Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

In het moment

20090630 (1) (Small)

20090630 (2) (Small)

20090630 (Small)

Ik zou wel wat meer “in het moment” willen leven. Mindful, bewust. Maar dat lukt lang niet vaak. Mijn gedachten zijn net water, altijd in beweging…
Lees verder ...

In de tuin

20090627 (1) (Small)

 

20090627 (Small)

20090627 (2) (Small)

20090627 (3) (Small)

Bloemen


20090627 (4) (Small)

20090627 (5) (Small)

Onkruid


20090627 (6) (Small)

20090627 (7) (Small)

20090627 (8) (Small)

 

En gezelschap.

Lees verder ...

Groen en goud


Ik breide een sjaal van twee kleuren (licht en donkergroen) wol. Heel simpel ribbelsteek (alleen recht).


Natuurlijk wilde ik een bijpassende muts. Dus breide ik maar weer eens het patroon van Soulemama. Ik ben de tel een beetje kwijt, maar volgens mij is het de zevende keer dat ik deze muts maak. Het blijft leuk.


Dacht je dat de berg groene wol nu wel op moet zijn? Nope. Er is nog meer dan genoeg voor een omslagdoek. Deze keer volg ik wel het patroon dat ik bij Soulemama zag en ik heb goede hoop dat deze in ieder geval lekkerder gaat vallen dan de blauwe-die-we-snel-gaan-vergeten.


En daarna... oh, ik kan bijna niet wachten tot ik weet wat ik van dit garen ga maken. Zo mooi...

Lees verder ...

Door het dak

20090625 (Small)

Lees verder ...

Luxe problemen

De zon schijnt, dus eigenlijk wil ik naar buiten. Luie stoel op het dakterras, kan water naast me, breiwerkje op schoot en een beetje soezen in de frisse lucht.
Dat kan, want ik heb vanochtend de was al gedaan en de badkamer gesopt. Maar ik moet eigenlijk nog wel stofzuigen. En de keuken is een puinhoop. Ik had allerlei prachtige huisvrouwelijke plannen over groente in grotere hoeveelheden inkopen en dan invriezen. Reuze handig, want dan hoef ik op drukke momenten alleen maar even een zak groente uit de vriezer te halen. Scheelt een hoop tijd. Alleen jammer dat ik het bijna altijd druk heb. Ook te druk om die grote hoeveelheden groente alvast schoon te maken en in te vriezen dus. Er ligt een doos tomaten die echt binnen twee dagen tot tomatensaus omgetoverd moet worden, want anders is het spontaan veranderd in iets heel anders. Iets oneetbaars, helaas, want anders zou dat wel weer handig zijn.
Terwijl ik dit schrijf staan er nog twee worddocumenten open. Ik moet nog twee artikelen afwerken. En een stukje over mijn boek schrijven. En eigenlijk was ik ook nog met een nieuw boek bezig.
Ik heb ook nog allerlei prachtige plannen voor naaiwerk. Maar dan moet ik eerst mijn naaikamer opruimen, want die is nog niet hersteld na mijn vorige enthousiaste sessie, waarin ik een quilt afwerkte, en een jurk en een schort in elkaar gooide. Dat smaakte naar meer, dus nu wil ik nog een paar van dat soort snel-klaar projecten gaan afwerken. Er liggen ook nog twee stapeltjes zorgvuldig uitgezochte stoffen voor quilts te wachten. Die quilts moeten af voor de dochters het huis uit gaan. Want dat lijkt me leuk, om ze een eigen gemaakte quilt mee te geven. Gelukkig zijn er nog geen concrete plannen, dus ik heb nog heel even de tijd.
De dochters zijn trouwens vanmiddag allemaal weg. Dat gebeurt de laatste tijd niet vaak. Er is altijd wel iemand thuis. Maar nu heb ik het dus rijk alleen. Ik kan zomaar iets doen, zonder dat er iemand ergens om komt vragen, wil weten wat we vanavond gaan eten (geen idee!) of gewoon een praatje komt maken. Ik zou dus mijn schrijfwerk af kunnen maken, die groente weg kunnen werken en de keuken een goede beurt geven of mezelf een middagje in de naaikamer kunnen gunnen. Maar ik denk dat ik toch eerst een uurtje met dat breiwerkje in de zon ga zitten.
Tenslotte weet je maar nooit hoelang het nog zulk mooi weer blijft!
Lees verder ...

