooie kleur vind. Er zit geen verschil tussen de blauwe en de gele en de rode. Dat zou trouwens wel gemakkelijk zijn, want ik pak altijd een bandje dat eerst gedragen is door iemand die veel slanker is of juist veel dikker. En dat ding mag niet te strak, dat lijkt me logisch, maar te los is ook niet handig. Ik zit regelmatig met dat hele geval onder mijn oksels en dat jogt niet erg lekker. Ook moet je dat ding niet verkeerd om vastmaken. Dan raak je volledig uit evenwicht. Het is dus even oppassen geblazen.
Als de boel goed zit is het verder simpel. Je gaat het water in en maakt loopbewegingen. En als je dat goed doet, kom je nog vooruit ook. Ik doe dat dus niet echt heel goed. Als wij rondjes moeten joggen, word ik steevast ingehaald. Ik kan wel vooruit, want bij oefeningen op de plaats oefen ik mezelf het hele bad door. Het is vast een lachwekkend gezicht. Maar het is ook ontzettend leuk om te doen, dus volgende week ga ik dus gewoon weer.
Lees verder ...

Tulp

20100413 (Large)

Lees verder ...

Nieuwe kussens

20100412 (2) (Large)

20100412 (3) (Large)

20100412 (Large)

 

Ik ben er erg blij mee, ons huis kon wel wat extra kleur gebruiken.

Helaas houd het gezin niet zo erg van een kussen in de rug en liggen ze meestal bij de andere kussens op de grond…

 

20100412 (1) (Large)

Lees verder ...

Handen en voetenwerk

20100409 (Large)

De balletdansende dochter heeft spitzen gekocht en ik mag de linten eraan zetten. Mijn jeugddromen herleven…

Lees verder ...

Achthoekig

Een kleine update…

 

20100408 (Large)

 

Ik vind het nog steeds erg leuk om te doen. Iedere avond rollen er wel een paar achthoekjes uit mijn handen.

Lees verder ...

Vrijheid

Je eerste auto is heel bijzonder. Dat schijnt iets te maken te hebben met het gevoel van vrijheid dat je erdoor krijgt. Ik heb hem nog. Dat is niet zo gek, want ik kreeg hem pas drie jaar geleden, toen ik na zes keer afrijden eindelijk slaagde voor mijn rijexamen.
Ik mocht hem zelf uitzoeken. Aangezien ik bijna altijd stadsverkeer rijd, koos ik voor een zuinige kleine (ook omdat ik niet echt een held in parkeren ben, maar dat vertellen we er gewoon niet bij). Drie jaar lang reed ik volmaakt tevreden rond in mijn eigen lila wagentje, dat altijd trouw op de oprit stond te wachten tot ik hem nodig had. Wat een vrijheid!
Toen werden er twee dochters achttien. Ze zakten allebei de eerste keer. Ze zakten ook allebei de tweede keer. En toen was er nog maar één dochter die geld had om verder te lessen. Naarmate de examendatum vorderde kreeg ze steeds meer zelfvertrouwen Ondertussen hinkte ik voortdurend op twee gedachten. Ik gunde het haar van harte, want ik weet hoe heerlijk het is om een rijbewijs te hebben. Die vrijheid, die onafhankelijkheid, die wil je je kind niet ontzeggen. Maar ik wist ook wat me te wachten stond als ze wel zou slagen.
Twee weken geleden kwam ze juichend thuis. Geslaagd. Ik was oprecht blij voor haar en reed haar naar het gemeentehuis om direct dat rijbewijs aan te vragen. Maar ik was toch niet helemaal teleurgesteld toen het computersysteem de hik bleek te hebben, zodat we een week later terug moesten komen. En het kwam me eigenlijk wel goed uit dat de paasdagen er ook nog tussen kwamen.
Maar gisteren lag dan eindelijk het roze kaartje voor haar klaar. Ik reed naar het gemeentehuis en zij reed terug. En daarna maakte ze in haar eentje een oefenrondje. ’s Middags reed ze nog even langs haar werk om een collega iets te vragen en ’s avonds bracht ze haar zus naar ballet en haalde haar ook weer op. Helemaal trots en stralend. En ik ben ook heel trots en stralend. Maar het blijft een raar gevoel dat haar eerste auto ook de mijne is. Daar gaat mijn vrijheid. De wijde wereld in, met mijn dochter achter het stuur…
Lees verder ...

