Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Wij zijn er klaar voor…

Iedereen een heel fijne oudjaarsavond en een heel gelukkig nieuwjaar!

20090101b (Small)
Lees verder ...

Oud en Nieuw

Oudejaarsavond. Traditioneel een moment om terug te kijken op het voorbije jaar.

Eigenlijk houd ik er niet van. Als je zoals ik geneigd bent een tikje negatief te zijn, zie je al gauw de vervelende dingen duidelijker dan de fijne. En het zijn nu juist de fijne dingen die ik wil noemen. De vervelende moeten maar lekker in het verleden blijven rusten. Zoals Timon en Pumba het in de Leeuwenkoning zeggen (die film zit in ons geheugen gegrift door drie grote fans destijds): “Ge moet uw achterste in het verleden laten – oh nee, ge moet het verleden achter u laten.”

Gelukkig heb ik dit jaar veel foto’s gemaakt en veel geschreven. Dus hoef ik alleen maar terug te kijken om een lijst te maken met fijne dingen uit 2008.
- het herontdekken van mijn liefde voor fotografie door het maken van dagelijkse foto’s




- het zoeken naar de kleine goede dingen voor die foto’s, waardoor je negatieve inslag toch duidelijk positiever wordt



- het schrijven van de wekelijkse stukjes, al jaren de ideale manier om pubergedoe en andere levenshobbels te relativeren
- het breien, naaien en haken van een ontzettende berg dingen. Dit jaar nog meer dan vorig jaar. En de lol die ik heb bij het gebruiken ervan, maar ook bij het weggeven.
- mijn kringloopvondsten en het delen daarvan op dit blog



- de spanning van het voorbereiden van het echt uitgeven van een boek (wordt vervolgd in 2009)
- de vele zonnige dagen die we dit jaar hadden
- de manier waarop we daarvan genoten hebben, met veelvuldig barbecueën, zwemmen en luieren op het dakterras
- zien hoe de dochters zich ontwikkelen tot de volwassenen die ze zullen worden







- de dochters helpen bij het maken van keuzes voor de toekomst en zien hoe blij ze zijn als de juiste keuze eenmaal gemaakt is (ook als dat betekent dat twee VWO+ studentes straks HBO en MBO zullen gaan volgen – so what?)
- zien hoe echtgenoot geniet van de groei en de ontwikkeling van zijn bedrijf
- de vervulling van een aantal woonwensen (de houten vloer en een openhaard (namaak, maar wel gezellig)



Om zo maar wat dingen te noemen, want er zijn er nog wel meer.

Natuurlijk hoor je dan ook een lijst te maken met dingen die je wilt gaan doen in 2009. Dat is lastiger (heb ik nog geen foto’s van). Maar ik heb er toch wel een paar.
- beter voor mezelf gaan zorgen, letten op mijn eetgewoonten (die zijn heel slecht op het moment) en meer bewegen. Standaard ja, maar wel nodig.
- nog meer dingen maken. Natuurlijk. Dat hoef ik me niet voor te nemen, dat doe ik toch wel.
- eerst mijn voorraad stof en wol op maken voor ik nieuw koop.
- de foto’s van het afgelopen jaar laten afdrukken en inplakken. Of in een boekje laten afdrukken, want ik ben nog steeds achter met inplakken.
- oude foto’s inplakken. Herinneringen van toen-de-kinderen-nog-klein-waren opschrijven.
- het huishouden beter bijhouden. Hoeft niet te betekenen dat het altijd smetteloos schoon moet zijn, maar ik wil af van het gevoel dat ik voortdurend achter de feiten aanloop.
- nog een roman schrijven en misschien ook een boek over andere dingen (handwerken of opvoeden ofzo, ideeën zat)
- leren om los te laten. De kinderen, problemen, gedoe, stress. Gewoon loslaten en genieten van het leven.

Ja, dat laatste is wel het belangrijkste. Genieten van het leven. En dat wens ik iedereen dan ook toe.

