Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Bloei

20101031 (Small)

Lees verder ...

Op de grond

20091030 (Small)

Lees verder ...

Regenboog

20091029 (Small)

Lees verder ...

Halloween

Ik heb echt wel een heel nuchtere Hollandse instelling en ik geloof absoluut niet in spoken, geesten en ander gespuis. Tenminste, normaal gesproken niet. Maar er is één dag in het jaar waarop ik ze overal tegenkom. En zeg nu niet dat ik me te veel laat beïnvloeden door mijn Amerikaanse weblogvrienden. Die zijn alleen maar druk met kostuums maken en met pompoenen uitsnijden en pompoensoep maken. Die hebben geen last van spoken.
Bij mij thuis wordt met Halloween het keukenspook wakker. Wat ik ook kook, het mislukt. Dat ligt echt niet aan het feit dat ik geen ervaring heb met pompoenen en ze ook niet echt lekker vind, maar wel precies op die ene dag altijd iets met pompoen wil klaarmaken, omdat ik vind dat het erbij hoort. Welnee. Het keukenspook zorgt ervoor dat ik de pitten meekook in de soep (2006), de boel laat aanbranden (2007), of een extreem melige pompoen te pakken heb (2008).
Het keukenspook is bevriend met het kastenspook. Da’s ook een lastige. Gooit alles door elkaar.
Neem nou mijn keukenkast. Ik zoek een bouillonblokje, krijg ik een blik bonen op mijn hoofd (pijnlijk) en een zak bloem (minder pijnlijk, maar geeft wel een stuk meer rommel). Niet te vinden. Tot ik op zoek ben naar de borrelnootjes natuurlijk, dan vallen de bouillonblokjes spontaan uit mijn kast. Meestal recht in een glas wijn. Ja, het kastenspook kan goed mikken.
En hij verplaatst zich ook razendsnel. Hij gaat in een enorme vaart door de kamers van de dochters. Daar ligt dan de inhoud van de alle kasten over de vloer. De dochters ruimen echt altijd alles op, zeggen ze, dus daar ligt het niet aan. Het kastenspook is trouwens wel vaker actief, maar dan stiekem, zodat ik de dochters er de schuld van geef. Maar met Halloween is het duidelijk dat we een kastenspook hebben.
Gelukkig kan ik er wel om lachen. Het is tenslotte ontzettend gezellig om in die lange periode tussen de zomervakantie en Sinterklaas een extra feestdag te hebben. Zo’n dag waarop je iets met pompoen probeert te koken en ’s avonds met het hele gezin een gezellige griezelfilm op televisie kijkt, met een schaal koekjes in de vorm van vleermuizen en spoken op tafel. Die lukken trouwens altijd wel. Het kastenspook heeft immers de bloem al uit de kast gemikt en het keukenspook houdt zich tijdens het bakken gedeisd als hij ook een paar koekjes krijgt.
Het is wat, zo'n stelletje plaaggeesten...
Lees verder ...

Wolken

20091028 (Small)

Lees verder ...

Rood

20091026 (Small)

Lees verder ...

Web

20091025 (Small)

Lees verder ...

Besjes

20091024 (Small)

Lees verder ...

Roze quilt



De quilt voor de buurmeisjes is klaar!
De achterkant is een stofje met bloemetjes in precies de goede kleuren en de rand maakte ik van de roze overtrek (daar was het meeste van). Ik stikte hem door in een zonnepatroon.



Het enige probleem? Ik durf hem niet te geven (niet perfect genoeg naar mijn zin).
Lees verder ...