In de tuin

20100406 (1) (Large)

 

20100406 (Large)

Lees verder ...

Zuid Afrika (10)

Als afsluiting van de serie Zuid Afrika verhalen (aanstaande donderdag begin ik weer met de normale wekelijkse stukjes) wil ik nog even vertellen over de terugreis. Die ging natuurlijk ook niet helemaal volgens plan.
Een paar dagen voor het einde van de reis, kreeg iemand uit de groep een sms’je waarin ons werd medegedeeld dat het kabinet gevallen was. Dat is een heel rare gewaarwording, als je daar tussen de bergen rijdt, met een portie struisvogelroerei achter de kiezen. Toch waren we wel nieuwsgierig waarover het kabinet deze keer gestruikeld was, dus gebruikte echtgenoot zijn internet telefoon om dat op te zoeken. En stuitte vervolgens op berichten over vliegtuigstakingen.
Na wat heen en weer gebel kwamen we erachter dat onze vlucht van Kaapstad naar Frankfurt nog gewoon op de lijst stond. Die van Frankfurt naar Amsterdam was geschrapt. De dame achter de incheckbalie meldde ons dat wij een ticket naar Frankfurt hadden. Ik vond het best, als ik maar weer in Europa zat, kwam het wel goed, dacht ik. Maar echtgenoot dacht er anders over. Zoals die dame het uitdrukte hadden ze namelijk gewoon het laatste deel van de reis geschrapt. Dus vertelde hij de dame achter het loket dat hij naar Amsterdam wilde en dat ze maar moest zorgen dat het geregeld werd. De dame verdween, met zijn paspoort. Het mijne liet ze liggen. Na een kwartier kwam de dame terug. Met een nieuw ticket voor echtgenoot. Een KLM vlucht naar Amsterdam, die de volgende ochtend zou vertrekken. Ik vroeg: “En ik dan? Ik wil ook naar Amsterdam.”
“Dan moet u zelf een ticket gaan regelen”, was het antwoord. “Maar ik weet niet of dat lukt, want er zijn maar een beperkt aantal plaatsen.”
Toen schijn ik nogal uitgevallen te zijn (ik weet daar zelf amper meer iets van, zo moe en ziek was ik). Ik was woest dat zo’n mens niet snapte dat je twee paspoorten en twee tickets neerlegt, twee koffers op de band legt en dus met z’n tweeën naar huis wil! Ik zag me al in mijn eentje in Frankfurt ronddwalen. Uiteindelijk bleek dat we in Frankfurt op vertoon van de andere tickets een treinkaartje naar Amsterdam konden krijgen. Had dat dan meteen gezegd!
Voor we Zuid Afrika verlieten moest ik nog even wat geld uitgeven. We hadden nog een paar honderd rand over, ongeveer dertig euro. Te weinig om terug te wisselen, teveel om in een plakboek te bewaren. Mijn kleingeld had ik al aan een straatmuzikant gegeven, maar op het vliegveld zag ik niemand die het kon gebruiken. Dus wilde ik iets kopen. En dat viel niet mee. Ik heb alle taxfree winkels bekeken, maar er was niets dat me beviel. Dus bleef ik met die driehonderdveertig rand zitten.
Vlak voor ons vliegtuig vertrok zat ik me een beetje te vervelen (en me op te vreten omdat niemand wilde geloven dat we bij de verkeerde gate zaten). Ineens zei ik tegen echtgenoot: “Ik ga gewoon die winkel in en koop het stomste dat ik kan vinden.”
In de giftshop vond ik al gauw een gekke porseleinen olifant in felle kleuren. Ik geef toe, de porseleinen dikke dame die er onderstond was nog stommer, maar die rare olifant leek me ook een goed idioot souvenir. Terwijl ik in de lange rij bij de kassa stond, begon ik hem echter steeds leuker te vinden. In het vliegtuig (dat we maar net haalden omdat we inderdaad bij de verkeerde gate zaten) en in de trein heb ik er goed opgelet, want ik was doodsbang dat hij zou breken.
En nu staat hij op de haard en iedere keer als ik er naar kijk moet ik glimlachen. Het is echt een passende gekke herinnering aan een heel speciale reis!

(foto van de olifant vind je hier)
Lees verder ...