Een heel goed 2009 met heel veel momenten waarop je denkt “het leven is toch best fijn”.
Lees verder ...

Kleedje en kat

Ik kon niet kiezen en ik kan ook niet echt een thema vinden dat deze twee foto’s verbind. Ik vind ze allebei wel iets hebben, dus krijgen jullie er vandaag gewoon twee.

20081230 (Small)

20081230a (Small)
Lees verder ...

Excuus

Die dagen tussenin… Geen echte feestdagen meer, maar ook nog geen gewone dagen.

20081229 (Small)

Buiten vriest het en de kat heeft het enige zonnige plekje in huis ingepikt.

20081229a (Small)

Het ideale excuus om een tasje te maken (alsof ik daar een excuus voor nodig heb, maar goed).

20081229 (1) (Small)

20081229 (2) (Small)

20081229 (3) (Small)

Lees verder ...

Kerst 2008

20081224a (1) (Small)

20081224a (Small)

20081224b (Small)

20081225 (1) (Small)

20081225 (Small)

20081226 (Small)

Lees verder ...

Fijne Kerstdagen!

20081224 (Small)

Iedereen fijne, gezellige, mooie kerstdagen gewenst!

Lees verder ...

Kerst

Het lastige van kerst is dat er zoveel verschillende manieren zijn om er tegenaan te kijken. Wat ik ook schrijf, er is altijd wel iemand die er moeite mee heeft. Maria Oomkens schreef er al eens een cocktail over en ik zou bijna hetzelfde doen. Tot ik dus bedacht dat zij dat al gedaan had. Zij zette nauwkeurig neer wat drie verschillende vrouwen zouden willen lezen in zo’n stukje.  En ze schreef er een prachtig eind aan, dat ik toch niet kan evenaren.
Dus zette ik de laptop aan de kant en ging op zoek naar dat stukje. En vond het nog vrij snel ook.
Het grappige is dat het stukje behoorlijk gedateerd is. Want Juffrouw Jansen, die zo graag een heel gewoon stukje zou lezen, woont niet meer drie hoog achter. Drie hoog achter is allang verbouwd tot een duur appartement. En de huishoudelijke jufrouw Jansen zit in het bejaardenhuis, waar ze waarschijnlijk geen stoofpeertjes krijgt. Want waar moet je die tegenwoordig kopen? Ik moet toegeven dat ik niet echt veel moeite gedaan heb, want ik ben bij ons thuis de enige die het lust, maar toch. Ik heb ze niet zien liggen. Nee, als ik een huishoudelijk gericht stukje wil schrijven, dan gaat het meer over thuisblijfmoeders of moeders met parttime banen en kinderen die na kerst op school en kerst op clubs al helemaal klaar zijn met de kerstsfeer. En koken we dit jaar uitgebreid (zoals de Libelle, de Margriet en de Allerhande dicteren) of gaan we toch maar weer gourmetten? Maar waarschijnlijk wil zo iemand vooral lezen dat het toch wel heel drukke dagen zijn en dat we zo nu en dan eens een beetje tijd voor ons zelf moeten maken.
Mevrouw van Wamelen die graag wil lezen over vrede op aarde en een beetje goed doen voor de mensen, bestaat vast nog wel. Hoe je er ook over denkt, de Frogers hebben heel wat losgemaakt met hun programma en zo lopen er nog wel meer acties. Blijkbaar is dat nooit uit de tijd. Dat hoop ik maar.  Al doe je tegenwoordig goed door een bedragje te storten, heel gemakkelijk via telebankieren. En zelden meer door iemand waarvan je weet dat hij of zij eenzaam is bij je thuis uit te nodigen.
Mejuffrouw de Meester, die zelfstandige werkende vrouw is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. Maar is dat even gek? Zij wil geen stukje over hoe blij je ouders zijn als je met de kerstdagen eens echt thuis komt. Nee, haar ouders zijn gescheiden en mejuffrouw Meester (die we natuurlijk allang geen mejuffrouw meer noemen, maar gewoon bij haar voornaam) heeft werkelijk geen zin om die twee welverdiende vrije dagen door te brengen bij haar moeder met haar nieuwe vriend die ze helemaal niet mag of bij haar vader die er met zijn nieuwe vrouw ineens drie jonge kinderen bij heeft. Nee, deze jonge vrouw wil tips voor een gezellig feest met vriendinnen of suggesties voor een vakantiereisje.
Tja, ik zei het al. Zwaar gedateerd. En dat zal dit stukje over dertig jaar dan ook wel zijn.
Maar toch ga ik het eind hier letterlijk overnemen. Want dat vind ik nog steeds gelden. Sterker nog, daar krijg ik tranen van in mijn ogen. En (behalve de peertjes dan) denk ik dat iemand anders het over dertig jaar ook zo neer kan zetten.
Lees maar: “Het het maar goed deze dagen, beste mensen! Steek de kaarsen aan en zet je peertjes op en deel ze met zo veel mogelijk mensen. en wees zo lief als maar mogelijk is voor je omgeving. Wees blij dat je elkaar nog hebt, pieker niet over vermeend onrecht, slik alle vinnigheidjes in, respecteer elkaars geestelijke waarden en wees diep dankbaar dat je lééft!”
En daar heb ik niets aan toe te voegen.
Lees verder ...

Kerstrozen

20081223 (Small)

Lees verder ...

Winterzonnewende

20081222 (2) (Small)

20081222 (3) (Small)

Ik wilde een paar mooie foto’s maken van de zonsopkomst vandaag, op de zonnewende. Maar het was vanochtend koud en grijs en bewolkt. Dus moeten we het met deze foto’s doen, van de zonsondergang gisterenavond.
~~~~
Deze post had ik al geschreven en klaar staan, toen ik weg moest voor een interview. Dat interview vond plaats in een verduisterde bunker, dus ik had geen idee wat zich buiten afspeelde. Het was dus extra bijzonder om te zien dat de zon scheen toen ik naar buiten kwam. En om er nog eens extra van te genieten, gunde ik mezelf een omweg en een korte wandeling door een natuurgebied. Daar knapt een mens (en mijn humeur) van op!

20081222 (4) (Small)

 20081222 (5) (Small)

20081222 (Small)
Lees verder ...

Moet dat?

Beest vind het niet alles, al die rommel in “zijn” raamkozijn…

20081219 (Small)

Lees verder ...

Gezellig

20081218 (Small)

Zo kom ik de winter wel door…

Lees verder ...

Kerstbal

20081217 (1) (Small)

20081217 (Small)

Lees verder ...

Het werkt

Een mens doet wat werkt, zei doctor Phil een paar jaar geleden. U weet wel, toen hij nog nieuw en leuk was. Nu kijk ik eigenlijk nooit meer naar zijn programma. Te veel extreme situaties en te veel betweterigheid van zijn kant. Maar destijds was hij nog leuk.
Het programma ging over een moeder met twee volwassen zoons die maar niet zelfstandig werden. Ze woonden in de kelder en ma deed werkelijk alles voor hen. Volgens doctor Phil was dat haar eigen schuld, want een mens doet wat werkt. En als je was laten liggen betekent dat je moeder het opruimt, en als de koelkast van je moeder plunderen geen andere consequenties heeft dan een moeder die maar weer boodschappen gaat doen, dan doe je dat dus in het vervolg altijd. Want het werkt.
Ik moest hier aan denken, toen hier in huis een soortgelijke situatie bleek te zijn ontstaan.
De dochters waren namelijk steeds erg zielig. Er was er één met zere knieën. Ze kon amper lopen, dus helemaal niet fietsen. Ik bracht haar anderhalve week naar school. Heen en weer en heen en weer. Toen ging ze naar Londen waar heel veel gelopen moest worden. Ik verwachtte haar strompelend terug. Maar dat viel mee. Tot ik voorzichtig begon over zelf naar school fietsen. Toen deed het nog wel erg zeer. En ik reed maar weer, heen en weer.
De andere dochter viel van haar fiets en verrekte haar schouder. Ook maar brengen. En toen dat over was, vonden we dat ze net zo goed met haar zus mee kon in de auto. Ander lesrooster? Dan bleef ze wel een uurtje in de aula zitten. Dat was dan wel heel vervelend en saai en zonde van haar tijd. Het arme kind. Dus reed ik nog maar een keertje extra. Heen en weer en heen en weer.
De derde dochter heeft ook zwakke knieën. Al jaren. En die begonnen zomaar ineens erg zeer te doen. Dus nam ik haar ook maar mee. Andere school, andere tijden, veel uitval. En in de aula zitten pestkoppen. Dan maar halen..Ik reed wel. Heen en weer, heen en weer, heen en weer.
Ja, als je het zo leest, denk je: die is gek! Maar het groeide langzaam. En het werd steeds erger. Er hoefde maar gezucht te worden dat het vies weer was, of ik voelde al een verplichting om ze weg te brengen. En er werd veel gezucht, want een mens doet nu eenmaal wat werkt.
