Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Gelukkig Nieuwjaar!

20091231 (Small)

Lees verder ...

Kleurig hoekje

20091230 (Small)

Lees verder ...

Gerbera

20091229 (Small)

Lees verder ...

Uh…

20091227 (Small)

Dat was niet de bedoeling! (broodmandje!)

Lees verder ...

Tweede Kerstdag

20091226 (Small)

Lees verder ...

Kerst

20091225 (Small)

Iedereen heel fijne kerstdagen gewenst!

Lees verder ...

Het blijft mooi

20091222 (Small)

20091222 (1) (Small)
Lees verder ...

Zonnewende

20091221 (Small)

Lees verder ...

Sneeuwpret

20091220 (1) (Small)

20091220 (2) (Small)

20091220 (3) (Small)

20091220 (4) (Small)

20091220 (5) (Small)

20091220 (6) (Small)

20091220 (7) (Small)

20091220 (Small)
Lees verder ...

In kerstsfeer

20091218 (2) (Small)

20091218 (3) (Small)

20091218 (Small)

Lees verder ...

Sneeuw en ijs

20091217 (1) (Small)

20091217 (2) (Small)

20091217 (3) (Small)

20091217 (4) (Small)

20091217 (Small)

Lees verder ...

Dictee



De Nederlandse taal blijft lastig. Terwijl gisteren taalliefhebbend Nederland zich over het Nationaal Dictee boog, maakte ik met tientallen dorpsgenoten ons eigen plaatselijke dictee. Men had mij daarvoor gevraagd als “prominent” wat betekende dat ik twee keer geïnterviewd ben, zowel van te voren als achteraf. Van te voren was de vraag welke woorden ik lastig te spellen vond. Dat is niet zo’n gemakkelijke vraag, want de woorden die ik niet kan spellen, zijn de woorden die ik niet ken. En die kan ik dus ook niet noemen.
Maar het bleek als snel dat mijn grootste probleem in de verbindingsstreepjes zit. Tweeëenheid moest twee-eenheid zijn en calimerocomplex moest dan weer wel aan elkaar. En dan die hoofdletters. Ook zo lastig. Ik had er veel te veel. Het waren brave hendriken (wat mijn spellingschecker overigens steevast verandert in Hendriken met hoofdletter) en een jantje-van-leiden. En dan had men er ook nog even een paar moderne woorden tussen gegooid. Ik hoorde achter me al zuchten over het woord getwitterde, maar voor mij was ge-sms’te ook teveel gevraagd. Dat streepje had ik, maar die apostrof wist ik niet. Ik vind het ook niet logisch en het staat erg raar. Maar ja, er is ook nooit beweerd dat taalregels logisch zijn. Ik zag in het officiële nationale dictee ook een enorm lang woord, maar ik vond beganegrondwoningen al te lang en had daar dus weer een streepje te veel. En bij een weids gebaar stel ik me iemand voor met zijn armen gespreid, dus schreef ik wijds. De tussen-n is natuurlijk ook altijd grappig, maar daar heb ik in het verleden zo mee getobd dat ik ze nu allemaal goed had. Apegapen, kattebelletje, rozengeur en maneschijn. Het woord waar het meeste discussie over is geweest, was raadzaal. Dat moet zowel volgens het groene boekje als de Van Dale zonder s. Maar als je in de Van Dale raadszaal opzoekt, wat de meesten van ons opgeschreven hadden, staat het er wel in, met een verwijzing naar raadzaal. Om het nog net even iets lastiger te maken was er één zin waarin verteld werd dat het dictee niet versjteerd was geworden met woorden als: cordon sanitaire en mefistofelisch dilemma. Haha, erg leuk. In die paar woorden had ik drie fout.
Mijn eindtotaal was negentien fout, wat helemaal niet slecht bleek te zijn. En het was nog leerzaam ook, want die negentien fouten maak ik nu dus ook nooit meer!
Lees verder ...

Krans

IMG_0208 (Large)

De basis is een kunstkrans van dennetakken, de andere takken komen uit de tuin.

Lees verder ...

In mijn keuken

20091216 (1) (Small) 

Een heerlijk stoofpotje

20091216 (Small)

 

en eigengebakken brood.

Lees verder ...

Rijp

20091215 (Small)

 

20091215 (1) (Small)

Lees verder ...

In mijn keuken






Voorbereidingen voor een achttiende verjaardag.
Lees verder ...

Tijd

20091210 (Small)
Lees verder ...

