Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Wintertijd :: binnen is het warm

20081031 (Small)

Lees verder ...

Wintertijd :: warme kleding

20081030 (1) (Small)

Mijn trui is af!

En wat is het leuk om te zien dat een groot deel van onze voorraad mutsen en sjaals door mij gebreid zijn…

20081030 (2) (Small)

20081030 (Small)

Lees verder ...

Wintertijd :: comfortfood

20081029 (Small)
20081029a (Small)
Lees verder ...

Wintertijd :: warme kruiken

20081028 (Small)

Een kringloopvondst. Nu nog een paar kruikenzakken extra breien.

Lees verder ...

Wintertijd :: kaarslicht

Ik ben niet zo dol op deze tijd van het jaar, als de wintertijd weer in is gegaan. Het is zo donker, nat en koud en de winter moet nog beginnen. Maar er zitten ook positieve kanten aan. Die wil ik deze week proberen vast te leggen.

 

20081027 (1) (Small)

20081027 (Small)

Lees verder ...

In mijn keuken

20081026 (Small)

Lees verder ...

Pompoen(tje)

20081024 (1) (Small)

20081024 (Small)
Lees verder ...

Huis te klein

20081023 (Small)

Normaal gaat het best. Maar als je een volwassen maat quilt probeert te sandwichen, blijkt er ineens veel te weinig vloeroppervlakte te zijn…

Lees verder ...

Kleuters

“Ze zijn wel een meter hoger dan toen ze kleuters waren, maar verder is er niets veranderd.” zei ik tegen de fietsenmaker. De dochters stonden te wachten tot ik afgerekend had en zij hun gesmeerde en gerepareerde fietsen weer mee konden nemen, maar dat ging weer eens niet zonder te kibbelen.
Verder zijn ze heel lief en ze worden in hoog tempo volwassen, maar dat gekibbel is om gek van te worden.
Natuurlijk heb ik “boter op mijn hoofd” (vindt u dat ook geen rare uitdrukking? Ik wel), want ik herinner me intense kibbelpartijtjes met broertje en zusje van toen ik zelf die leeftijd had. Blijkbaar hoort dat ook bij volwassen worden.
Het probleem is alleen dat ik er twee van ruim zeventien heb, die dus precies op de grens tussen puber en adolescent zitten. Dubbele emoties, dubbele probleempjes, dubbelen examenstress,  dubbel gedoe. En dan heb ik er ook nog een van bijna zestien. Die is dus op het hoogtepunt van haar puberteit. Wat zich vooral uit in boosheid. Ze kan werkelijk overal kwaad om worden. En als ze al de moeite neemt om zich te beheersen (dat moet ik toch wel even vermelden, ze doet haar best), dan heeft ze nog de pech dat ze zo’n elastieken gezicht heeft.
Als ze dat ooit onder controle krijgt, kan ze goud verdienen op het toneel. Nu is het echter alleen maar lastig, want als iets haar niet bevalt, is dat overduidelijk te zien. De wenkbrauwen zakken, de onderlip gaat naar voren en de mondhoeken naar beneden. En meestal doet haar lichaam mee met inzakkende schouders en doorgezakte heupen. Nogmaals, als ze het onder controle krijgt, is het een geweldig talent. Maar nu roept het vooral ergernis op. Bij mij, maar ik heb dus geleerd om het te relativeren, maar in het bijzonder bij haar zussen.
Die worden dan ineens weer volop puber. Of kleuter, want dat verschilt dus alleen in lengte. Echt waar, laat al die boeken over opvoeden maar in de winkel staan. Pubers zijn kleuters met meer lichaam en iets meer levenservaring. Maar verder zijn ze hetzelfde.
Dus zegt er één: “Ja hoor, ze is weer boos!” En reageert onze vrolijke jongste met een kattig: “Ik ben helemaal niet boos.”
En dan wordt er gekibbeld over de vraag of ze boos is en waarom dan wel. Uiteindelijk wordt er dan van alles bij gehaald, van jaren terug soms en totaal ongerelateerd aan de eigenlijke reden van boosheid, die dan inmiddels allang weer vergeten is. Wat dat betreft zijn het dan net weer volwassenen. Maar ja, die gedragen zich op zo’n moment ook als kleuters.
Nu lijkt het net of ze voortdurend kibbelen. Dat valt dan ook wel weer mee. Het is alleen dat ik er zoveel werk aan heb. Want ik heb een hekel aan ruzie en probeer dus altijd zo snel mogelijk al die onderlinge irritaties op te vangen. Wat betekent dat ik eindeloze gesprekken voer met de hoofdpersonen van elk kibbelpartijtje. En die gesprekken gaan dus ook via allerlei omwegen. Want een puber (en dat is dan wel anders dan bij kleuters) heeft de hele wereld op zijn of haar nek. Het heden is zwaar, de toekomst is zwaar en het verleden was ook niet alles.
Voor mij zijn die gesprekken erg vermoeiend. En het helpt ook lang niet altijd. Het helpt nooit eigenlijk.
Dus ga ik een nieuwe regeling invoeren: komen praten over de problemen des pubers mag altijd, maar kibbelpartijtjes worden genegeerd of vriendelijk doch dringend verzocht zich te verplaatsen naar een plek waar ik er geen last van heb.
Ik moet dat alleen wel even duidelijk doorgeven. Want ik heb dit al een keer geprobeerd. Een dochter was vreselijk aan het stressen, met deuren aan het gooien en aan het stampvoeten. En ik negeerde dat volkomen. Ik zat op de bank en breide (gelukkig met dikke naalden, want anders had ik ze waarschijnlijk van emotie verbogen) en reageerde totaal niet. Later gaf deze dochter toe dat ze nog bozer was geworden omdat ik niet op het geraas afkwam. Dat doe ik normaal gesproken dus altijd.
Nee, dat moet veranderen! Wie een probleem heeft komt dat in het vervolg maar rustig vertellen. Andere signalen worden niet meer verwerkt.
Nu nog zorgen dat ik die andere signalen niet meer opvang ook. Maar dat zal niet meevallen. Ik ben ooit gevallen met de brommer, omdat ik van slag was door ruziënde vreemden in de supermarkt. Zo gevoelig ben ik ervoor.
Wat denkt u. Zou zo’n alu-hoedje werken?
Lees verder ...