Dat gaat een keertje fout natuurlijk. Ik werd gek van dat heen en weer rijden. En steeds chagrijniger. Ik mopperde de hele dag door, maar bleef stug taxi spelen.
Tot er een paar dagen geleden alweer gezucht werd en ik alweer wilde toegeven. Toen greep echtgenoot in.
“Je maakt er een stel slappelingen van!” zei hij. “Ze hoeven maar te kikken of jij rijdt wel. Ze kikken nu bij ieder spatje regen en bij elk pijntje.”
Hij had gelijk. Ik ben zelfs bang dat ik ze ook bij prachtig weer zou zijn gaan brengen. Want je krijgt het natuurlijk wel warm van al dat fietsen in de zon. En je wordt er moe van.
Inderdaad. Slappelingen werden het.
Het was dus tijd om het anders te gaan doen. Zuchten, steunen, zielig doen en schuldgevoelens kweken werkt niet meer.
Daarom doen ze het ook niet meer. Er wordt niet meer zielig gedaan en er wordt gewoon gefietst.
En nu ben ik zo zoetjes aan bezig ook wat andere dingen aan te pakken. Er zijn wel meer dingen die zo stilletjes scheefgegroeid zijn. Winkelen bijvoorbeeld. Kan op zijn tijd heel gezellig zijn met bijna volwassen dochters. Maar niet als je voor ieder dingetje, inclusief sokken of pyama’s mee naar de stad moet, bijna iedere maand en dat maal drie dochters (want ze willen natuurlijk niet met hun zussen samen). Maar ja, het werkte. Even roepen dat je dringend naar de stad moest en mama reed wel naar het centurm. Nu werkt het niet meer. Dus ging de ene dochter vanmiddag met een vriendin schoenen kopen en vroeg de andere dochter net heel lief of ik toch even mee wilde om naar een feestjurk te kijken – als ik tijd en zin had, want anders ging ze wel even alleen.
Kijk, een klein beetje voor jezelf op komen, dat werkt eigenlijk best!
Lees verder ...

Warme voeten

Ja, die zal ik voorlopig wel hebben. Ik breide nog twee paar sokken (op de foto van elk paar eentje, maar ik breide er echt vier totaal).

 20081216 (Small)

En ik begon aan iets nieuws. Een poncho. De eerste was te klein om prettig te dragen, dus ik hoop dat deze beter werkt. Ik heb in ieder geval genoeg van deze wol om hem flink groot te maken.

20081216 (1) (Small)
Lees verder ...

Voorbereidingen

20081215 (Small)

voor de zestiende verjaardag van onze jongste. Ik zeg het bij iedere verjaardag, maar het is ook gewoon zo:  de tijd vliegt!

Lees verder ...

Versierd

20081212 (Small)

20081212a (Small)

De vogeltjes zet ik er zelf in. Maar de rest is, zoals gezegd, het werk van de dochters. Ook als dat niet helemaal gaat zoals ik het wil. Dit jaar was ik slim, ik heb het overschot aan ballen apart gehouden…
Lees verder ...

Een beginnetje

De dochters versieren de grote kerstboom, dat is traditie en daar zou ik niet eens verandering in willen brengen. Maar gelukkig zijn er nog genoeg kleinere dingen die ik neer mag zetten…

20081211 (Small)

Lees verder ...

In de knop

20081210 (Small)

Lees verder ...

Werkweek

In mijn tijd, sprak de oude dame, gingen we in de pre-examenklas op werkweek. Daar keek je jaren naar uit, want straks, in de vijfde klas (in mijn geval dan), ging het gebeuren. Ik zat zelfs nog in de laatste lichting van binnenlandse werkweken. We hadden de keuze uit een klippertocht op het IJsselmeer, een verblijf op een van de eilanden (Terschelling?) of een weekje Limburg.
