Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Pruimenjam

Van dit:


Naar dit (en de rest aten we gewoon op):


Lees verder ...

Zonnestralen

20090828 (1) (Small)

Lees verder ...

Frankrijk :: Cantecor

20090827 (Small)

20090827_1 (Small)

20090827_2 (Small)

20090827_3 (Small)

20090827_4 (Small)

Lees verder ...

Maal-tijd

Gisteren las ik weer eens hoe iemand iedere week met een stapel kookboeken op schoot de maaltijden voor de komende week inplant. Dat lijkt me zo heerlijk. En diezelfde persoon vertelden ook nog eens hoe belangrijk zij het vind om de maaltijden met het hele gezin te nuttigen.
Tja. Misschien moet ik nog een jaar of tien wachten en dan eens vragen hoe het bij hen is. Want tien jaar geleden ging het hier ook nog zo. Ik had geen strakke planning, maar wel een redelijk goed beeld van wat we die week gingen eten. En dat deden we dan ook bijna altijd samen. Echtgenoot ontbrak natuurlijk aan de lunch, maar daar kreeg ik dan vaak een hele ris vriendinnetjes van de dochters voor in de plaats. Soms was echtgenoot 's avonds erg laat, maar dan hield ik zijn eten gewoon apart en warmde het later op in de magnetron.
Die deed ik drie jaar geleden weg, omdat ik hem nooit meer gebruikte. Echtgenoot werkte toen grotendeels thuis en de kinderen waren zo groot, dat we best wat later konden eten als het nodig was.
Ontbijt en lunch zijn hier al jaren individueel. Ik dek de tafel niet eens meer, men maakt gewoon in de keuken een paar boterhammen klaar. Niet echt gezellig, maar ik kan nu eenmaal niet eisen dat iedereen opstaat en ontbijt tegelijk met degene die het vroegst weg moet. Dat speelt al sinds de dochters op de middelbare school begonnen, dus daar ben ik inmiddels aan gewend.
De avondmaaltijden waren me echter min of meer heilig.
Maar tegenwoordig zijn er allerlei factoren die roet in het eten gooien. Het wordt steeds lastiger om iedereen tegelijk aan tafel te krijgen. Balletlessen op de gekste tijden, werk bij klanten op locatie, bijbaantjes op middag- en avond uren. Zelfs in deze enorm lange zomervakantie wordt het een steeds grotere puinhoop. Ik heb er zelden van te voren goed zicht op met hoeveel mensen we om welke tijd aan tafel zitten. Een hele week van te voren inplannen is echt onmogelijk en mijn kookkunsten beperken zich dan tegenwoordig ook tot eenvoudige gerechten met standaardingrediënten. Niet leuk.
Dus hakten we deze week de knoop door. Ik heb weer een magnetron. Later eten is geen probleem meer en eerder ook niet. Dat laatste is een kwestie van voorlopig iets te ruim koken en de restanten invriezen.
Ik heb ineens een stuk meer zin om te koken. Kom nu maar op met die nieuwe schoolroosters!

Lees verder ...

Frankrijk :: Cahors

20090826 (1) (Small)

20090826 (2) (Small)

20090826 (3) (Small)

20090826 (4) (Small)

20090826 (Small)

Lees verder ...

Frankrijk :: Parijs

20090825 (1) (Small)

20090825 (2) (Small)

20090825 (3) (Small)

 

20090825 (4) (Small)

Lees verder ...

Frankrijk :: rust

20090824_1.jpg (Small) 



20090824_2.jpg (Small)

 

Terwijl mijn elementen-serie automatisch gepost werd, brachten echtgenoot en ik hier een weekje door voor de broodnodige rust. Een chambre d’hôtes waar we al vaker geweest zijn. Heerlijk is het hier altijd. Ik ben dan ook lekker uitgerust.

Lees verder ...

Elementen :: ruimte

20090821 (Small)

Lees verder ...

Elementen :: water

20090820 (Small)

Lees verder ...

Elementen :: lucht

20090819 (Small)

Lees verder ...