Vol

Ik heb een erg volle week, zelfs voor mijn doen. Beetje onhandige planning van mijn kant was dat. Ik dacht slim te zijn en de drie interviews die ik in moet leveren voor de kerstkrant alvast deze week in te plannen, zodat ik wat langer de tijd zou hebben. Voor de komende week had ik ook drie opdrachten, wat de telling op zes brengt. Dat is best te doen, maar zondag hebben we ook nog een verjaardag. Dus moet het huis, dat ik de laatste tijd wegens griep en moe een beetje verwaarloosd heb, nu echt schoon. En hoewel ik op dit moment neig naar het serveren van zelf-gekochte etenswaren, hoop ik nog steeds toch nog zelfgemaakt te kunnen regelen. Hoe veel werk is het nu eenmaal om een cake te bakken?
Maar goed, Gisterenochtend had ik een hele lijst dingen die ik moest en wilde doen. De totale lijst verandert steeds, dat is wel lastig, maar ik dacht een redelijk strakke planning voor die dag te hebben. Twee dochters en echtgenoot moesten vroeg naar school en werk en de derde dochter had de hele dag vrij. Met haar zou ik om negen uur naar het winkelcentrum gaan om wat hoognodige spullen te kopen. Uiterlijk elf uur wilde ik dan weer terug zijn, zodat ik nog tijd had om op te ruimen en schoon te maken voor ik om half twee weer een interview had. Daarna had ik nog een aantal dingen die ik moest doen. Goed gepland. Maar ik zou inmiddels moeten weten dat zoiets niet te plannen valt.
Om acht uur vertrok dochter twee. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar een minuut nadat ze naar buiten gelopen was, kwam ze al weer binnen. “Mijn band is heel erg plat!”
Ja, die was lek. En ze moest naar haar werk. Dus ik zei: “Ik breng je wel naar het metrostation.”
Dat is dichtbij, dat kost maar een minuutje of tien. Maar ze moest nog wel even haar OV-kaart bijladen. Wat niet kon, want het apparaat stond simpelweg uit.
Dan maar rechtstreeks naar haar werk brengen. File in de nieuwbouwwijk, file bij het winkelcentrum, file bij het kruispunt naar de snelweg. En toen ik het kind had afgeleverd ook weer file in de omgekeerde volgorde.
Ik was pas om half tien thuis en toen moest ik nog ontbijten. Mijn hele planning in de soep. En dat bleef de rest van de dag zo. Want natuurlijk was er in het hele huis geen bandenplakset te vinden. Die moest ik dus eerst gaan kopen. Samen met het plakken kostte me dat nog eens drie kwartier. Het interview liep uit en in de supermarkt waar ik even snel iets ging halen was het belachelijk druk. Ik wilde per se netjes eten koken, maar ik was zo bang dat het eten zou verpieteren wegens laat thuis komende echtgenoot en dochter, dat het nog niet gaar was, toen het hele spul hongerig aan tafel schoof. Daardoor waren we pas om kwart voor acht klaar met eten en was ik tot tien uur bezig met het uittypen van mijn aantekeningen. Om de avond nog een beetje gezellig te maken, gingen we ook weer veel te laat naar bed.
Voor vandaag heb ik weer een hele lijst (waarvan een groot deel er dus gisteren al op stond). Geen afspraken voor de krant en het lijkt er op dat ik geen kinderen hoef te halen of te brengen. Ik zou me dus aan de planning moeten kunnen houden. Maar er zal heus wel weer iets onverwachts gebeuren. Zo gaat dat hier nu eenmaal. En ik troost me maar met de gedachte dat er vast meer mensen zijn die in zo’n chaos leven. Of ben ik echt de enige?
Lees verder ...

Wolken

20091202 (Small)

Lees verder ...

Handgemaakt voor Sinterklaas

Behalve de mutsen had ik niet veel dit jaar.


Er was een etuitje op verzoek.


En ik maakte op de valreep deze servetringen (de servetten zelf waren kant en klaar).
Lees verder ...

Heerlijk avondje

20091207 (1) (Small)

20091207 (2) (Small)

20091207 (3) (Small)

20091207 (Small)
Lees verder ...

