pauze


Omdat ik eindelijk door heb dat er maar 24 uur in een dag gaan en maar 7 dagen in een week en dat ik daar écht niets aan kan veranderen, ga ik Huishoudhobbels op pauze zetten.

Die beslissing was niet gemakkelijk, want ik had zulke mooie plannen voor dit blog. Maar toen ik mezelf serieus afvroeg wat ik zou doen als ik maar één van mijn (vele) bezigheden mocht kiezen (wat eigenlijk tijdtechnisch ook het geval is) ging mijn voorkeur toch echt uit naar fictie schrijven. Dus ga ik me daar voorlopig op richten, met als extraatje (als dat tenminste vol te houden is) een wekelijks 'schrijfsel' (column), want dat is mijn tweede voorkeur en dat heb ik jarenlang ook met heel veel plezier gedaan. Eigenlijk ga ik dus terug naar mijn roots en dat voelt best goed.

De schrijfsels en ander schrijfnieuws (wist je al dat er in het voorjaar een nieuwe feelgood roman verschijnt?) zijn te lezen op mijn andere website Geertrude.nl

De artikelen over schoonmaakschema's en opruimen blijven hier gewoon online staan en misschien heb/neem/maak ik nog tijd om te zorgen dat er nette links op de voorpagina komen te staan.


(foto van Pexels.com

{schoonmaken} Ecologische schoonmaakmiddelen




Ik was er al een tijdje mee bezig. Vanwege het milieu vooral. En dat is een heel belangrijke reden. Schoonmaakmiddelen komen in ons water en in de lucht terecht en zie dat er allemaal maar weer eens uit te krijgen. Bovendien is de productie ook meestal niet al te milieuvriendelijk.

Maar toen mijn leven ingewikkelder en drukker werd, viel ik terug op mijn oude gewoontes. Als ik dan een keer tijd en puf had om de keuken schoon te maken, was zo'n superhygiënische spray misschien toch beter. Dacht ik. Dus sprayde ik er lekker niet-milieubewust op los.
Tot ik me realiseerde dat ik iedere keer mijn longen uit mijn lijf stond te hoesten als ik die spray gebruikte. Terwijl ik daar met mijn ecologische producten nooit last van had. En dan te bedenken  dat ik de enige in ons gezin ben die eigenlijk geen astmatische of andere longklachten heeft...

Nu gebruik ik dus alleen nog maar ecologische producten. Ik ben redelijk gecharmeerd van de Eco producten van Albert Heijn. Die zijn gemakkelijk verkrijgbaar (in de AH-winkels dus) en werken goed. Maar ik ben vooral fan van Method. De geuren, de verpakking, maar – veel belangrijker – ook de werking van alle producten is in mijn ogen helemaal goed.
Je kunt ze niet altijd in de supermarkt vinden (grotere AH's hebben een redelijk assortiment) , maar bij Big Green Smile kun je ze gemakkelijk bestellen, dus ik denk dat ik binnenkort helemaal overstap op Method.

Wat ik op dit moment gebruik (als ik in Nederland ben, op Curaçao moet ik me er nog in verdiepen waar ik wat kan kopen):

Keuken dagelijks ontvetten en ontsmetten: Method Allesreiniger Franse lavendel of Roze grapefruit
Keuken roestvrijstaal (fornuis/afzuiger): Method Steel for real
Badkamer (douche, maar ook bad en wasbak): Method douchereiniger Ylang Ylang
Houten meubels: Method Wood for good
Spiegels, glas, ramen binnen: Method Glasreiniger 
Ramen buiten: AH Eco wasmiddel, Lidl glansspoelmiddel (niet ecologisch)
Vloeren: Blue Wonder vloerreiniger
Allesreiniger (voor alles wat gesopt moet worden): AH Eco Citroen
Toiletpotreiniger: AH Eco Citroen
Afwasmiddel: AH Eco citroen
Wasmiddel: AH Puur

Mijn enige 'zonde': de dagelijkse reiniging van het toilet (aanraakplekken, wasbakje/kraan, knop, bril, vloer) doe ik met wegwerpdoekjes van Lidl of met keukenpapier en Dettolreiniger. Maar ik denk dat ik daarvoor ook de lavendelspray ga gebruiken. Lavendel is tenslotte van nature ook ontsmettend.