Kringloopvondsten


Ik las ooit ergens: "ach, stofjes zijn zo plat en knopen zijn zo klein, die kun je zonder schuldgevoel mee naar huis nemen, want dat past altijd wel." Dus ;-)
Lees verder ...

In de tuin

20090622 (2) (Small)

20090622 (1) (Small)



20090622 (Small)

Lees verder ...

Schort


Dit retro stofje vroeg er gewoon om in een schort veranderd te worden. Vond ik dan. Ik hield het simpel, gewoon rechte lappen, maar het eindresultaat bevalt me goed.


Lees verder ...

Geslaagd!


Het was een spannende dag. Want ondanks de goede resultaten waren ze er geen van tweeën van overtuigd dat ze het gehaald hadden. Wat een opluchting toen het telefoontje eindelijk kwam.
Twee tassen aan de vlag. Wauw!


Lees verder ...

Een quilt van oude slopen


Het werd wel eens tijd de quilttop die al driekwart jaar (!) kant en klaar lag te wachten eens af te maken...




Ik stikte hem gewoon recht door op ongeveer een centimeter afstand van de naden. De randen zijn van een oud katoenen laken en de achterkant van een flanellen laken. Geheel in de stijl van deze quilt (allemaal oud beddengoed) gebruikt ik een oude molton als vulling.
Lees verder ...

Verdwenen

Vandaag speelde hier het raadsel van de verdwenen broeken. Dochter kwam vragen of ik haar werkkleding al gewassen had. Dat viel verkeerd, want ja, ik ben wekenlang erg achter geweest met wassen, maar nee, nu niet, want ik hang de hele week al de goede huisvrouw uit. De wasmand is dus leeg. Zolang het duurt (meestal tien minuten).
Die broeken had ik maandag al gewassen, dat wist ik zeker. En opgevouwen en naar de slaapkamer van de dochter gebracht ook. Opruimen in de juiste kasten mogen ze zelf doen, maar ik leg het altijd wel in de desbetreffende kamer, want anders blijft het uren (of langer) op tafel liggen).  Maar waar we ook keken, geen broeken.
De zoektocht breidde zich uit naar de kamers van de andere dochters, maar zonder succes. Bij jongste viel de helft uit de kast toen ik de deur opendeed. Dat was wel jammer, want die had ze zondag nog opgeruimd. Dat dacht ik tenminste. Maar er vielen geen zwarte broeken uit en er lagen ook geen zwarte broeken in die kast.
Alle kasten en kisten doorzocht. Niets te vinden. Dochter inmiddels lichtelijk in paniek, want die moest een half uur later weg. En ze moest verplicht in een zwarte broek verschijnen, waarvan er eentje nat aan de lijn hing en twee dus spoorloos verdwenen waren.
Ik vind dat wel lastig trouwens, die verplichte zwarte broeken, want we hebben een kat die niet voor niets de bijnaam "haarbal" draagt. Hij verliest echt ontzettend veel haar. En hij heeft een voorkeur voor de kamers van de dochters als slaapplaats. Want daar slingeren altijd wel stapels papier of stapels kleding rond waar je heerlijk op kunt liggen.
Ik waarschuw ze voortdurend dat ze alles meteen moeten opruimen, maar dat lijkt niet echt te helpen.
En toen ging er een lampje branden. Maandagavond, dochter weg, kat voor de nacht binnengehaald, eerst de laatste was nog even van het rek gehaald en … Bingo! Boven op haar boekenkast, onbereikbaar (dat hoop ik in ieder geval) voor de kat, had ik maandagavond dat laatste stapeltje neergelegd. En daar lag het dus nog steeds…
Tja, ik was het vergeten te zeggen en dochter had het niet gezien. Dan krijg je zoiets, ook al ben je heel druk bezig om die altijd groeiende stapels was onder controle te krijgen.
Maar er zitten in ieder geval geen kattenharen op!
Lees verder ...

