Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Anna Maria Horner tas

Ik was zo blij met mijn echte Anna Maria Horner stofje, dat ik er bijna niet in durfde te knippen. Maar ja, wat heb je er dan aan? Dus ging ik toch maar aan de slag.



Het eindresultaat is een tas. Die ik natuurlijk (heel egoistisch) zelf ga houden.



Lees verder ...

Herfst

20090921 (Small)

Lees verder ...

In de tuin

20090918 (Small)

Lees verder ...

Kleine dingen

Een paar dagen geleden keek ik televisie. Nu is dat niet zo verwonderlijk, want dat doe ik regelmatig. Ik doe dat ook regelmatig niet, trouwens, want ik vind het aanbod van programma's vaak bedroevend slecht. Dan zet ik de televisie dus maar gewoon uit. Maar zo nu en dan vind ik het erg prettig  om televisie kijken. Ik vind dat het prettigst met een breiwerkje erbij. Dan heb ik het gevoel dat ik nog iets nuttigs doe, denk ik.
De laatste weken kom ik steeds uit op dezelfde zender en dezelfde programma's. Zo'n zender met een vaste programmering. Je weet zonder in de gids te kijken al wat er komt. Dat is handig, maar eerlijk gezegd hoeft het van mij niet. Ik heb liever ouderwets eens per week mijn favoriete serie, niet iedere dag.
Er was een aflevering van "Scrubs" over hoe kleine dingen grote invloeden kunnen hebben. In dit geval een vlinder die landde op de flinke boezem van een jongedame in de wachtkamer. Een van de mannelijke hoofdpersonen keek daar naar en kreeg daardoor ruzie met zijn verloofde. Dat veroorzaakte weer andere problemen en uiteindelijk stierf er zelfs een patiënt.
Ik vond dit een mooi uitgangspunt. Want zo is het immers? Kleine dingen kunnen een enorme invloed hebben op je leven. Ik heb mijn man bijvoorbeeld ontmoet omdat ik een tijdschrift dat ik anders nooit zo grondig las, uit verveling nog eens doorbladerde. Ik zag een advertentie van iets waar ik wel naar toe wilde en daar was hij ook. Of ik hem ook ontmoet zou hebben als ik me die dag niet verveeld had, is nog maar de vraag.
Om dit te illustreren begon in de serie het hele verhaal opnieuw, maar nu landde de vlinder ergens anders. Ruzies werden voorkomen en het probleem van de patiënt werd op tijd ontdekt. Alles ging ineens helemaal goed.
Ik zei hardop en een tikje geërgerd dat het zo niet werkte. Zo zit het leven nu eenmaal niet in elkaar, al zou je dat wel willen. Als je heel jong bent, geloof je nog wel dat het kan. Ik wel, in ieder geval. Maar als je wat meer levenservaring hebt, weet je dat geluk en verdriet altijd hand in hand gaan en dat je aan sommige dingen gewoon niets kunt veranderen.
En blijkbaar wisten de schrijvers van de serie dat ook, want uiteindelijk stierf de patiënt toch…
Lees verder ...

Bloemen

20090911 (Small)

 

20090911 (1) (Small)

Lees verder ...

Oogstfeest

20090907 (2) (Small)


20090907 (1) (Small)

20090907 (Small)
Lees verder ...

Schrijfster

Als je mij vraagt wat mijn beroep is, noem ik altijd een hele rij bezigheden. Huisvrouw, boekhouder, verslaggeefster, fotografe. En dan ineens denk ik, oh ja, ik ben schrijfster. Dat zeg ik dan meestal maar gewoon niet. Want ik vind het nog steeds gek klinken, ondanks dat van mijn eerste roman inmiddels honderden exemplaren verkocht zijn en mijn tweede eind volgend jaar uit zal komen.
In april was ik op een lezing van Yvonne Keuls. Hoewel ik daar was in opdracht van mijn krant, en er dus een keurig algemeen stukje over geschreven heb, was ik persoonlijk vooral geïnteresseerd in wat ze zei over schrijven. Die dingen heb ik dan ook in een apart bestandje opgeslagen. Ik laat u even meelezen: "Het verhaal hangt in de lucht, in de tijd, net als een uitvinding. Als iets uitgevonden moet worden, dan wordt het ook uitgevonden op verschillende plaatsen in de wereld. Een verhaal zweeft ook in de lucht. Een schrijver moet dat oppakken. Maar het is wel hard werken. Ik ga iedere dag de trap op naar mijn werkkamer. Ik weet dan dat er iets gaat gebeuren, maar ik ben iedere dag weer benieuwd naar de pagina die ik ga schrijven. Ik weet gewoon, als ik ga zitten komt die pagina, maar ik weet niet wat er die dag komt. Dat is het spannende. Als ik eenmaal bezig ben, slaat mijn fantasie op hol."
Het zou mooi zijn als ik kon zeggen dat het voor mij ook zo werkt. Gedeeltelijk wel. Dat van die fantasie die op hol slaat vooral. Als ik ergens aan begin, heb ik meestal geen idee waar het eindigt.
Zover begreep ik het dus volkomen. Maar die discipline om ook elke dag te gaan zitten en te kijken wat er ontstaat, die mis ik nog. Daarom voel ik me ook geen echte schrijfster, denk ik.
Mijn vaste schrijfplek is de bank in de huiskamer. Laptop op schoot, pot thee binnen handbereik. Soms, nou eigenlijk vaak, iets lekkers erbij, maar dat probeer ik af te leren, want anders groei ik net zo hard als het aantal woorden van mijn boek. Terwijl ik probeer dat verhaal te grijpen, draaien ondertussen de wasmachine en de droger, zie ik ineens dat de planten staan te verdrogen of staat het eten op in de keuken. En als echtgenoot en de dochters thuis zijn, hebben die natuurlijk ook aandacht nodig. Met andere woorden, ik laat me voortdurend afleiden.
Tenminste, zo gaat het op normale dagen. Soms slaat het ineens toe. Dan zit ik erin. Dan kan helemaal niets me meer van mijn verhaal afhouden en schrijf ik iedere minuut die ik vrij kan maken. Dan schieten die was en die planten en de rest er totaal bij in. Wat ook weer lastig is.
Nu vraag ik me af of ik het ooit zal leren, die discipline. Ik werk eraan, dat wel. Maar het valt niet mee. Misschien moet ik op vaste uren een briefje op mijn laptop hangen. Een briefje waarop staat: "Concentreer je, sufferd! Je bent schrijfster!"
Lees verder ...

Op schoot

20090904 (Small)

Kat en breiwerk. Heerlijk ontspannen (zowel de kat als ik).

Lees verder ...

Prei

20090903 (1) (Small)

Lees verder ...

Asters

20090902 (1) (Small)

20090902 (Small)

Lees verder ...

Leerzaam

Mijn oudste dochters vinden het nog altijd erg fijn om in de huiskamer huiswerk te maken. Dus leer ik, nu de scholen zijn begonnen, ook meteen een hoop bij.
Vooral van de aanstaande schooljuf. Want die is al ijverig in haar taalboeken gedoken om straks cum laude te slagen voor de taaltoets. En zo word er hardop nagedacht over bijwoordelijke bepalingen, voorzetsel voorwerp en dat soort kreten. Dat is bij mij inmiddels heel ver weg gezakt. Ik gebruik al die dingen vast wel, maar ik had geen idee meer hoe dat allemaal heette.
Ondertussen is de andere dochter bezig een snor te maken voor het vak haarwerk. Want als je allround grimeur wordt moet je dat ook kunnen. Ze vind het maar lastig, want ieder haartje moet met een haakje door de tule getrokken worden en dan door het lusje. Ik riep dus opgewekt: "oh net als het knopen van een kleedje!" Waarop ik het misprijzende antwoord kreeg dat ook nog nooit gedaan had, dus daar had ze niets aan. Ze heeft gelukkig ruim de tijd, maar dat moet ook wel, want zo'n snor maak je niet in een middagje. En daarna mag ze nog bakkebaarden en een baard maken, dus voorlopig zitten we nog wel met die haren.
Inmiddels heeft de talende dochter door dat er bijvoeglijk bepalingen binnen bijvoeglijke bepalingen kunnen zitten. Huh?
Ik geloof dat ik nu maar even afhaak. De snorrende dochter is ook afgehaakt en is nu een kniples aan het voorbereiden. Dat is dus het andere uiteinde van het haarwerk. Jammer genoeg beginnen ze niet met deel waar de dochter en ik het meest naar uitkijken: het opsteken van lang haar. Het is de bedoeling dat ze stijlen en technieken uit verschillende tijden gaat leren. Lijkt mij geweldig. Dat is het einde van de uitzakkende vlecht die ik tegenwoordig bijna iedere dag in mijn haar draai. Nee, straks zal mijn hoofd keurig gekapt zijn met kunstige knotten of rollen. Ook is het uit met de slordige mascara die ik eens in de maand (want meestal vergeet ik het) aanbreng. Ze heeft maandag al geoefend met foundation en de rest volgt vanzelf.
Ik zal dus binnen kort een perfect gekapt en geverfd hoofd hebben en ook nog eens in staat zijn mijn schrijfwerk volledig taal- en redekundig te ontleden. Ja ja, zo heb je nog eens wat aan je kroost.
Lees verder ...

Restjesdeken


Wat doe je met allemaal verschillende restanten breigaren?


Een deken breien. Het idee is van Soulemama (wie anders?), maar ik kan de link naar die post nu even niet vinden. Ik vind het in ieder geval een geweldig idee. En gek genoeg had ik dezelfde ervaring als zij. De kleuren passen totaal niet bij elkaar, maar hoe verder ik kom, hoe beter het lijkt te kloppen. Net als het leven eigenlijk, als je erover nadenkt...
Lees verder ...