(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover) 

{op Curaçao} Eetcafé de Buren



Als je ons toevallig (of minder toevallig) tegen wilt komen op Curaçao, moet je gewoon regelmatig langs het terras van De Buren (op het Wilhelminaplein, bij de 'letters') lopen. Grote kans dat wij daar zitten. Echtgenoot achter een Amstel Bright en ik achter een groot glas sodawater (spa rood).
Vanaf de eerste keer dat we hier waren, was De Buren voor ons een van de plekken waar we regelmatig naar toe gingen en dat is eigenlijk in de loop der jaren alleen maar sterker geworden. Inmiddels is er een andere eigenaar, maar dat heeft alleen maar positieve effecten gehad.

Locatie

Wat ons zo trekt? Allereerst de locatie. Als je het leuk vindt om mensen te kijken, zit je bij De Buren goed. Er lopen altijd veel mensen langs, zowel toeristen als mensen die hier wonen. Het is ook een leuk punt om neer te strijken voor of na een wandeling door Punda (het toeristische deel van Willemstad). Wij zitten het liefst op het terras (als het regenachtig is letten we op dat we onder een parasol gaan zitten), maar je kunt ook aan de bar gaan zitten of binnen aan een (hoge) tafel plaatsnemen.

Kaart

Daarnaast is het eten goed en zijn de prijzen aantrekkelijk. Tijdens het happy hour (van vier tot zes 's middags) zijn alle drankjes halve prijs, maar ook daar buiten is het goed te doen (voor bier + water betalen we 11 gulden).
De kaart is vrij uitgebreid en bevat voor ieder wat wils, van pizza en pasta tot hamburgers, saté en steak.Salade en soep zijn er ook in meerdere soorten. Voor tussen de twintig en de veertig gulden heb je een ruime keuze aan goede maaltijden en zelfs onder de twintig gulden (nog geen tien euro!) kun je goed slagen. Iedere dag is er een ander (soort) gerecht in de aanbieding.
Mijn favoriete gerechten: Pizza Delicioza (heerlijke pizza met ui, paprika en rundvleesreepjes of gehakt) en fajitas, dat zijn wraps die je zelf kunt vullen met vlees dat sissend op een hete plaat op je tafel gezet wordt. Alledrie de variaties zijn lekker: kip, rundvlees of mix (die laatste heeft kip, rundvlees en garnalen).
Als we niet zo heel veel honger hebben kiezen we ook wel eens voor de grote snackplate, vier stuks van zes soorten snacks (inktvisrondjes, mozzarella sticks, mini schnitzels, bitterballen, mini-frikandellen en kipvleugels, met drie soorten saus. Met z'n tweeën toch bijna een volledige maaltijd.
En als je eens iets echt Curaçaos (Krioyo) wilt proberen kan dat ook: ik vond de Stobá di Carni (rundvlees stoofpot) erg lekker. Ze hebben ook Keshi Yena (gevulde kaas) en Stobá di Dradu (vis stoofpot), maar die laatste twee trekken me niet zo (ik kan niet zo goed tegen kaas en ik hou niet erg van vis en zeker niet van makreel).

Service

Het personeel is grotendeels Curaçaos, maar de eigenaar is een Nederlander die met heel veel geduld bezig is Hollandse normen qua service en snelheid door te voeren. Dat lukt heel aardig, vinden wij. Op Curaçao kun je sowieso beter geen haast hebben als je op een terras gaat zitten, maar bij de Buren houden ze het aardig onder controle. Ze staan vrij snel bij je tafeltje als je gaat zitten, je bestelling wordt ook binnen afzienbare tijd gebracht. Aan het tempo waarmee de rekening en je wisselgeld gebracht worden mankeert soms nog wel wat, maar daar wordt aan gewerkt. Bovendien zijn de meeste serveersters vrolijk en vriendelijk en dat is ook wat waard.
 