Technisch

Ik ben er een voorstander van dat vrouwen proberen zichzelf te redden, ook als het om klusjes gaat die je normaal gesproken af zou schuiven naar een mannelijk gezinslid of eventueel een ingehuurd exemplaar. Maar ik moet toegeven dat ik nu juist het type vrouw ben, dat er misschien beter aan zou doen om niet altijd zelf aan de slag te gaan.
Een paar weken geleden was mijn echtgenoot in een ver land aan het werk. Daar was het warm, maar hier moest toch eigenlijk de ketel wel eens bijgevuld en aangeschakeld worden. Dat had ik hem al zo vaak zien doen, dus pakte ik vrolijk de tuinslang en ging aan het werk.
Om het aansluiten gemakkelijk te maken heeft echtgenoot ooit zo’n tuinslangkoppelstuk aan de ketel bevestigd. Dus ik klikte hem eraan en begon te vullen. Alleen lukte dat niet zo erg. Ik kreeg de boel niet op druk. Of de drukmeter was kapot. Dat kon ook. Ik gaf het in ieder geval op, na een dag lang proberen.
Echtgenoot kwam thuis en zou wel even kijken. Bleek dat je wel heel handig kon koppelen, maar dat er toch nog iets losgedraaid moest worden met een tang. Anders kun je vullen tot je een ons weegt, maar het komt de ketel niet binnen.
Gisteren had ik weer zoiets. Echtgenoot zat iets minder ver weg, maar wel in Limburg. Ik draaide een nieuwe lamp in de badkamer in en toen deed het licht het helemaal niet meer. Draadje losgegaan. Ik ben twee uur aan het rommelen geweest om dat draadje weer op zijn plek te krijgen. Met een zaklamp tegen het plafond geplakt, met mijn hoofd in een rare hoek omdat ik anders niet kon zien wat ik deed en met een hoop gescheld, want ik kon nergens normaal bij. Uiteindelijk werkte het weer, maar echt stevig zat het niet. Ik vroeg me nog af hoe echtgenoot het ooit had aangesloten, want het was onmogelijk om er met een schroevendraaier bij te komen.
Ik had het moeten weten…
Echtgenoot kwam thuis, gaf een tikje tegen de lamp en de boel schoot weer los. Toen draaide hij de bol los en de lamp eruit. En vervolgens draaide hij ergens een ringetje los en demonteerde de rest van de lamp, waarna hij heel simpel de draadjes op de juiste plek vast kon zetten.
Tja. Erg technisch ben ik niet. Maar ik probeer het tenminste wel.
Lees verder ...

Besmettelijk

20091018 (Small)

(een kringloopvondst)

Lees verder ...

Tegenwind

20091017 (Small)

Lees verder ...

Rood

20091015 (Small)

 

20091016 (Small)

Lees verder ...

Griep

Ik sla een weekje over. Geen stukje deze keer. Het gaat even niet. Dat is vervelend. Ik schrijf toch al heel wat jaren dit soort stukjes en ik sla zelden een week over. Maar nu lukt het niet. Ik ben ziek.
Echgenoot kwam maandag ziek terug van een zakelijk reisje naar Turkije. Griep.
Als je dat aan mensen vertelt vragen ze: “Toch niet de mexicaanse griep?”
Maar er heerst maar één griep. Dus de kans is vrij groot dat hij de mexicaanse griep heeft. Die heet trouwens nu geen mexicaanse griep meer, maar Nieuwe Influenza. Dat zag ik toen ik gisteren op internet op zoek was naar informatie over de griep.
Typisch Nederlands, dit. Eerst was het de varkensgriep, maar dat vonden de varkensfokkers en de vleesindustrie niet fijn. Slecht voor de omzet. Niet dat je varkensgriep krijgt van het eten van varkensvlees, maar toch. Toen werd het mexicaanse griep. Maar dat is slecht voor de naam van Mexico. Ik denk dat reisorganisaties in opstand zijn gekomen. Dus nu is het Nieuwe Influenza.
Maar hoe het ook heet, het blijft een nare griep. Je wordt er niet doodziek van, tenzij je al andere dingen mankeert, maar dan nog. Hoesten, koorts, dikke ogen, volle holtes, gebrek aan eetlust. Echtgenoot is echt behoorlijk ziek geweest, maar begint langzaam op te knappen. En nu begin ik. Volle holtes. Koortsig gevoel, droge hoest. Alleen die eetlust, die is er nog, helaas.
Ik heb op die website gekeken wat je moest doen als je denkt dat je de griep hebt. Naar de huisarts? Tamiflu bestellen?
“Neem rust, blijf thuis”, zei de website die de overheid voor ons gemaakt heeft.
Alleen als je in de risicogroepen valt (dat zijn de mensen die jaarlijks ingeent worden tegen griep) moet je de dokter belllen. Wij zijn risicoloos. Dus nemen we rust en blijven we thuis. Heel simpel.
Tenminste, dat proberen ze je wijs te maken. Maar ondertussen werkt echtgenoot gewoon door met zijn laptop op de bank en zijn telefoon aan zijn oor. Want er zijn deadlines en urgente problemen die aandacht vragen.  En ik strompel een beetje door het huis, draai een paar wassen, ruim de ergste rommel op, help dochters met school- en andere probleempjes, flans een paar eenvoudige maaltijden in elkaar en schrijf stiekem toch nog bijna vierhonderd woorden om te vertellen waarom ik geen stukje schrijf…
Lees verder ...

Kringloopvondst





Een koffertje vol borduurpatronen, afgemaakte borduurwerkjes en garen.

20091014 (1) (Small)

De kat vind het ook wel interessant.
Lees verder ...

Een nieuwe hobby

 

20091013 (1) (Small)  

 

20091013 (Small)


20091013 (2) (Small)

 

Nu ik (voorlopig) niet meer kan breien, heb ik geprobeerd iets anders te vinden om mijn handen bezig te houden. Borduren zou niet mijn eerste keuze zijn geweest, maar eigenlijk vind ik het wel leuk, zeker op deze manier. Geen patroon, gewoon een beetje rommelen met naald en draad.

Lees verder ...

Geknutsel

Lees verder ...

Regen

20091010 (Small)

Lees verder ...

Zonlicht

20091009 (Small)
Lees verder ...

In de tuin

20091008 (1) (Small) 

 

20091008 (Small)
Lees verder ...

Herfst

Natuurlijk is het al oktober. De meteorologische herfst is al ruim een maand geleden begonnen. En ook de Equinox, de dag waarop de herfst volgens de zonnekalender echt begint, ligt al een paar weken achter ons.
Toch begint het nu pas langzaam tot me door te dringen. Mijn kersenboom begint blad te verliezen en de struik waarvan ik de naam niet kan onthouden begint mooi donkerrood te worden. In het bos zijn vast de paddenstoelen al weer volop te vinden.
Klinkt heel romantisch allemaal. Maar eigenlijk is er maar een ding waardoor ik zeker weet dat de zomer voorbij is en de herfst weer begonnen. Nee, wacht. Het zijn er twee.
Het eerste is het feit dat er hier in huis al weken gekucht, gesnuft, gesnotterd en geniest wordt. Geen Mexicaanse griep, hoor. Tenminste, dat denk ik niet. Want het is precies zoals ieder jaar. Snipverkouden, beetje grieperig, lichte koorts. Af en toe blijft er iemand thuis uit school, als het heel erg is. Ook dat gebeurt ieder jaar. Ik maak me daar geen zorgen over, want dan blijf ik aan de gang. In oktober en november draait men hier toerbeurten op dat gebied.
Nu is er eentje thuis waarbij de verkoudheid is op haar ogen geslagen. Ze kijkt me met kleine waterige oogjes aan en ik moet ze regelmatig schoonmaken omdat anders die mooie lange wimpers van haar aan elkaar vast plakken. Aan haar rode wangen kan ik zien dat ze nog steeds een beetje koorts heeft. Ik vind haar erg zielig, maar zelf twijfelt ze alweer of ze morgen naar school zal gaan, want ze heeft een toets. En ze vraagt of ze op de computer mag, want ze verveelt zich.
Die stapt dus morgen weer gewoon op de fiets. En dat brengt me bij het tweede punt waaraan ik kan zien dat de herfst begonnen is. De eeuwige strijd over de regenpakken. Die ze het liefst niet dragen (want het zit niet lekker en het staat ook niet erg modieus natuurlijk) en altijd vergeten mee te nemen, maar die wel hard nodig zijn. Die, als ze wel gebruikt worden, overal rondslingeren of op de gekste plaatsen druppelend opgehangen worden. Wat ik dan weer liever zie dan een keurig opgevouwen regenpak aan de kapstok, terwijl het bijbehorende kind met druipende kleren thuiskomt. Want dat zou wel eens een reden kunnen zijn voor al dat gesnotter…
Lees verder ...

In plaats van breien


... ben ik mijn favoriete boeken maar eens aan het herlezen. Ook fijn.
Lees verder ...

Heel veel mutsen en slecht nieuws

Hou je vast. Ik heb de afgelopen tijd heel veel mutsen gebreid.