Ik koos voor het laatste. Veel plezier gehad, bijna verdronken tijdens het kanoën, totaal verregend tijdens de verplichte fietstochten. De avonden brachten we door in en rond de afgelegen boerderij. Gezellig en veilig.
Mijn oudste dochters gaan ieder jaar een paar dagen weg met school. Er is geen sprake meer van er naar uitkijken. Nee, men is de medeleerlingen inmiddels spuugzat. Men kent alle eigenaardigheden en zwakheden van de anderen al veel te goed. Was het bij ons nog heel leuk om mensen eens buiten school mee te maken, voor hen is dat een jaarlijks terugkerende ramp. Er zijn namelijk een aantal spelbrekers die zo’n paar dagen in een vreemde stad zien als de ideale gelegenheid om flink los te slaan en belachelijke hoeveelheden te drinken. Degenen die dat niet willen bungelen er bij. Mijn dochters bungelen dus. Gelukkig maar.
Dit jaar was er weer een uitstapje gepland. Omdat de examendrukte na de kerst echt toeslaat moest het in december. Dat de zeilweek amper een half jaar geleden was, deed er niet toe. De leraren hadden er zin in, dus het moest. Nu is het ook best leuk, een paar dagen Londen in deze periode. Ze weten daar wel hoe ze een kerstsfeertje moeten bouwen. Maar de dames en heren examenkandidaten hadden er geen zin in. Er wordt al weken gemopperd. Mijn dochters zijn daar gevoelig voor, die mopperen vrolijk mee. Dus kreeg ik leuke berichten over de toestand van de kamers (het is daar zo vochtig dat het water van de muren druipt), de hygiene (de bedden zijn heel vies), het ontbijt (niet te eten) en de toiletten (kijken uit op een kerkhof, dus daar durven ze 's nachts niet op).
Van de school kregen we een brief van drie kantjes met al even vrolijke berichten. Eten, behalve dat vieze ontbijt dus, is niet inbegrepen bij de toch al pittige reissom. Of we maar even rekening wilden houden met 20 pond per dag extra. Verder kregen we alvast een programma. Lieve leiding van schoolkampen, leer dat nu eens! Ouders willen helemaal niet weten dat hun kinderen tot elf uur ‘s avonds zonder begeleiding door een vreemde stad wandelen. Die willen geloven dat ze veilig bij elkaar in een gezellig hotelletje zitten!
Ook de vertrektijd was geweldig, de dochters moesten zich om kwart voor drie melden. Midden in de nacht, wel te verstaan. Zo’n geweldige tijd, je kunt niet opblijven want daarvoor is het te laat, maar wakker worden om twee uur valt ook niet mee. Ik snap die planning ook niet, ze komen om elf uur (plaatselijke tijd) aan in Londen, en worden dan geacht meteen te starten met het programma. De week begint dus al met oververmoeide pubers. En dan moeten ze ook nog een presentatie houden die telt als mondeling voor het examen. Ik hoop maar dat de leraren bij de becijfering rekening houden met het slaapgebrek.
Het voorbereiden van het vertrek ging natuurlijk niet helemaal soepel. Hoewel ik zondag al begon met waarschuwen dat ze de boel maar eens in moesten pakken, werd dat uitgesteld tot maandag. En natuurlijk moest er eerst gecomputerd worden, dat is veel belangrijker dan je voorbereiden op een vertrek dat slechts twaalf uur later zal plaatsvinden. Na wat aandringen begonnen ze dan toch. Maar toen ik vroeg: “Zit je pyjama al in je tas?” was het antwoord nogal vaag. “Nee. Er zit nog niets in mijn tas. Ik heb stapeltjes op het bed gemaakt.”