(dit artikel is niet gesponsord, alles is mijn eigen persoonlijke mening)

{gelezen} Magische praktijken van Alice Hoffman



Een van mijn favoriete films is 'Practical Magic' met Sandra Bullock en Nicole Kidman als twee zussen die ieder op hun eigen manier omgaan met het feit dat er echte heksen in hun familie voorkomen. Toen ik het boek 'Magische praktijken' van Alice Hoffman uitzocht uit de lijst suggesties die mijn Kobo Plus abonnement me gaf, had ik in eerste instantie niet door dat dit het boek was waarop de film werd gebaseerd, al besefte ik wel dat het een soortgelijk verhaal was.

Eigenlijk vind ik het altijd jammer als ik eerst de film zie en dan het boek lees. Je hebt dan al een bepaald beeld bij de hoofdpersonen dat niet altijd precies klopt met de beschrijvingen in het verhaal. Dat was in dit geval ook zo. Ze lijken erop, maar zijn toch anders. Ik moest in het begin even moeite doen om Sandra en Nicole los te laten en Sally en Gillian te zien zoals de schrijfster ze bedoeld had.
Omdat het plot in grote lijnen hetzelfde is als de film, waren op dat punt weinig verrassingen, maar het verhaal was zeker boeiend genoeg om door te lezen. Ook heb ik genoten van de diepere achtergronden die in het boek zitten. Meer inzicht in de karakters, meer jeugdherinneringen. Bovendien worden Sally's dochters, die in de film jonger zijn en nauwelijks een rol spelen, in het boek ook uitgebreider beschreven. Wat zij meemaken, denken en voelen vormt als het waren een tweede laag inzicht in de karakters van hun moeder en tante.

Sally en Gillian groeien na de dood van hun ouders op bij twee tantes die bekend staan als heksen. Hun specialiteit is het uitvoeren van liefdesspreuken en de twee meisjes zien al veel te jong hoe wanhopige komen smeken om een betovering om de man waar ze verliefd op zijn te krijgen, met alle soms nare gevolgen van dien. Dat vormt hen, maar op totaal verschillende manieren. Sally wil niets liever dan een normaal leven, met gezond eten (van de tantes krijgen ze de gekste dingen te eten) en een normaal huis met een wit hek. Ze trouwt met een normale man en krijgt twee dochters. Gillian verlangt naar vrijheid, loopt op haar achttiende weg van huis en kiest voortdurend voor de verkeerde mannen. Hoewel de zussen elkaar jaren lang niet zien en amper spreken, komt Gillian uiteindelijk, als ze in moeilijkheden zit, toch bij Sally om hulp vragen.
Sally's dochters Antonia en Kylie worstelen, ondanks dat Sally ervoor gevochten heeft hen een heel andere jeugd te geven, met dezelfde problemen als Sally en Gillian. Jaloezie, behoefte aan acceptatie, het zoeken naar de juiste manier om om te gaan met aantrekkingskracht en liefde... Eigenlijk universele thema's, of de hoofdpersonen nu opgroeien met hekserij of niet.

Hoewel je, vanwege de titel, zou denken dat dit boek draait om magie en hekserij, is het tegendeel waar. Het is geen Harry Potterachtig toververhaal en het is ook mystiek hekserijvertelsel. Het plot draait om familiebanden, vooral die tussen zussen, over anders zijn en leven in een maatschappij waar je niet geaccepteerd wordt, en over  liefde, zowel de positieve als de negatieve kanten daarvan en de manier waarop je daarmee omgaat. Gecombineerd met wat spanning in de vorm van Gillians enge vriendje, is het een verhaal dat ik zeker nog een keer wil lezen.


(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover) 

bovenste foto van pexels.com