Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

In de tuin

20090529 (1) (Small)

20090529 (Small)

Lees verder ...

Nieuwe schoenen

  20090528 (3) (Small)
Dat krijg je als je met grote dochters gaat winkelen. Klagen dat je voeten pijn doen in de schoenen die je draagt, maar dat je niets anders hebt, resulteert in een resoluut: “Dan moet je nu maar meteen nieuwe schoenen gaan kopen.”  En ze had gelijk. Ik ben er erg blij mee.

Omdat ik nu eenmaal gefocust was op schoenen (dat gebeurt niet vaak), keek ik om me heen en zag ineens overal schoenen liggen, die allemaal hun eigen verhaal vertelden.



Dochter 1. Er liggen altijd wel ergens schoenen die door één van de dochters zijn uitgeschopt en achtergelaten. Ik vermoed dat dit een tijdens-de-afwas-actie was.


 Dochter 2. Dol op ballet en nog altijd op les. En ik mag de elastiekjes aan haar schoenen naaien. Maar dat doe ik graag.


Dochter 3. Rechts haar oude schoenen, links de nieuwe. Mijn kleine meisje wordt nu echt groot.
Lees verder ...

Examens

Ik dacht vandaag eens actueel te gaan doen en een stukje over de examens te gaan schrijven. Tenslotte zitten twee van de drie dochters er middenin. En het is maar goed dat dochter drie groep zes een keertje opnieuw gedaan heeft (al was dat achteraf gezien totaal onnodig), want anders hadden we er drie tegelijk gehad.
Maar om eerlijk te zijn heb ik helemaal niets te vertellen. Het is opvallend rustig hier. Geen stress, geen huilbuien en absoluut geen nachtelijke leeracties. De enige spanning die we gehad hebben was het uitblijven van bericht over het al dan niet aangenomen worden voor een opleiding. Na een lange maand wachten vloeiden er wel wat tranen. Van blijdschap. Want dochter één heeft een van de vierentwintig plaatsen in de opleiding allround grimeur bemachtigd.
Maar verder is er dus niet veel te melden. Zelfs als het examen niet helemaal goed ging, komt men blijmoedig thuis. Er zijn vakken die bij een heel slechte uitslag alsnog uit het pakket gewipt kunnen worden (de dochters zitten in een elite klasje en hebben meer extra vakken dan nodig is) en voor de andere vakken staan ze redelijk goed. Daar mogen echt zware onvoldoendes gehaald worden en dan staan ze nog steeds zessen op de eindlijst.
Eigenlijk is dit dus best een ontspannen periode. De examens zijn goed verspreid over een vrij ruime periode. Ze hebben dus regelmatig dagen vrij tussendoor (terwijl ik dit schrijf, besef ik ineens dat er nog eentje ligt te slapen). Bovendien hebben ze zelden meer dan één examen op een dag, dus maken ze ook geen lange dagen meer. Leren en oefenen doen ze wel, maar gelukkig komen ze tot dezelfde conclusie als ik destijds: na zes jaar les en een jaar vol schoolexamens weet je het eigenlijk allemaal wel. Er was een dochter met een wiskunde dipje, maar die hebben we in april drie dagen lang laten drillen op een examencursus. Nu snapt ze het. Tot diep in de nacht doorleren is er dus echt niet bij.
En verder maak ik ook nog eens heerlijk misbruik van het gewichtig klinkende "examentijd". Alle lastige dingen stel ik uit. Rijlessen regelen, feestjes vieren, inkopen doen, extra uren werken (zowel zij als ik), de laatste restjes van de verbouwing.
"Dat regelen we na de examens wel", zeg ik dan. Maar dat doe ik dus eigenlijk niet om hen te ontzien. Ik vind het zelf wel lekker rustig zo.
Lees verder ...

Een tasje

Natuurlijk moet er nu ik mijn eigen kamer heb nog meer genaaid worden dan ik al deed. Dus maakte ik een tas (wat anders).

Ik denk dat dit model wel eens een blijvertje kan worden. Hoe meer tassen ik maak, hoe meer ik erachter kom wat ik zelf het prettigst vind. Waarbij de lange schouderband een absolute must is, want ik draag mijn tassen altijd schuinover, anders raak ik ze steeds kwijt.

Ik heb het voorvak elastisch gemaakt, zodat mijn telefoon er niet zo gemakkelijk uitvalt. Behalve een telefoonvakje zitten er nog meer binnenvakjes in het voorvak.


De binnenkant heeft 1 groot extra vak.


En sluit met een knoop.


Lees verder ...