Bijna klaar

Ons huis heeft een ietwat vreemde indeling. Dat komt eigenlijk doordat het veel te klein is. Toen wij het kochten verklaarde iedereen ons voor gek. Maar wij timmerden (met hulp van mijn vader, dat moet ik wel even vermelden) drie kamertjes in de voormalige garage en daar huizen onze kinderen nu. Wij hebben zelf de hele bovenverdieping geclaimd. Dat klinkt luxer dan het is, want die boven verdieping bestaat uit twee kamertjes van krap twee bij vier. In de ene kamer slapen we en in de andere heb ik mijn naai/schrijfkamertje.
Tenminste, dat was zo, want in een vlaag van ijver heb ik gisteren alle meubels omgewisseld, zodat wij nu in het achterste kamertje slapen, dat een stuk beter geventileerd kan worden. Het voorste kamertje wordt dan mijn werkplek en ik wil ook zorgen dat daar door het hele gezin geprint en gescand kan worden, want nu staan er twee printers en een scanner op een trolley in de huiskamer en dat is het toch niet helemaal. Mijn man mag dan kantoor houden op de bank, maar dat betekent nog niet dat ik die rommel voortdurend in het zicht wil hebben.
Maar goed, ik dwaal af. Sterker nog, ik was na de eerste zin al verdwaald. Want ik wilde eigenlijk vertellen dat op dit moment een groot deel van mijn huis verboden gebied is. De dochters zijn namelijk druk bezig met inpakken en gedichten schrijven en daarom mag ik absoluut niet in hun kamers (lees: het hele achterste deel van het huis) komen. Dat is niet zo’n ramp, want zij mogen niet boven komen. Tussen de nog niet geheel opgeruimde puinhopen van die spontane interne verhuizing liggen namelijk ook stapels cadeautjes. Ik ben bijna klaar, maar ook ik mag nog fijn een paar uurtjes inpakken en gedichten schrijven. Dat hoort nu eenmaal op het laatste moment.
Het is echt grappig om te zien hoe de dochters mijn manier van Sinterklaasvoorpret overnemen. Ze begonnen in oktober al met cadeautjes verzamelen, maar het bijna pakjesavond is, moet er door iedereen nog heftig geknipt, geplakt en gedicht worden. Gelukkig zijn we hier allemaal vrij sterk in het dichten. Of misschien kan ik beter zeggen: rijmen.

Ik rijmel vlug en uit het hoofd,
Maar echte poëzie heb ik nooit beloofd
Wel bij ieder pakje een vers
Dat vind ik op de taart een kers
(als het niet anders lukt
gaat de zinsbouw onder rare kronkels gebukt)

En nu ik jullie even heb kunnen berichten
Ga ik snel weer verder dichten.
Want voor het heerlijk avondje is gekomen
Moet ik nog eventjes doorstomen.

Rest mij nog aan alle mensen
Een fijn Sinterklaasfeest te wensen!
Lees verder ...

Nieuw kapsel


Lees verder ...

Molen

20091130 (Small)
Lees verder ...

Mijn hoofd

Mijn hoofd zit vol. Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk ga ik maar niet uitleggen, dat begrijpt u zo ook wel. Ik heb alweer griep. Of nog steeds, dat kan ook.
Figuurlijk zit mijn hoofd vol met allerlei dingen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Maar ik ga het toch proberen, want ik weet na al die jaren stukjes schrijven wel dat het geweldig oplucht om het allemaal eens op papier (nou ja, blog) te zetten.
Sinterklaascadeautjes. Natuurlijk. Hoe leuk die voorpret ook is, het valt niet mee om voor iedereen een leuk cadeautje te vinden. Zeker niet met zo’n griephoofd. Ik ben vanochtend de stad in geweest, maar de score is nog vrij laag. Volgende week nog een keer. En dan maar hopen dat er niet te veel van die mopperkonten rondhangen die luidkeels laten weten dat ze helemaal geen zin hebben in de feestdagen. Dan krijg ik namelijk de neiging om keihard sinterklaasliedjes te gaan zingen, en dat lukt nu even niet, want ik heb keelpijn.
Maar goed, ik heb dus nog veel meer aan mijn hoofd.
Geen bloederige moorden meer, trouwens. De thriller is af. Dat betekent niet dat u hem binnenkort kunt lezen. Om eerlijk te zijn heb ik mezelf na afloop hartelijk uitgelachen. Ik zal er nog wel een beetje (nou ja, veel) aan moeten veranderen voor ik het naar een uitgever durf te sturen. Ik ben nu maar weer teruggekeerd naar mijn normale genre en hou me bezig met een vrouw die moet kiezen uit twee heel verschillende mannen.
Verder is er een dochter die van studie wil veranderen en een dochter die nog moet kiezen wat ze na het behalen van haar Vmbo diploma gaat doen. We bezochten een banenmanifestatie, maar daar werden we niet veel wijzer van. Meer dan een stapel folders hebben we er niet aan over gehouden. Dat wordt dus weer veel open dagen bezoeken de komende tijd.
Het werk voor de krant blijft ook binnenstromen. In een gemiddelde week rij ik bijvoorbeeld heen en weer van Sinterklaasintochten naar brandweerdiplomauitreikingen en van fysiotherapeuten naar slijterijen. Ik moet dan ook flink oppassen dat ik dat in mijn hoofd niet allemaal door elkaar ga gooien, want dan krijg je een goedheiligman die een borreltje drinkt terwijl hij boven op de ladderwagen wat spieroefeningen doet. En dat klopt toch niet helemaal.
U leest het al: het is een rommeltje in mijn hoofd. Maar dat geeft niet. Anders wordt het tenslotte maar saai.
Lees verder ...