“En zit je pyjama daarbij?”
“Geen idee.”
Niet dus, daarom vroeg ik het. Die hing nog aan het wasrek. Handdoeken, o ja, ook wel handig. Toiletspullen, daar zeg je zowat. Nou ja, iedereen die pubers zoveel mogelijk zelf probeert te laten doen, kent het traject. Uiteindelijk kun je beter zelf die tassen inpakken, dat kost veel minder tijd. Maar daar leren ze niets van, dus doen we het toch maar pedagogisch verantwoord.
‘s Avonds om een uur of negen leken ze helemaal klaar te zijn. Dacht ik. Ik stuurde ze eerder dan normaal naar bed en dacht eindelijk even te kunnen ontspannen.
Maar toen kwam er ineens eenje weer uit bed. “Mama, denk je dat ik morgenochtend nog tijd heb om te douchen? Mijn haar moet dringend gewassen worden.”
Huh? “Nee, natuurlijk niet, morgenochtend zit je in de bus.”
Ze bedoelde dat ze om twee uur ‘s nachts nog wilde gaan douchen. Want dat was ze vergeten. Ik had alleen maar de hele dag lopen zeuren of ze overal aan gedacht hadden. Maar ik had douchen niet letterlijk genoemd. Dus was het mijn schuld. En toen mocht ze van mij kiezen: nu nog even onder de douche kruipen of om twee uur, 's nachts, maar dat werd dan wel haasten, want ik wilde absoluut niet hebben dat ze er eerder voor opstond. Haar zus zou daar namelijk ook last van hebben.
Mopperende dochter af. Toch maar nu douchen. “Maar dan moet ik met nat haar gaan slapen en dan zit het morgen als ik in Londen ben heel raar.”
Morgen...als ze om drie uur in de nacht vertrekt en vervolgens acht uur in een bus heeft gezeten en pogingen tot slapen gedaan... Tja, dan zie je er natuurlijk verder op je voordeligst uit, tenzij je die paar uurtjes voor vertrek met nat haar hebt geslapen.
Pubers...
Lees verder ...

Handgemaakte cadeautjes

Jullie hebben er al iets van gezien…  Ik naaide voor ieder familielid een etuitje (14 stuks totaal) en ging daarna op zoek naar cadeautjes die klein genoeg waren om erin te passen. Dat viel niet altijd mee, maar het was een leuke uitdaging. En het viel wel in de smaak.

20081206 (1) (Small)

20081206 (2) (Small)

En gebreide pannenlappen. Eigelijk wilde ik voor elk gezin een set maken, maar dat lukte niet. Dus gaf ik ze allemaal aan mijn moeder, die er erg blij mee was. Gebreid van 100% katoen, in dit patroon, maar dan iets groter entwee op elkaar genaaid. Dat idee zag ik ook ergens online, maar ik weet niet meer waar.

20081206 (3) (Small) - Copy

20081206 (Small)

Lees verder ...

We zijn er klaar voor…

20081205 (1) (Small)

20081205 (Small)

Lees verder ...

Kruidnootjes bakken

20081204 (Small)

20081204 (1) (Small)

Lees verder ...

Wolken

20081203 (Small)

Lees verder ...

Sinterklaashaast

Terwijl de Amerikaanse en Engelse dames van de weblogs die ik lees al druk bezig zijn met de kerst, zit ik nog met mijn hoofd in de sinterklaasrijmpjes. Ik schrijf altijd bij ieder pakje een gedicht en dat zijn er dus heel wat. Ik kan niet eens berekenen hoeveel ik gedichtjes en rijmpjes ik al in elkaar geflansd heb de afgelopen jaren, maar honderden zijn het er zeker.