Het lijkt wel zomer

20090525 (2) (Small)

20090525 (Small)

 

Genieten van het warme weer. Allemaal op onze eigen manier. De kat languit op de trap (zodat hij gedeeltelijk in de schaduw ligt), man en kinderen in het zwembad en ik in een retro zonnejurkje en met een breiwerkje op het dakterras. Heerlijk!

Lees verder ...

Een eigen kamer

Ik roep al jaren dat het van mij niet hoeft, zo'n eigen naaikamer, maar stiekem, heel stiekem, was ik best wel een beetje jaloers op mensen die dat wel hadden. Het hoefde echt niet groot en perfect te zijn, maar gewoon een plekje waar ik mijn spullen uit kan stallen en laten liggen leek me heerlijk.
En laat echtgenoot me dat nou zo erg gunnen dat hij de derde kamer beneden heeft afgemaakt voor jongste, zodat ik het kamertje boven in kon pikken?
Ik ben een week aan het schuiven en rommelen geweest en eigenlijk is het nog steeds niet helemaal af en zeker niet geschikt voor een reportage in een woontijdschrift. Maar het is wel helemaal "mij".

Kom binnen!


Direct achter de deur is mijn schrijfhoekje. En de kast met mijn vintagejurken (die ik nog steeds niet past, maar ach, wat geeft het. Nu zie je ze tenminste).


Dan, aan de linkerkant van het raam staat mijn naaitafel. Ik heb me suf gezocht naar een stevige ondiepe tafel en deze past perfect..



Ik zit dan met mijn rug naar het tafeltje met mijn oma's keukenkastje (waarin ik ritsen en dat soort dingen bewaar), mijn naaidoos en mijn manden met breigaren. Erboven hangen drie prikborden met inspirerende plaatjes.



Ik heb gewoon een hele kast voor mijn lappen! (en er kan nog meer bij).


Blikken en potjes met knopen.


En een totaaloverzicht. Groot is het niet, maar ik ben er zo blij mee!
Lees verder ...

Pyamabroeken

Natuurlijk moest ik mijn nieuwe lockmachine zo snel mogelijk uitproberen. En toevallig had ik een stapel oude flanellen lakens liggen waar ik pyama broeken voor de dochters van wilde maken.
Vier broeken in anderhalf uur? Ik geloof dat ik echt heel blij ben met mijn lockmachine!




Lees verder ...

In de tuin

20090519 (1) (Small)

20090519 (2) (Small)

20090519 (3) (Small)

20090519 (Small)

20090520 (Small)

Lees verder ...

Tafel

Ik kan nooit gewoon kopen wat ik nodig heb. Ja, wel brood, groente, fruit, dat soort dingen, maar geen speciale aankopen.
Zo ben ik jaren geleden geobsedeerd geweest door gordijnen. We hadden wel gordijnen, maar die vond ik niet mooi. En dat was dus juist het probleem. Ik had die dingen niet acuut nodig, dus bleef ik zoeken naar iets dat ik in mijn hoofd had. En dat was er niet. Ik wilde iets met strepen of cirkels in groen en ecru. Ik zal het ooit wel ergens gezien hebben, maar toen ik het wilde hebben was het er niet. Een keer vond ik bijna de juiste stof met de juiste kleuren in de juiste soort strepen. Alleen zaten die strepen in de breedte en ik wilde ze in de lengte. Of andersom, dat weet ik niet meer.
Uiteindelijk kocht ik tien meter stof op de markt. Zwart met felblauwe bloemen. Want inmiddels hadden we het wandmeubel van kleur veranderd. Tja.
De afgelopen weken was ik geobsedeerd door tafels. Want in mijn werkkamer moet een naaitafel komen. Die moet niet te groot zijn, want die kamer is nu eenmaal niet groot. Maar wel stevig en met ruimte genoeg voor twee machines. En goedkoop natuurlijk.
Dus reed ik wekelijks langs alle kringloopwinkels in de omgeving, gewapend met een meetlint. Ik vond van alles, stofjes, boeken, een schattig schaaltje, maar geen tafel.
Vanochtend moest ik naar de stad en natuurlijk plande ik meteen een bezoekje aan twee kringloopwinkels. De eerste ligt aan een gracht, en eigenlijk durf ik daar niet te parkeren. Ik kom namelijk bij het fileparkeren nog steeds vaak op de stoep terecht en dat zou betekenen dat ik in het water zou belanden. Maar ik  wilde perse kijken. Wonder boven wonder parkeerde ik in een enkele beweging keurig naast de rand. Maar ik vond geen tafel. Nou ja, tafels zat, maar niet mijn ideale tafel. En bij de tweede winkel vond ik ook niets.
's Middags boodschappen doen. Kleine (ahum!) omweg naar de kringloop in het andere dorp. Tien minuten wachten omdat het parkeerterrein geblokkeerd was. Moet kunnen. Ik zei het al: geobsedeerd.
Maar ik heb goed nieuws: de obsessie is voorbij. Ik heb hem gevonden. De juiste maat, stevige poten, niet al te versleten. En dat voor drie euro vijftig.
Eind goed, al goed. Verder niets nodig. Hoewel…
Ach, het is ook gewoon ontzettend leuk om op deze manier te winkelen!
Lees verder ...