Aangekomen

20091121 (Small)

Lees verder ...

Zonsondergang

20091119 (Small)

Lees verder ...

Voorpret

Ik dacht dat het dit jaar tegen zou vallen. Te druk, te ziek, te moe. Maar nee. Ik had het kunnen weten. De laatste dagen is het weer helemaal terug. Sint-voorpret.
Ik ben nu eenmaal zo gek op het hele Sinterklaasfeest en alles wat daar aan vast zit, dat ik alweer, ondanks druk, ziek en moe, met volle teugen aan het genieten ben.
Het was ook bijna niet te voorkomen dit jaar. Dat komt vooral door oudste dochter. Die van de grimeursopleiding, weet u nog wel? Zij moest zich afgelopen zondag om zes uur ’s ochtends melden in Amsterdam om pieten te schminken. Dat had nog heel wat voeten in aarde, want zo vroeg rijdt de trein nog niet en ze heeft nog geen rijbewijs. Gelukkig heb ik er wel een, dus stapte ik vrolijk (nou ja, ik deed een poging) om vijf uur ’s ochtends met haar in de auto.
Maar goed, dochter kwam enthousiast thuis (met de trein) en bracht meteen de sinterklaas stemming mee. Wat wil je ook. Voor die intocht moesten er 640 pieten zwart gemaakt worden. Dat is niet niets. Dat deed ze dan ook niet in haar eentje natuurlijk. Maar ze vertelde stralend hoe leuk het was, toen ze na afloop om zich heen keek en zich ineens tussen honderden pieten bevond. Gisteren moest ze nog twee pietjes schminken en zaterdag helpt ze hier in het dorp bij de intocht. Dat wordt helemaal een familiegebeuren, want ik moet daar foto’s maken.
Vandaar dat de stemming er nu toch langzaam in begint te komen. Ineens zie ik in winkels niet alleen de standaard saaie boodschappen liggen, maar vind ik overal cadeautjes. Ik ben net een hamster, ik koop steeds een beetje en sleep alles mee naar huis. Daar verstop ik in mijn kamer en dan begint het lastigste. Het sorteren. Wat heb ik al en voor wie moet ik nog iets zoeken? Soms is het een heel gepuzzel om voor iedereen iets te vinden, maar dat is nou juist het leuke eraan. Het is in onze familie traditie dat iedereen voor iedereen een cadeautje koopt. Zo wordt het een echte ouderwets gezellige pakjesavond met veel proppen papier, plagerige rijmpjes en gekke cadeautjes. Want het is natuurlijk wel de uitdaging om maar kleine bedragen te besteden. Het gaat niet om wat je krijgt, maar om de lol die je er op zo’n avond van hebt. En de weken ervoor natuurlijk!
Lees verder ...

Kringloopvondsten


Lees verder ...