De dochters doen nu ook mee in de traditie. Zij zijn zondag met z’n drieën de stad ingeweest om inkopen te doen. Na afloop werden de financiën en de pakjes zusterlijk verdeeld.
Het inpakken werd dit jaar grotendeels door één dochter gedaan. Die had dat zelf voorgesteld, want die wilde oefenen. Als kersverse zaterdaghulp bij een boekhandel, vallen haar inpaktechnieken nog een beetje tegen. En deze dochter zou deze dochter niet zijn als ze daar fanatiek iets aan ging doen.
Na afloop verzuchtte ze dat ze dit volgend jaar niet meer deed. Want in de winkel hoeft ze alleen maar boeken in te pakken en die zijn vrij gemakkelijk. Voor de raar gevormde pakjes hebben ze daar zakjes. Veel gemakkelijker.
In alledrie de tienerkamers struikel ik nu over keurig ingepakte cadeautjes. Verstoppen is er niet meer bij tegenwoordig. Ik kom zo min mogelijk in de kamers, maar op maandag moest ik stofzuigen (dat is de afspraak, dus dat wisten ze) en ik breng normaal gesproken de schone was ook naar de kamers. Opruimen moeten ze zelf, maar als ik het in de huiskamer laat liggen en vraag of ze het mee willen nemen, blijven er soms vier dagen lang stapeltjes rondslingeren. Dat heb ik uitgeprobeerd. Vandaar dat ik de kleine moeite om het in de juiste kamers te deponeren maar gewoon voor lief neem. Dat het daarna nog dagen duurt voor ze het in de kast leggen, is mijn zaak niet. Tenminste, dat probeer ik mijn zaak niet te maken.
Zelf moet ik alles nog inpakken. Ja, het is triest. Nog twee dagen voor we het hier vieren met mijn schoonouders erbij en nog drie voor we het bij mijn familie vieren. Het is wel weer erg op het laatste nippertje. Maar dat schijn ik altijd zo te doen. Dat is het grappige van dit soort stukjes schrijven. Je kunt zo terug lezen in de tijd. En dan blijkt dat ik vorig jaar al verzuchtte: “Hoe vroeg ik ook begin, ik loop altijd te haasten om de boel af te krijgen!”
Hardleers, dat ben ik. Ik begin altijd wel vroeg, dat is het probleem niet. Maar daarna ben ik net als de dochters als ik vraag of ze nu al wat aan hun werkstukken gedaan hebben: “Ik ben al begonnen en ik heb nog tijd zat!”
Ik verzucht nu dat ik mezelf volgend jaar ga dwingen om in oktober alles al af te hebben, zelfmaakcadeautjes, gekochte cadeautjes, alles ingepakt en voorzien van een gedicht. Maar eigenlijk... zeg nou zelf. Daar is toch helemaal niets aan? Die spanning om het allemaal weer voor elkaar te krijgen, dat wachten op inspiratie en dan dertig rijmpjes achter elkaar uit je toetsenbord hameren, dat haastig zoeken naar de laatste kleine dingen (oh, niet vergeten! Ik heb nog geen chocoladeletters!), dat hoort er toch net zo bij als schoenen zetten en pepernoten strooien? Bij mij wel, in ieder geval.
Lees verder ...

Bloemetjes

20081202 (Small)

Lees verder ...

Ontbijt

20081201 (Small)
Lees verder ...

Opruimen

Mijn lapjeskast was een puinhoop. Dus haalde ik alles eruit om het opnieuw op te vouwen en te sorteren. Maar toen had ik geen tijd meer. Dus nu ligt het al een paar dagen zo…

20081127 (Small)

Lees verder ...

Puntjes

op de i. Bezig met de laatste redactierondes van mijn boek. Het komt nu toch echt heel dichtbij…

20081126 (Small)

Lees verder ...