Oud

Ik heb het vast al eerder gezegd en val dus in herhaling, maar dat moet dan maar, want ik wil het er toch over hebben. Ik voel me af en toe ineens zo oud. Meestal niet, hoor. Ik moet tenslotte nog veertig worden.
Maar zo nu en dan word ik er ineens mee geconfronteerd. Vorige week bijvoorbeeld. Toen ging ik samen met een oude schoolvriendin die ik al een jaar of acht niet had gezien naar de bruiloft van een oude schoolvriendin die al een jaar of achttien niet had gezien. En hoewel ik best wist dat ook zij de veertig naderen en niet zo fris meer zijn als toen, kreeg ik het ineens benauwd.
Want iedere keer als ik in de spiegel keek, schoof het gezichtje van mijn achttienjarige ik ervoor. En dat verschil is toch wel behoorlijk. Normaal kijk ik ook niet zo goed in de spiegel. Als mijn haar niet recht omhoog staat vind ik het al gauw goed. Maar nu zag ik ieder lijntje en iedere rimpel. Het zijn er niet zo heel veel, maar ze zitten er wel. Het zou trouwens ook niet normaal zijn als dat anders was. Want mijn dochters zijn nu achttien en… oh! Mijn dochters zijn nu even oud als wij waren op de foto's die ik uit een oud album opdook. Drie vriendinnen op vakantie tussen de examens en de diploma uitreiking door. Tegenwoordig schijnen reisorganisaties daarmee te adverteren, maar wij hadden het zelf verzonnen. We zaten dan ook niet in Salou, maar in het vakantiehuisje van mijn ouders in Zeeland. Lol hadden we wel, dat straalt van die foto's af.
Waar zijn die twintig jaar gebleven? Het lijkt zo kort geleden… Ik zeg het regelmatig tegen de dochters: gisteren waren jullie nog baby's! Dan lachen ze een beetje en waarschijnlijk snappen ze niet wat ik bedoel. Nog niet, in ieder geval. Want toen ik achttien was snapte ik het ook niet.
Het gekke is dat ik door die bruiloft merkte dat het ook echt allemaal niet zo lang geleden is. Want de bruid zag er helemaal niet zo heel anders uit dan ik me haar herinnerde en zij herkende andere vriendin en mij ook direct. Blijkbaar verandert er niet zo heel veel meer als je eenmaal volwassen bent. Uiterlijk dan. Want in die twintig jaar hebben we wel twintig jaar levenservaring opgedaan en (hopelijk) heel wat bijgeleerd. Meer dan we bij konden kletsen in zo'n korte tijd in ieder geval!
Lees verder ...

Elementen :: vuur

20090818 (Small)

Lees verder ...

Elementen :: aarde

20090817 (Small)

Lees verder ...

Lappendeken

20090814 (Small)
Voor een jeugdvriendin die trouwde moest ik een lege pagina vullen. Dat is het soort projecten waar ik accuut een writer’s block van krijg. Uiteindelijk heb ik een quiltvierkantje op een stuk karton gespannen en daar een tekstje bijgeschreven.
Een huwelijk is als een lappendeken
twee levens
van twee mensen,
met verschillende achtergronden
bijeengebracht met zorg,
liefde en veel geduld,
om samen uit te groeien
tot een harmonieus geheel.
Lees verder ...

Boontjes doppen

20090813 (Small)

Lees verder ...

Pruimen

20090812 (Small)

Het zijn er veel dit jaar!

Lees verder ...

Pretparkpret

Een dagje pretpark is een goede manier om een thuisblijfvakantie op te leuken. Dat vind viervijfde van ons gezin. Aangezien wij regelmatig een jaar overslaan, gaan we ook regelmatig naar een pretpark. Eenvijfde van ons gezin, ik dus, zou eigenlijk liever een bos- of strandwandeling maken, maar de meerderheid wint.
Ach, dat klinkt wel erg negatief. Zo erg is het nu ook weer niet. Vooral de Efteling vind ik wel leuk. Er zijn daar maar drie dingen waar ik niet in durf. Want dat is het grote probleem. Ik heb hoogtevrees. Vooral de achtbanen die je heel langzaam heel erg hoog optakelen voor de rit echt begint, vind ik vreselijk eng.
De dochters en echtgenoot hebben daar geen last van. Die gaan het liefst naar de grote pretparken met de heel erg enge attracties. De allerhoogste achtbaan van Europa vinden ze zo leuk dat ze er het liefst drie keer achter elkaar in zouden gaan. Ik blijf dan liever op een bankje bij de ingang zitten.
Twee weken geleden gingen we weer eens naar de Efteling. Hoera, dacht ik. Daar durf ik bijna alles en dan hoef ik dus niet zo flauw te doen. Vogel Rok, een achtbaan in het donker, vind ik normaal gesproken zelfs leuk. Want dan kun je niet zien hoe hoog je zit. Maar ze hebben daar nu stiekem het licht een beetje aan gezet. Of ik zie ineens beter in het donker, dat kan ook. In ieder geval heb ik volgens de dochter die naast me zat, zo hard gegild dat haar oren er pijn van deden. Tja. Hoogtevrees.
Maandag gingen we naar Movie Park Germany. Daar waren we nog niet eerder geweest. Ik had er van te voren al helemaal geen zin in. Want alles wat je op de reclames voor dat park ziet, zijn hoge achtbanen. En Spongebob natuurlijk, maar dat maakt niet alles goed. Tot mijn opluchting was het echter heel goed te doen. Er was een soort heel hoge zweefmolen waar ik nooit meer in wil en een vrije-val-toren die ik overgeslagen heb en waar de dochters nooit meer in willen, maar verder was het zelfs wel leuk. Al moet ik wel toegeven dat ik in een van de niet zo hoge, maar wel heftige attracties, toen we een paar eeuwigdurende seconden helemaal ondersteboven bleven hangen, even met heel veel verlangen aan een stevige strandwandeling gedacht heb…
Lees verder ...