Stom

Soms lijkt het bij ons thuis net een kleuterschool. Wat wel een beetje vreemd is als je jongste dochter bijna zeventien is. Maar misschien heeft dat te maken met het feit dat beide oudste dochters een opleiding volgen die toch wel wat creativiteit vraagt.
Twee weken geleden moest één van deze dochters een tekening maken voor kunstgeschiedenis. Het was een ingewikkelde opdracht. Ze moest met krijt stippels tekenen. Pointilleren, schijnt dat te heten. En dan zat ze ook nog vast aan een vastgelegd kleurgebruik. Want anders was het te simpel. Ze moest de primaire kleuren als basis gebruiken en de complementaire kleuren als schaduw. Klinkt niet zo heel moeilijk, maar als je nogal realistisch ingesteld bent, valt het niet mee om het gras blauw te maken met oranje schaduwen, de lucht rood met groene accenten en het water geel met paarse golven.. Er werd dus flink gemopperd. Tijdens het onafgebroken zenuwslopende getik van het krijtje dat de stippels moest maken, hoorden we regelmatig: “Ik vind dit stom.”
Andere dochter vond het allemaal wel grappig. Ze probeerde ook serieus haar tweelingzus moed in te spreken, maar dat werkte vooral averechts. Het werd haar niet in dank afgenomen als ze beweerde dat de tekening best mooi werd. Maar toen ze ten einde raad maar zei dat ze vond dat het stom was, was het natuurlijk ook niet goed. Er werden daar enige harde woorden over gesproken.
Gelukkig kwam de tekening af, bedaarden de gemoederen in ons gezin snel weer en bleek het hele rare kleurengedoe zelfs een “goed” waard te zijn. Einde hoofdstuk, zult u denken.
Maar nee. Vorige week zat andere dochter met een paar vellen tekenpapier voor haar neus te tekenen. Niet voor de lol, maar voor een tentamencijfer. En ook zij had de opdracht primaire kleuren te gebruiken, met complementaire kleuren als schaduw. Gelukkig hoefde ze niet te stippelen, dat scheelde. Maar het viel ook niet mee om de gevraagde geometrische vormen in ons huis terug te vinden. Ik ben meer van de organische vormen. Of eigenlijk helemaal niet de vormen, tenminste niet bewust. Ik zet gewoon neer wat ik mooi vind.
We vonden een windlicht dat toch wel aardig geometrisch van vorm was. En een wijnfles. Dus dat probleem was opgelost. Maar toen moest ook deze dochter, die zo mogelijk nog realistischer is ingesteld, ook met de vreemde kleuren aan de gang. En dus hoorden we een middag lang: “Ik vind dit stom.”
Lees verder ...

Bijna kaal

20091106 (Small)

Lees verder ...

Tellen

Ze zeggen altijd: schrijven is schrappen. Maar ik zie het anders. Uiteindelijk komt het wel op hetzelfde neer, maar ik zou zeggen: schrijven is tellen. Hoe gek het ook klinkt.
Als ik een opdracht voor de krant krijg, staat daar vaak bij hoeveel woorden men wil hebben. Meestal zijn dat er driehonderdvijftig of vierhonderd.  Soms uitdrukkelijk minder en heel soms mag het ietsje meer zijn. Maar dat zijn speciale gevallen.
Op enkele uitzonderingen na kom ik gemakkelijk aan mijn woordenaantal. Meestal zit ik er overheen. Ik vind het vooral lastig  als ik een interessant gesprek gehad heb met een boeiend mens. Dan schrijf ik rustig duizend of meer woorden. Maar dat is teveel voor een regionaal krantje. Dat mag misschien als je voor Libelle werkt, maar dat mag ik dus niet. Dat is wel jammer. Alle zijsprongetjes die een gesprek zo boeiend maken moeten er dan uit. Maar het is niet anders. Ik moet tellen. Ik moet schrappen.
Als je een boek schrijft lijken die woorden niet zo belangrijk. Een roman van tweehonderd bladzijden in niet te kleine letters telt iets meer dan vijftigduizend woorden. Het duurt wel even voor je zo ver bent. Toch tel ik ook tijdens het schrijven van mijn boeken regelmatig de woorden. Op die manier hou ik in de gaten of de opbouw van het verhaal wel klopt. Ja, natuurlijk kun je ook van te voren een schema maken, maar daar ben ik niet zo goed in.
Op dit moment ben ik weer aan het rommelen met tienduizenden woorden.
Ik heb het hier en daar al laten vallen: ik ben bezig met een thriller. Ik vind het heerlijk om romans te schrijven en dat blijf ik zeker doen, maar ik was toe aan een nieuwe uitdaging. Ik heb geen idee of het gaat lukken. Misschien past het gewoon niet bij mijn stijl. Maar dat zien we wel als het klaar is. Ik ben in ieder geval lekker op dreef. Ik schrijf en tel mijn woorden. En zie de teller oplopen. Hoger en hoger. Ik schrijf, schrap, voeg toe en zit helemaal in mijn verhaal. Heerlijk.
Oh, u wilt weten waar het over gaat? Een kleine tip van de sluier? Helaas. Kan niet. Want dit stukje mag ook maar vierhonderd woorden zijn. En daar zat ik bij de eerste versie ruim overheen.
Ik moest een heel stuk weghalen. Maar dat was wel toepasselijk. Schrijven, tellen en schrappen.
Lees verder ...

Borstelrol




 

Oudste dochter doet een kap- en grimeopleiding. Of ik een oplossing kon verzinnen voor alle borstels en kammen. Natuurlijk kon ik dat!
Lees verder ...