Nieuwe tas

20081022 (Small)

Een nieuwe tas. Hoeveel ik er nu heb? Geen idee, maar ik had zin in een nieuwe. Dat is het voordeel van zelf tasjes maken, toch?

20081022 a (Small)

En verder ben ik bezig mijn enorme voorraad ritsen en restjes weg te werken door etuitjes te naaien. Bijna net zo leuk als tasjes maken.

Lees verder ...

In de tuin

20081021 (1) (Small)

20081021 (Small)

20081021a (Small)

Lees verder ...

Computervrij weekend

Het werd tijd om de computer eens even aan de kant te zetten, vond ik, dus stelde ik een computervrij weekend in.

Toen bleek dus dat je een hoop kunt doen in de tijd die je anders gebruikt (nou ja, ik dus in ieder geval) om op het internet rond te hangen…

:: ik maakte van dit dekentje, dat nog steeds ongebruikt in een hoek lag een kussenhoes

20081020 (1) (Small)

:: ik breide de tweede sok van mijn eerste paar sokken

20081020 (Small)

:: maakte het rugpand van mijn trui af en breide de helft van het voorpand

20081020a (1) (Small)

:: verschoof wat meubels en creëerde zo een werkplek voor mezelf

20081020a (Small)

:: en verplaatste mijn stoffen en breigaren weer naar oma’s kast. Sinds die in de gang staat vond ik dat eigenlijk niet handig, maar ze horen daar gewoon. In die andere kast kon ik niets vinden…

20081020b (Small)

Lees verder ...