Voorraad

20090616 (1) (Small)
\
Mijn minimoestuintje levert geen voorraad voor de winter op. Dus leg ik een wintervoorraad aan met groente uit de winkel die nu in de aanbieding is. Heb ik toch een beetje dat zelfvoorzienende gevoel waar ik zo naar verlang ;-)


Lees verder ...

Geraniums

20090615 (3) (Small)

20090615 (4) (Small)

20090615 (Small)

Lees verder ...

In mijn (moes)tuintje

20090615 (2) (Small)

20090615 (1) (Small)

Lees verder ...

In de tuin

20090612 (1) (Small) 



20090612 (Small)
Lees verder ...

Blauwe omslagdoek


Tja... Van een afstandje ziet hij er wel geinig uit. Maar de synthetische wol is wel erg stijf en krakerig (ik had beter dikkere naalden kunnen gebruiken) en hij is nog te klein ook. Hij staat me verschrikkelijk bovendien.

Niet echt een succes. Maar dat hoort er ook bij... Op naar het volgende project.
Lees verder ...

Spiegelbeeld

20090610 (Small)
Lees verder ...

Huishouden

Hoe harder ik mijn best doe om dingen te plannen, hoe lastiger het wordt… Ik was echt van plan om deze week het huishouden beter te plannen. Waarmee ik dus bedoel dat ik de hoognodige dingen 's ochtends eerst doe, in plaats van haastig aan het eind van de dag. Tenslotte ben ik… eh… gezinsmanager, thuisblijfmoeder, hoe noem je dat tegenwoordig? Huisvrouw. Laten we het daar maar op houden. Alleen denk ik daarbij altijd direct aan de wijze woorden die in mijn (veertig jaar oude) Baedecker voor de Vrouw staan.
"Geen huishouding, al is zij nog zo eenvoudig, kan goed worden bestuurd, als de huisvrouw er niet haar volle aandacht op richt. De huisvrouw dient te werken volgens een plan, een systeem. Doet zij dit niet, dan worden er werkzaamheden vergeten, zaken verwaarloosd - met alle nodeloze slijtage, onkosten, zoeken en daarmee gepaard gaand tijdverlies, ergernis en rompslomp."
Men vervolgt met de vermaning dat de huisvrouw zich wel aan haar eigen schema moet houden, want anders heeft dat "geen waarde". Tja.
Ik heb wel een schema. Ooit gemaakt. Het werkt best goed ook. Maar ik hou me er dus niet aan. Ik denk dat de schrijvers van het boek, dat niet voor niets "Huishouden op rolletjes" heet, zich om draaien in hun graf als ze dit lezen. Maar ja, ik durf toch te beweren dat het leven veertig jaar geleden net een tikje simpeler was dan nu. Zelfs als we even vergeten dat ik boeken schrijf, foto's maak en freelance voor een streekblad werk en dus sowieso nooit mijn volle aandacht bij het huishouden heb.
Deze week bijvoorbeeld. Ik doe al drie dagen niets anders dan heen en weer rijden. Naar Delft, naar Rotterdam, naar Gouda, nog een keer naar Rotterdam (ik woon dus ergens in die driehoek). Een werktafel kopen, naar de Kamer van Koophandel, met de dochters naar de grote bibliotheek, dat soort dingen. Verschrikkelijk handig dat ik dat nu kan doen, met mijn eigen autootje en het rijbewijs dat ik twee jaar geleden eindelijk haalde, maar het kost zo ontzettend veel tijd! Zeker omdat ik voortdurend in files terecht kwam. Dan vraag ik me altijd af waarom al die mensen nou precies tegelijkertijd met mij op de weg moeten zijn. Ik rij echt niet in de spits, maar die duurt tegenwoordig gewoon de hele dag, zegt mijn man.
Veertig jaar geleden had je nog bijna geen files, wat lijkt me dat heerlijk. Maar je zou het destijds natuurlijk ook niet in je hoofd halen om zomaar even dertig kilometer verderop te gaan winkelen...
Lees verder ...

Quiltblokje


Eingelijk zijn de stofjes te druk voor dit patroon. Maar ik geloof wel dat ik deze erg leuk vind om te maken... (logcabin)
Lees verder ...

Kersen

20090608 (Small)

Lees verder ...