Verrassing

Dacht ik dat de kamer een geweldig cadeau was, kwam echtgenoot met een nog veel grotere verrassing (ik wist echt helemaal van niets).


Ja, dit is wat het lijkt te zijn.


Ik heb een lockmachine gekregen!
Lees verder ...

In de tuin

20090515 (1) (Small)

20090515 (Small)

Lees verder ...

Wolken op de muur



Grote wens van jongste dochter voor haar nieuwe kamer: wolken op de muur. Waarom ook niet? Ik ben geen held met verf, maar het is geruststellend dat je het altijd weer helemaal egaal wit kunt maken als het echt niet lukt. Dus ik ging er voor.
Ik vind het zelf best leuk gelukt eigenlijk.
Lees verder ...

In de tuin

20090513 (Small)

Lees verder ...

Verrassing

Ik zou eigenlijk een maandje gas terug nemen. Ik heb het krantje op pauze gezet, nou ja, mijn schrijven daarvoor dan, want het krantje draait ook zonder mij wel. Echtgenoot vond dat een goed idee en nam aan dat ik het dus rustig aan zou gaan doen. Zelf had ik andere plannen. Heel veel plannen zelfs. Ik wil schrijven. Mijn tweede boek moet af, en ik wil ook nog wat opzetjes van andere ideetjes die al maanden door mijn hoofd zweven. En ik wil naaien. Ik heb bergen inspiratie, maar zo weinig tijd om er wat mee te doen.
Om die beide dingen mogelijk te maken, wilde ik ook nog even een kamertje bouwen. Ons huis is klein, maar we hebben nog een kamertje over. Dat was nog niet afgetimmerd en werd gebruikt als rommelhok. Maar dat kamertje ligt in het achterste deel van het huis, waar ook de twee oudste dochters slapen. Jongste dochter slaapt op onze mini-bovenverdieping, in een kamertje waarvan de ingang in de onze zit. Geen ideale situatie.
Vandaar mijn mooie plan. Kamertje aftimmeren, jongste verhuizen en zelf het bovenkamertje inpikken als schrijf- en naaikamer. Prima plan. In theorie dan, want de praktijk vroeg om bergen rommel die overal in huis neergelegd en -gezet moest worden. En het moest ook nog een beetje toonbaar zijn. We vierden immers ook nog een achttiende verjaardag in drie delen.
Toch zette ik door, ruimde het kamertje uit en begon met klussen. Ik had zelfs grote plannen om aanstaande zaterdag helemaal klaar zijn. Dan zou ik mezelf dat kamertje voor mijn verjaardag geven. Dat leek me wel wat.
Maar ja. Het viel toch een beetje tegen. En toen begon echtgenoot ook nog een beetje tegen te werken. Doe toch rustig. Laat dat nou maar even zitten. Vergeet dat plan om zaterdag klaar te zijn nou maar. Tja. Een beetje gelijk had hij wel, dacht ik.
Dus ging ik dinsdag gezellig met mijn moeder naar de zomerweek. Maar toen we thuiskwamen, stond me een enorme verrassing te wachten.
Echtgenoot en mij vader hadden de dag niet, zoals wij dachten, op hun wederzijdse kantoren doorgebracht. Integendeel, ze hadden de hele dag geklust, getimmerd en gezaagd. En nu is het voormalige rommelkamertje bijna klaar voor een interne verhuizing. Nu haal ik het dus wel voor zaterdag. Wat betekent dat ik van die twee mannen een kamer voor mijn verjaardag heb gehad! Is dat een origineel cadeau of niet?
Lees verder ...

Boxkleedquilt

Lang geleden, voor ik wist hoeveel werk het maken van een quilt eigenlijk is, bood een schoonzus aan een boxkleed voor me te maken. Ik vond het lief aangeboden en zei dus ja.
Het viel haar ook wat tegen hoeveel werk het was en zo kreeg ik het kleed dat bedoeld was voor de tweeling pas toen de jongste geboren was. Het ging met de box mee naar mijn ouders en daar verdween hij in de mand met buitendekens. Tot ik me herinnerde dat het meer was geweest dan een simpel kleedje en vroeg of ze het nog konden vinden. En kijk! Daar is hij. Met lapjes van haar en lapjes uit mijn eigen voorraadje van toen (dat heel klein was, maar toch). Zo leuk om weer eens terug te zien.