Binnen/buiten

Voor een fotoproject.
Geel.

binnen


20081017inside

buiten

 20081017outside

binnen en buiten(kant)

20081017inout
Lees verder ...

Wat moet je?

Hij was niet in de stemming voor een foto vandaag…

20081015 (Small)

Lees verder ...

Karakter

Onze kat heeft karakter. Van een weblog-vriendinnetje kreeg ik te horen dat haar dierenarts beweert dat zwart-witte katten het leukste karakter hebben. Nu hebben wij ook twee gestreepte katten gehad en een rood-witte, die alledrie ook een heel eigen willetje hadden, dus ik weet niet of ik het daar mee eens ben. Misschien ligt het ook wel aan de manier waarop je zo’n beest behandeld. Bij ons zijn het altijd volwaardige gezinsleden (nou ja, tot op zekere hoogte dan, het blijft een dier) geweest. Daarmee creëer je natuurlijk ook zo’n willetje.
Maar dat onze huidige, zwart-witte kat karakter heeft is in ieder geval een feit. Vanaf het moment dat ik hem een jaar geleden uit het asiel mee nam, heeft hij zijn eigen plaats in dit gezin opgeëist. Eigenlijk beschouwt hij ons als bijkomstigheden. Dit is zijn huis en wij behoren daar te zijn en te doen wat hij wil.
Als wij weg zijn, is het niet goed. Dan gaat hij gillen voor het raam tot we thuiskomen. De dochters mogen overdag weg. Daar is hij aan gewend. Dat vind hij zelfs fijn, want drie maal twee handen die je voortdurend willen aaien en oppakken is best wel veel voor een oude kater. Hij lijkt altijd te herademen als de laatste de deur uit is, maar zit vanaf een uur of drie wel te wachten voor het keukenraam om ze te zien thuiskomen.
De baas mag ook wel weg zijn. Overdag tenminste. Want ‘s avonds hoort de baas er te zijn voor de broodnodige stoeipartijtjes. Met al die vrouwen valt niet te vechten, die zeuren meteen dat het pijn doet als je eens lekker je tanden in zo’n hand zet.
Maar de vrouw... ja, dat is een geval apart. Die mag absoluut niet weg, het is een groot, enorm drama als de vrouw weg gaat.. De vrouw hoort thuis. Die moet meteen met het schepje aan de gang als hij iets in zijn bak gedaan heeft. En die moet het ook niet wagen om daar even geen zin in te hebben, want dan wordt er om de vijf minuten hard tegen de bak geklopt. Als de vrouw heel erg nalatig is, worden er drastischere maatregelen genomen. Meestal is het genoeg om alleen maar te beginnen met de rommel zelf maar uit de bak te schoppen.  Daarnaast is de vrouw belangrijk voor het eten. Hoewel de andere vrouwtjes dat ook wel eens doen, gaat hij eerst altijd bij de grote vrouw vragen of het nog geen tijd is. Daar kunnen we het nog niet erg eens over worden. Hij is in de veronderstelling dat drie uur een mooie tijd is voor een eerste schotel blikvoer. Dat is dan om zes uur op en dan mag er nog wel een restje achteraan.
De vrouw vind echter dat hij genoeg heeft aan één keertje blikvoer en dat krijgt hij pas om een uur of vijf. Dus wordt er van drie tot vijf flink gezeurd.
Onze vorige katten schreeuwden letterlijk om eten, deze pakt het subtieler aan. Smekend voor je gaan zitten, zielige piep geluidjes maken, zachtjes tegen je arm tikken, nagels in je mouw slaan en proberen je mee te trekken en natuurlijk enthousiast mee huppelen als je ergens anders voor in de keuken moet zijn. Hij is ook in de volste overtuiging dat zijn aanpak werkt. Het duurt wel even, maar uiteindelijk geven ze toch toe. Om vijf uur dus.
‘s Avonds is hij de aandacht van de dochters wel min of meer zat. hij kan niet wachten tot ze naar bed zijn. Normaal gesproken gaat iedereen hier om half tien naar de eigen kamers. Slapen hoeven ze dan nog niet, maar een uurtje rommelen zonder televisie of computer is wel zo gezond. Bovendien hebben wij dan nog wat privacy. Met “wij” bedoel ik natuurlijk echtgenoot en ik. Maar de kat denkt dat hij daar ook bij hoort. Om half tien wordt het eindelijk rustiger in de huiskamer en dan wil hij graag op de bank of op het voetenbankje liggen, dicht bij ons. Af en toe een aai, een beetje spelen, maar niet te veel drukte. Dat is voor hem het toppunt van gezelligheid.
Maandag was er een goede film op televisie. En voor de verandering mochten de dames die af kijken, ook al duurde hij tot kwart over elf. Twee van de dochters hadden één of meer uren vrij die ochtend en de derde dochter kan goed tegen laat naar bed gaan. Dus wij keken gezellig met zijn allen. De kat vond het echter maar niets. Die kon zijn draai niet vinden. Kwam de huiskamer binnen, keek verwijtend naar de dochters, ging dan maar weer de keuken in. Kwam een kwartier later weer, liep een rondje, keek verwijtend achterom en verdween weer naar de keuken. En dat duurde tot de dochters naar bed gingen. Toen plofte hij zielstevreden op het voetenbankje en ging liggen slapen. Eindelijk had hij ervoor gezorgd dat ze naar bed gingen. Doodop wordt je van al dat geregel. Maar ja, als de kat niet zorgt dat de mensen zich aan hun schema’s houden, wordt het gewoonweg een rommeltje!
Lees verder ...