Donkere wolken…

20090605 (Small)

(alleen in de lucht, hoor. Verder gaat alles prima.)

Lees verder ...

Een kijkje in mijn breimand


Bezig met:
:: een blauwe omslagdoek (geinspireerd door deze van Soulemama)

:: een sjaal in twee kleuren groen (nog steeds van de berg)

:: sokken (lichtblauw)

:: een muts (bruin)
Lees verder ...

Kamperfoelie

20090603 (Small)

(ja, het groeit door het dak, daar moet ik nog iets aan doen)

Lees verder ...

Politiek

Ik vind politiek niet boeiend. Zo dat is eruit. Dan weet u dat vast.
Normaal gesproken kan ik er goed mee leven. Als echtgenoot journaal gaat kijken, zet ik koffie, ruim ik de keuken op of ga ik iets anders doen. Echt nieuws hoor ik wel en politiek kan ik op die manier aardig negeren. Het is natuurlijk schandalig, want politiek is belangrijk. Dat is me vroeger op school al ingeprent. Maar het boeit me werkelijk totaal niet. Niet meer in ieder geval.
Bij het krantje waarvoor ik werk kwam een tijdje geleden de plaats van politiek verslaggever vrij. Dat levert een vrij vast inkomen op en is dus een leuke bijverdienste. Maar ik heb ervoor bedankt. Ik ben daar niet geschikt voor. Ik heb een soort zwart gat waar ieder ander politiek inzicht heeft. Niet dat ik geen mening heb, zo erg is het niet. Ik denk heus wel eens ergens over na en trek ook echt wel eens een conclusie.
Maar meestal is mijn mening zo genuanceerd, dat ik eigenlijk alle partijen wel kan begrijpen. Zelfs bij een groot politiek schandaal in ons kleine dorp, had ik nog wel begrip voor de boosdoener. Niet dat ik vond dat hij het recht had om te doen wat hij deed, maar ik kon wel begrijpen waarom. Dat maakt het dus zo lastig. Enerzijds snap ik het, anderzijds snap ik het ook. Of zoiets, heel verwarrend.
Ik heb dus ook een hekel aan discussies. En dan vooral over politiek. Menige familiebijeenkomst kreeg een wrang bijsmaakje door oeverloze politieke discussies. Want mijn man heeft wel een uitgesproken mening. En die gooit hij niet bepaald genuanceerd in de groep. Ik weet met hoeveel nadenken, afwegen en overwegen die mening is ontstaan, maar dat weten anderen dus niet. En die anderen gooien hun eigen mening net zo ongenuanceerd terug. Naar elkaar luisteren is er niet bij.
Dat is trouwens ook meteen de reden waarom ik het me allemaal niet meer boeit. Er wordt daar in Brussel en Den Haag zo ontzettend veel gezegd, maar er wordt totaal niet geluisterd. Niet naar elkaar en niet naar de kiezers.
Ik heb een paar keer blanco gestemd, om aan te geven dat ik geen enkele partij mijn stem gunde. Maar dat helpt niet. Blanco stemmen worden niet eens genoemd. Dus heb ik een aantal verkiezingen overgeslagen. Maar dat werkte ook niet. Een lage opkomst wordt niet als signaal voor de politici zelf gezien, maar op stommiteit van de kiezers geschoven. Op die manier wordt trouwens ook de groei van extreme partijen afgedaan. Dat trekken we ons niet aan, want ach, die kiezers zijn zo dom. Tja.
En dus vraag ik me af wat ik nog kan doen. Alle vakjes rood maken misschien, om aan te geven dat het in mijn ogen allemaal één pot nat is? Grote kans dat mijn stembiljet dan ongeldig verklaard wordt. Ik ga dus waarschijnlijk stemmen op de partij die het minst zegt waar ik het niet mee eens ben. Een omgekeerde manier van kiezen dus eigenlijk.
Nee, boeiender wordt het niet. De politiek niet. En dit stukje ook niet…
Lees verder ...

In mijn (moes)tuintje

20090602 (2) (Small)

20090602 (3) (Small)

20090602 (Small)

 

Oogst!

 

20090602 (1) (Small)

Lees verder ...