Lees verder ...

Gerbera’s

20090510 (1) (Small)



20090510 (2) (Small)
Lees verder ...

Post!

Ik kreeg vandaag zomaar een heel leuk pakketje.


Dank je wel, Franca!
Lees verder ...

Voor de voorraad

Ik was weer eens bij de kringloop. De laatste tijd kom ik zelden met lege handen thuis...

De buit:

:: een dekbedhoes, maar ik denk dat ik er tasjes of zoiets van ga maken


:: breigaren. Niet goed te zien op de foto, maar dat grijze heeft een meegesponnen kleurtje, wat een heel leuk effect geeft.


:: tafelkleed. Ik zag alleen pas thuis dat er een paar lelijke gaten in zitten. Om te verknippen dus.


:: kleine dekbedhoes en twee bijpassende slopen. Ook om te verknippen.


Mijn handen jeuken om er iets mee te doen, maar ja. Eerst wassen...


Lees verder ...

Achttien

En dan zijn je oudste dochters ineens meerderjarig. Dat gebeurt zomaar, daar hoef je niet veel voor te doen. De jaren verstrijken en ineens is het zover. Achttien jaar, stemgerechtigd en volwassen.
Hoewel dat laatste dan weer niet zomaar vanzelf gaat. Er heeft toch wel enige opvoeding plaats moeten vinden om die twee minibaby's die ik achttien jaar geleden met wat moeite op de wereld zette, te helpen op te groeien tot de zelfstandige jonge vrouwen die het nu zijn.
Ik word er sentimenteel van. Terwijl de dochters vooral vooruit kijken en uitkijken naar nieuwe opleidingen, rijlessen, op kamers gaan wonen en andere toekomstplannen, kijk ik terug.
Ik zie mezelf weer door de stad wandelen met die enorme kinderwagen. En herinner me de domme vragen van mensen die me hondsbrutaal staande hielden.
"Is dat een tweeling?" was de meest voorkomende vraag. Een andere tweelingmoeder vertelde me dat ze uit pure ergernis weleens antwoordde: "Nee, een vierling, de andere helft heb ik thuis gelaten." Zo ad rem was ik nooit, maar dat soort vragen waren wel irritant.
"Jongetje en meisje zeker." Ook zo'n rare aanname, alleen omdat ik ze niet identiek kleedde.
En ik was met stomheid geslagen toen ik iemand zei: "Ja, dat zie je veel tegenwoordig, met al die oudere moeders en die hormoonbehandelingen." Klopt misschien wel, maar dat zeg je niet tegen een moedertje van net twintig, dat over het algemeen zelfs nog een paar jaartjes jonger geschat wordt.
Ook de vraag "dat is wel druk zeker?" vond ik altijd een vreemde. Hoe druk kun je het nu hebben met twee van die baby'tjes? Nooit moeite mee gehad, ik gaf ze tegelijk de fles en badderen of verschonen kostte ook echt niet zoveel extra tijd. En huilen deden ze meestal om de beurt, wat eigenlijk vooral grappig was.
Pas toen ze gingen lopen werd het lastiger. Ik was toen al zwanger van de derde, dus niet zo heel erg wendbaar meer en natuurlijk liepen ze ieder een andere kant uit. Ik ben de uitvinder van de polsbandjes innig dankbaar en stoorde me totaal niet aan de opmerkingen die ik daarover kreeg. Trouwens, mensen die ervaring hadden met kleine kinderen vonden het alleen maar handig dat ik die van mij "aangelijnd" hield.
Nu laten ze zich allang niet meer aan het lijntje houden. Sterker nog, soms heb ik het gevoel dat het andersom is…
Lees verder ...

In de tuin

20090505 (1) (Small)

20090505 (2) (Small)

20090505 (3) (Small)

20090505 (Small)
Lees verder ...

Rust zoeken

20090504 (Small)

Het valt op dit moment niet mee om thuis de rust te vinden om te schrijven. Dus reed ik vandaag met mijn laptop naar de haven waar onze boot ligt. En dat werkte. Ik schreef een hoofdstuk en werkte wat andere dingetjes af. Zonder gestoord te worden of mezelf te storen (dat is mijn grootste probleem, er is altijd wel iets dat ook nog even moet gebeuren). Dit is zeker voor herhaling vatbaar!
Lees verder ...

Barbecue experiment

20090501 (Small)

Onze eerste barbecue van het jaar! En omdat we waarschijnlijk binnenkort een paar vegetariërs mee gaan laten genieten van onze barbecue, ben ik aan het experimenteren geslagen. Plakken courgette smaken redelijk als je ze roostert op de barbecue. Volgende keer misschien wat kruiden eroverheen, want het blijft een vrij smakeloze groente.

Lees verder ...