Pakketje




Kijk eens wat er vandaag bij de post zat? Een prachtig pakket fat quarters van verschillende ontwerpers. Officieel wist ik dat het eraan zat te komen, want ik had een verloting gewonnen op de website van Soulemama. Maar het duurde nogal lang voor het kwam (de giveaway was in juni), dus ik had het al min of meer opgegeven.
Wel jammer van die invoerrechten die er nog overheen kwamen, maar dan nog is dit een heel voordelig pakketje mooie stoffen. Veel van deze ontwerpers (Anna Maria Horner!) zijn in Nederland simpelweg niet verkrijgbaar.
Ik ben er blij mee!
Lees verder ...

In de tuin

20090807 (Small)

Lees verder ...

Nog 5 mutsen







Allemaal voor het goede doel. Ik was altijd al dol op mutsen breien, maar nu helemaal. Ik hoef niet te bedenken of er iemand is die ze wil hebben, maar weet gewoon dat men er blij mee is. Ik geniet ;)
Lees verder ...

Kattenraadsel

Wij hebben een Schrödinger-kat. Dat zegt u waarschijnlijk niet veel, tenzij u een wetenschappelijke achtergrond heeft. De kat van Schrödinger is een theorie die te maken heeft met kwantummechanica. En zonder in al te ingewikkelde details te treden komt het er op neer dat je, wanneer je een kat in een doos stopt, niet zeker kunt weten of dat beest dood is of levend. Als je de doos opendoet zie je dat hij leeft, maar het kan best zijn dat hij dood is als je hem niet ziet.
Dat is precies wat er met onze kat aan de hand was. Toegegeven, we hadden behoorlijk veel reden om aan te nemen dat hij dood was. Er zijn namelijk al drie katten van ons doodgereden bij ons op de dijk. En hij was nog ziekelijk ook.
Eigenlijk mocht hij helemaal niet naar buiten. Vanwege zijn drie voorgangers dus. Maar sinds het voorjaar leek hij wel weg te kwijnen. En als hij even de kans kreeg, ontsnapte hij. Ook niet gezellig. Dus toen het weer verbeterde, lieten we de deur maar gewoon open staan. De eerste week kwam hij 's avonds nog terug voor eten, maar al snel zagen we hem bijna nooit meer. En toen hij een week of vier geleden zelfs niet meer kwam opdagen toen we de barbecue aanstaken, begonnen we te vermoeden dat hij dood was. Uiteindelijk ruimde ik de kattenbak en de voerbakjes maar op en begonnen we al voorzichtig te praten over een andere kat uit het asiel halen. Want wij vinden een huis zonder kat zo leeg.
Maar afgelopen zaterdag hoorde ik ineens een dochter die naar haar werk ging heel hard "Heeee!" roepen. En vervolgens naar binnen komen met ons Beest in haar armen. Een heel gezond Beest, dat duidelijk niet geleden had onder zijn avonturen. We hebben geen idee waar hij geweest is. Het zou kunnen dat hij een lange zwerftocht gemaakt heeft in de velden achter ons huis. Maar dan moet hij een betere jager zijn dan we dachten, want hij is zelfs aangekomen. Je zou bijna denken dat hij een ander huis gevonden heeft, maar hij gedraagt zich nog steeds alsof hij bij ons ook thuis is. Het was nooit een schootdier, maar hij komt heel bewust binnen om aangehaald te worden.
Waar hij geweest is, en waar hij uithangt als we hem nergens zien, zullen we nooit weten. Maar onze kat van Schrödinger leeft in ieder geval nog!
Lees verder ...

Nog meer jeugdsentiment



Ik besloot het oude kinderspeelgoed eens helemaal uit te zoeken. Kijken of puzzels nog wel compleet zijn, de lego sorteren (Harry Potter sets apart bewaren). De dochters verveelden zich en deden enthousiast mee.

En 's avonds gingen echtgenoot en ik samen nog even door...


Lees verder ...

Handmade home


Dat ik fan van Amanda Soule ben weten mijn vaste lezers inmiddels wel. Veel van mijn creatieve uitspattingen worden geinspireerd door haar. Ik kon dan ook niet wachten tot haar tweede boek "Handmade Home" uitkwam. En omdat mijn eerste bij iemand was blijven liggen, bestelde ik die ook maar meteen mee.
Vandaag kwam het pakketje bij de post. Ik heb weer wat te lezen...
Lees verder ...