Contrast

20081014 (Small)
Lees verder ...

10 dingen waar ik blij van word

:: herfstkleuren (en herfstzon)

20081013 (1) (Small)
20081013 (Small)

:: mijn nieuwe tafeltje

20081013a (1) (Small)

:: breien

20081013 (2) (Small)

:: mijn eerste zelfgebreide sok

20081013a (2) (Small)

:: dat mijn haar lang genoeg is om het in te vlechten (moet nog wel even oefenen, zie ik nu)

20081013a (3) (Small)

:: de kat
:: en de manier waarop hij iedere keer de zonnigste plekjes in huis opzoekt

20081013a (Small)

:: deze grappige theepot

20081013b (Small)

:: geinspireerd worden door andere bloggers
:: en het feit dat het me eindelijk lukt om 10 dingen te noemen waar ik blij van word
Lees verder ...

Alweer

Moet ik het patroon nog linken of weten jullie het nu wel? Ik heb er nog steeds niet genoeg van.
Ter verdediging moet ik wel zeggen dat ik meerdere dingen geprobeerd heb te breien met deze wol, maar het was of niet genoeg, of te onregelmatig voor wat ik probeerde. Vandaar dat ik maar teruggekeerd ben naar mijn favoriete mutsenpatroon. En er zelfs twee breide. Gelukkig weet ik genoeg mensen die er blij mee zijn…

20081010 (1) (Small)

20081010 (2) (Small)

20081010 (Small)

Lees verder ...

Een herfstwandeling

Om gevoel voor mijn nieuwe camera te krijgen ben ik gaan wandelen. Of eigenlijk ben ik naar het bos gegaan om foto’s te maken, en ben ik in mijn enthousiasme steeds verder gelopen tot ik verdwaalde en er een half uur overdeed om mijn auto terug te vinden. Maar leuk was het wel.
Excuses voor de overdosis foto’s. Ik kon niet kiezen.

20081009 (1) (Small)

20081009 (2) (Small)

20081009 (3) (Small)

20081009 (4) (Small)

20081009 (5) (Small)

20081009 (6) (Small)

20081009 (7) (Small)

20081009 (8) (Small)

20081009 (9) (Small)

20081009 (Small)

20081009a (1) (Small)

20081009a (2) (Small)

20081009a (Small)

20081009kraai (Small)

20081009tas (Small)
Lees verder ...