woensdag 6 juni 2007

Retro

Trouwe lezers weten dat ik nogal een fan ben van oude dingen. Geen antiek, dat is net iets te oud. En te duur. Ik ga meer voor de dingen die onder de noemer retro of vintage vallen. En dan vooral jaren vijftig en zestig. Waar dat vandaan komt weet ik niet. Heimwee naar een tijd die ik niet eens gekend heb?  Verlangen naar een tijd waarin alles rustiger, kalmer, gemakkelijker was?
Ik had het als kind al. Ik bezat rijen en rijen romannetjes, waarvan het merendeel uit de “Witte Raven” serie stamde. “Romans voor oudere meisjes” stond er dan ook nog op de kaft. Bijna allemaal uit de jaren zestig.
Nu heb ik een stapel oude Libelles waar ik erg zuinig op ben. Via Marktplaats gekocht. Dat is dan weer wel gemakkelijk van deze tijd en zo hypocriet ben ik dan ook wel. Verlangen naar een vervlogen tijd en toch gebruik maken van technieken die toen zelfs science fiction schrijvers nog niet verzonnen hadden.
Ik heb de afgelopen dagen die Libelles zitten lezen. Met veel genoegen, maar ook met een beetje een vreemde bijwerking. Want ik ga nu die retro-liefde toch een beetje relativeren. Als je het goed bekijkt is er namelijk helemaal niet zo vreselijk veel veranderd.
De venijnige discussie over werkende moeders en thuisblijfmoeders die regelmatig opduikt in onze moderne maatschappij is helemaal zo nieuw niet. In mijn libelles uit 1964 wordt er al over gepraat of de kinderen van werkende moeders niet verwaarloosd worden en of de fulltime huisvrouwen niet buiten de maatschappij staan. Zorgen over kinderen zijn ook niet nieuw. Ik zag een artikel over een agent die een jongen doodgeschoten had en las brieven over griezelige mannen en tieners die veel te laat thuiskomen. Afvallen was toen ook al een zeer levendig onderwerp en de laatste mode op kledinggebied en woninginrichting moest ook gevolgd worden.
En dan heb ik het nog niet eens over de dingen die niet vermeld worden in zo’n damesblad, oorlogen, hongersnood, aanslagen, misdaad, dat soort ellende.
Dus die rust die wij denken te vinden in de jaren zestig was ook maar betrekkelijk.
Ook toen klaagde men al over een verhardende maatschappij. Misschien dat de scherpe kantjes er gewoon na vijftig jaar een beetje afgesleten zijn? Misschien kijken ze in 2057 ook wel met verlangen terug naar onze tijd.
En soms, als ik bij de kringloopwinkel met een oud bordje in mijn handen sta of watertandend naar een meubelstuk kijk, dat ik niet ga kopen omdat het niet praktisch is en mijn echtgenoot ook nog een stem in het kapittel heeft, besef ik plotseling dat destijds, in de jaren zestig, iemand heel trots geweest is op haar nieuwe servies en meubelen. Hypermodern spul was het toen. Diezelfde vrouw die wij retro-liefhebbers (want ik ben bepaald niet de enige!) denken te imiteren door haar oude spulletjes te kopen, zou nu nog steeds de nieuwste trends volgen. Die zoud geen wankel vergeeld blank eiken kastje kopen bij een kringloopwinkel, maar gewoon naar de meubelzaak gaan en daar iets nieuws uitzoeken. En die zou geen broze bordjes met bekraste bloemetjes op een marktje zoeken, maar simpelweg naar de Blokker gaan of de Bijenkorf. Zij zou nu geen schortjes met ruches meer dragen om haar jurk te bedekken, maar gewoon een spijkerbroek en shirt dat tegen een stootje kan. En ze zou waarschijnlijk ook op internet zitten en een weblog hebben. Tja.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten