Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Werk aan de weg

Een aantal weken geleden was ik in Amsterdam. Dat het gebied rond het centraal station veranderd was in een bouwput, wist ik. Ik wist echter niet dat het zo erg was. En het duurt al zo lang en zal nog langer duren ook. Triest, want het jaagt volgens mij toch een hoop toeristen terug de trein in.
Dit weekend was ik in Rotterdam. Daar weten wij goed de weg, want we komen er regelmatig. Toch was het even schrikken toen de afrit centrum helemaal opengebroken bleek te zijn. De omleiding bracht ons naar de andere kant van de stad, en we dwaalden door straten die wij nog nooit gezien hadden. Het navigatiesysteem lag thuis, want we wisten immers de weg.
Uiteindelijk vonden we toch nog het theater waar we twee dochters af moesten zetten, maar het kostte even wat moeite. Daarna wilden wij samen een hapje gaan eten. We reden via het centraal station naar een bekende parkeergarage. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar ook rond het centraal station van Rotterdam bleek men nog steeds niet klaar te zijn met het openbreken van de wegen en het omleiden via ingewikkelde straatjes.
Over de snel- en verbindingswegen rond ons dorp treed ik maar niet in detail. Er worden een aantal afritten vervangen, weggehaald of opgeschoven, er worden viaducten gebouwd en afgebroken en er wordt een compleet nieuwe rondweg aangelegd. Kortom: het is een puinhoop, maar het went.
Gisteren moest ik een dochter naar Leiden brengen. Ik reed vrolijk (want ik ben het dus allang gewend) langs de wegwerkzaamheden en pruttelde gezellig dwars door Leiden. Met navigatiesysteem, want in Leiden weet ik de weg niet. We waren bijna bij het gebouw waar ik dochter moest afzetten, toen mij gemeld werd dat ik linksaf moest slaan. Ik deed dat natuurlijk braaf, maar kon helemaal niet verder. Want het blijkt dat men ook in Leiden bij het centraal station de boel aan het openbreken is!
De eerste keer liep ik vast op een hek links en een slagboom rechts en moest ik moeizaam keren. Nu weet ik hoe ik het op moet lossen. Waar ik eigenlijk links moet, ga ik rechts. Dan slinger ik achter een rij hotels langs en dan weet het navigatiesysteem ineens een andere weg. Hoe ik die weg rechtstreeks moet bereiken is me een raadsel, maar dit werkt, dus we doen het er maar mee voor die paar keer.
Maar ik zou het toch wel fijn vinden als al die werkzaamheden onderhand weer eens weg waren!
Lees verder ...

Veelbelovend


Nu de bloesem weg is zie je hoeveel kersen er zouden kunnen gaan groeien. Maar meestal eten de vogels ze op voor ze rijp zijn...
Lees verder ...

To-dolijst


Beetje druk. Maar daar hou ik wel van. Af en toe.
Lees verder ...

Draadjes

Afhechten is altijd het minst leuke klusje…

20090427 (Small)

... maar daarna heb je ook wat.
De restjes-oma-vierkantjes werden tasjes.  Van de allerlaatste stukjes wol vingerhaakte ik handvatten en toen was dit voorraadje ook alweer op. Het blijft leuk, knutselen met kringloopdraadjes.





Lees verder ...

Tuniek



Hij is af! Ik weet alleen niet of ik er echt blij mee ben. Te groen, te strak? Vooral dat laatste, denk ik. Maar daar wordt aangewerkt ;-)

Lees verder ...

Aardbeien

tenminste, dat worden ze over een tijdje...

20090423 (Small)

Lees verder ...

Groot en rood

Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd om een stukje te schrijven.
Ik ben namelijk druk bezig met een jurk. Een rode jurk. Een grote rode jurk. Dat zit zo: een van de dochters gaat jaarlijks naar de fantasyfair. Het eerste jaar werd mij een maand van te voren medegedeeld dat men als Griekse muze wilde gaan, met slechts een laken om het blote lijf gedrapeerd. Net toen ik een ingewikkeld, maar wat discreter ontwerp gemaakt had, werden de plannen omgegooid. Pride and Prejudice was het helemaal, dus moest er een jurk in de empire-stijl komen. Die zijn niet zo moeilijk te maken, dat scheelt.
Het jaar erna waren de plannen al vroeg rijp. Men ging een echt patroon kopen, stoffen die bij elkaar pasten en op die manier Aarde, Vuur, Water en Lucht verbeelden. Prachtig idee. Alleen was het patroon zo duur, dat ze het besloten te delen. En dus trok mijn onervaren dochter de patroondelen over en vergat alle aanwijzingen ("betekenen al die streepjes en sterretjes dan iets?"). Samen maakten we er toch een heel redelijke jurk van en, zei de dochter, volgend jaar ging ze hem nog een keer gebruiken.
Goed plan, ware het niet dat ze ineens met een groep andere vriendinnen mee gaat. En die hadden haar juist nodig omdat je nu eenmaal met zes meiden niet de zeven hoofdzonden kunt verbeelden. Dochter mag woede uitbeelden.
Ik vroeg haar wat voor soort jurk ze zich daarbij voorstelde. Rood. En met een hoop gedoe aan de rok. Rood en groot dus.
Ik vond voor twee tientjes een prachtige rode avondjurk. Met een gladde rok, dat was wel jammer. Maar hoe moeilijk kon het nu zijn om daar een paar stroken tule op vast te zetten? Dus kochten we tien meter tule, knipten dat in drie delen, regen en rimpelden en schoven het afwerken voor ons uit.
Dit weekend is de fantasyfair. Dus die jurk moet af. Daarom zit ik vandaag te tobben met biaisband. Daar moet de tule tussen en dan moet dat vastgezet worden op de jurk. Het blijkt vooral niet mee te vallen om die hele jurk door mijn bescheiden naaimachientje te wurmen. Met elke laag tule wordt het lastiger.
Twee dubbele lagen tule zitten erop. Voor de derde moest ik nieuwe band halen. En nieuwe moed verzamelen, want inmiddels is die jurk niet alleen meer rood, maar ook erg groot.
Maar dat was dus precies de bedoeling.