Kijk maar.







In totaal 8 stuks dus, genoeg om weer zo'n sinterklaasactie te doen voor de hele familie, als ik tenminste mijn eigen gezin oversla.


De restjesdeken groeide ook behoorlijk de afgelopen tijd.

Maar.... nu het slechte nieuws. Ondanks dat ik de laatste tijd al steeds minder ben gaan breien, doen mijn handen heel erg veel pijn. Zoveel pijn dat ik bijna niet meer kan autorijden, fotograferen of typen.
En dus was dit voorlopig het laatste wat ik gebreid heb. Ik ga mijn spullen inpakken en ver weg stoppen (want het is te verleidelijk om het anders toch te doen) en andere hobby's zoeken.
Het is niet anders...
Lees verder ...

Wolken

20091005 (1) (Small) 

 

 

20091005 (Small)
Lees verder ...

Gezellig

20091004 (2) (Small) 

 

20091004 (Small)
Lees verder ...

Bijna klaar


Omdat er bij de buren twee meisje geboren zijn, leek het me leuk om een simpele quilt voor hen te maken. De stofjes die ik een tijd geleden in een kringloopwinkel vond, pasten ideaal bij wat ik in mijn hoofd had.
Nu het echte quilten (doorstikken) nog...
Lees verder ...

Herfstig

Buiten (hoewel de aardbeien nog stug doorgaan)

20091002 (1) (Small)

En binnen
20091002 (Small)
Lees verder ...

Kringloopvondsten



Lees verder ...

Stroomstoring

Niets zet me zo aan het nadenken over de voor- en nadelen van de moderne tijd als een stroomstoring. Ik kwam thuis van een afspraak en wilde even mijn mail lezen. Geen verbinding met internet. Ik ben niet zo heel technisch, maar weet wel dat ik dan naar de router moet kijken, of alle lampjes branden. Daar brandde geen enkel lampje. Stekker zat er wel in. Toen het lichtknopje geprobeerd. Geen licht. Stoppen nagekeken. Die waren goed. Een telefoontje naar de energiemaatschappij leerde me dat ons hele dorp en een stuk van de nabijgelegen stad zonder stroom zaten.
Daar zat ik. Geen mail, geen internet. Ik bedacht dan maar eens iets nuttigs te gaan doen. Stofzuigen, een was draaien, strijken. Oh. Dat ging niet. Ik opende de koelkast en deed hem snel weer dicht, zodat de kou er niet uitviel. Want de koelkast deed het natuurlijk ook niet. Ik zag nog wel dat ik eigenlijk dringend boodschappen moest doen. Maar daarvoor moest ik dan wel een flink eind rijden, want de supermarkt in het dorp is ook dicht als de stroom uitvalt.
Dat was het moment waarop ik me ging afvragen hoe erg we nu eigenlijk afhankelijk zijn van elektriciteit. Het antwoord was verontrustend. Zelfs als ik een houtkachel neerzet, de vloer gewoon met een bezem veeg en ga wassen in een teiltje, is het onmogelijk om zonder stroom te leven. De hele maatschappij raakt dan ontregeld. Winkels moeten sluiten want betalen is onmogelijk. Pinautomaten werken namelijk ook op stroom. En contant geld komt toch eerst uit zo’n automaat. Benzinepompen doen het ook niet zonder elektriciteit, evenals treinen, de metro en de tram.  Dus na een tijdje kunnen we geen van allen meer verder reizen dan we kunnen fietsen. En wie heeft er nog een analoge telefoon? Zo kan ik nog veel meer opnoemen. Ik kreeg het er benauwd van.
Gelukkig ging op dat moment spontaan het licht weer aan. Net op tijd om de televisie in te schakelen en te kijken hoe men zich in Het Kleine Huis op de Prairie prima redt zonder stroom.
Ja, ik weet best dat het leven toen absoluut niet gemakkelijk was. We zijn er echt wel op vooruit gegaan en ik hoef ook niet terug in de tijd. Maar het is wel griezelig dat onze maatschappij zo afhankelijk is van iets dat zomaar ineens weg kan zijn. Gelukkig denk ik daar alleen maar over na tijdens een stroomstoring…
Lees verder ...