Later toegevoegd op veler verzoek, de foto's:

Uitgangspunt. Die hoefde ik dus niet zelf te naaien.
Na twee lagen tule.
Eindresultaat.
Lees verder ...

Een cadeautje

20090421 (Small)

Onze buurvrouw-van-verderop vind mijn tuin te kaal, denk ik. Want ze komt bijna wekelijks plantjes uit haar eigen tuin langsbrengen. En meteen even een praatje maken. Dat zal ook wel meespelen.
Vanmiddag vond ik deze in mijn schoonmaakemmer toen ik thuiskwam van het boodschappen doen. Ik ben er altijd blij mee, hoor. Ze staan al in de tuin.
Lees verder ...

Paardenbloem

20090420 (Small)

Lees verder ...

Voorraad


Na een paar interne verhuizingen ziet mijn wolvoorraad er zo uit. Niet zo mooi als in oma's kast, maar ik kan tenminste wel in één oogopslag zien dat ik voorlopig echt niets nieuws hoef te kopen...
Lees verder ...

Bloesem

Ja, sorry. Alweer. Maar het is zo mooi...

 

20090416 (1) (Small) 

 

20090416 (Small)
Lees verder ...

Buiten

Onze kat is zielig. Dat vind hij zelf in ieder geval. Hij mag namelijk niets. En hij is erg gehoorzaam, dus doet hij niets wat niet mag. Maar dan blijft er weinig over. En dat is dus zielig.
Dat is in ieder geval wel wat hij mij probeert te vertellen. En ik ben een heel zwakke kattenopvoeder, dus ik vind het steeds moeilijker worden om hem streng van mijn aanrecht af te sturen. Hij heeft overigens al een stuk aanrecht waar hij wel mag komen, naast de wasbak, voor het raam. Maar langzaam begint hij ook de rest over te nemen en dat pik ik niet.
Helaas is een kat alleen gehoorzaam als je hem ziet. Dus vind ik iedere ochtend kattenharen over mijn hele aanrecht. Even snel een boterham smeren is er niet meer bij, tenzij je het niet erg vind om kattenharen te eten, natuurlijk.
Op dit moment is hij extra zielig. Hij mag namelijk niet naar buiten. Toen we hem uit het asiel haalden, beweerde men dat hij een echte binnenkat was. Maar ergens in die oude kop zit blijkbaar toch nog een herinnering aan buiten zijn en op stap gaan.
Vorige week had een van de dochters het raam van haar kamer open laten staan. Ze had wel netjes de tussendeur gesloten, maar in het achterste gedeelte van het huis, waar de dochters slapen, staan ook de printer, de vrieskist en de voorraadkast. Die deur blijft niet de hele dag dicht.
Hij moet iets geroken hebben. Buitenlucht, vrijheid, andere katten.
Ik vond hem na een uurtje, slapend onder een struik. Opgelucht brachten we hem binnen, maar nu wist hij dat er meer was. Dus ontsnapte hij een paar uur later weer. Was drie uur spoorloos en woedend toen we hem naar binnen brachten.
En nu doet hij niets anders dan op die tussendeur loeren. Als hij hem hoor open gaan, spurt hij er naar toe. De dochters durven de ramen niet meer open te doen, en we moeten ook al oppassen met de buitendeur.
Want een kat die eenmaal de buitenlucht geroken heeft, is niet meer te houden. Dat weten we van onze vorige katten, die waren ook zo op hun vrijheid gesteld. Maar daar kwam binnen een jaar tot drie keer toe een bruut einde aan. Het verkeer op ons dijkje is levensgevaarlijk voor katten.
Dus houden we deze binnen. Maar zielig vind ik het wel.
Lees verder ...

Maar nog niet helemaal


Hmpf. Was ik bijna klaar met de eindeloze lappen groen in tricosteek, bleek ik nog twee meter ceintuur te moeten breien. Zoveel groen, zo saai... maar ik ben er nu echt bijna.
Lees verder ...

Uitzicht

20090414 (1) (Small)

20090414 (Small)
Lees verder ...

Bloesem

20090410 (1) (Small)

20090410 (2) (Small)

20090410 (Small)
Lees verder ...

In de kas

20090409 (1) (Small)

20090409 (2) (Small)

20090409 (3) (Small)

20090409 (Small)

(foto’s van de afgelopen drie dagen zijn genomen terwijl ik een reportage maakte van "kom-in-de-kas" bij ons in het dorp)
Lees verder ...

Voor in de kast


Ik word nog eens een normale vrouw met een volle kledingkast. Maar deze vintage jurkjes en rokken kon ik toch echt niet laten liggen. Het goede nieuws? De rok rechts past. De rest (nog) niet. Die zijn dus letterlijk voor in de kast. Ahem.
Lees verder ...

Paprika’s

20090407 (Small)
Lees verder ...

Op de boerderij

20090406_1 (Small)

20090406_2 (Small)

20090406_3 (Small)

20090406_4 (Small)
Lees verder ...

Bijna…

20090403 (Small)

Lees verder ...

Zonsopgang

20090401 (Small)
Lees verder ...